Α Ι Ρ Ε Σ Ι Σ - Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Σ, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά. --Ας μας απαντήσουν οι Οικουμενιστές: Σε ποιόν θα κάνουμε υπακοή; Σ' αυτούς ή στον άγιο Θεόδωρο; (Υπ' όψιν: όσα αναφέρει ο άγιος, τα αναφέρει για μη καταδικασμένους από Σύνοδο αιρετικούς. Όπως οι σημερινοί -ασυγκρίτως χειρότεροι- παναιρετικοί Οικουμενιστές!

Α Ι Ρ Ε Σ Ι Σ - Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Σ, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά. --Ας μας απαντήσουν οι Οικουμενιστές: Σε ποιόν θα κάνουμε υπακοή; Σ' αυτούς ή στον άγιο Θεόδωρο; (Υπ' όψιν: όσα αναφέρει ο άγιος, τα αναφέρει για μη καταδικασμένους από Σύνοδο αιρετικούς. Όπως οι σημερινοί -ασυγκρίτως χειρότεροι- παναιρετικοί Οικουμενιστές!

Ἕνα ἀπό τά βασικώτερα θέματα μέ τά ὁποῖα ἀσχολήθηκαν καί ἐπολέμησαν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ αἵρεσις.  Ἡ αἵρεσις νοεῖται ὡς μία διαστροφή καί ἀλλοίωσις τῆς ἀληθείας, ὡς ψεῦδος καί πλάνη, εἴτε σέ θεωρητικό ἐπίπεδο εἴτε σέ πρακτικό.  Ἄν γίνη ἀποδεκτή ἡ αἵρεσις ἀπό κάποιον ὀρθόδοξο, εἶναι ἱκανή αὐτομάτως νά τόν ἀποκόψη ἀπό τήν Ἐκκλησία καί νά τοῦ στερήση τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἡ αἵρεσις, ἄν γίνη ἀποδεκτή ὡς διδασκαλία, ἀποκόπτει καί ἀποξενώνει ἀπό τόν Χριστό καί ὁλόκληρες τοπικές Ἐκκλησίες, ὅπως τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τήν Ἐκκλησία τῆς Κων/πόλεως κατά τήν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας κλπ.

Ἡ αἵρεσις ἦταν τό μεγαλύτερο ὅπλο τοῦ διαβόλου μετά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν διά νά πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία καί νά ἀποκόπτη ἀπό αὐτήν τούς χριστιανούς. Κάθε ἐπικοινωνία μέ τούς αἱρετικούς σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο σημαίνει ἀποδοχή τῆς αἱρέσεως  καί ταύτισι μέ αὐτήν. 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἐπειδή ἐπολέμησε τίς αἱρέσεις πού ὑπῆρξαν στήν ἐποχή του, ἀνεδείχθη μέγας ὁμολογητής καί ὑπέρμαχος τῆς πίστεως. Ἦτο ἐκεῖνος τόν ὁποῖο συμβουλεύοντο ὅλοι προκειμένου νά τοποθετηθοῦν σωστά στά θέματα τῆς πίστεως καί ὁ λόγος του εἶχε, θά λέγαμε, τήν ἰσχύ νόμου διά τήν Ἐκκλησία στήν ἐποχή του. Τήν πίστι του δέ αὐτήν τήν ὡμολογοῦσε καί τήν ὑπέγραφε μέ τό ἴδιο του τό αἷμα. Ὡς ἐκ τούτου, τά λόγια του καί οἱ ἐκκλησιαστικές του θέσεις, ἦταν πάντοτε φῶς καί ὁδηγός γιά τούς χριστιανούς καί ἐκφράσεις τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας.

   Διά νά  ἰδοῦμε καλύτερα τήν ὅλη διδασκαλία τοῦ ὁσίου, ὅσον ἀφορᾶ στήν αἵρεσι θά χωρίσουμε τό θέμα σέ πέντε ἑνότητες καί θά παρουσιάσουμε σέ κάθε ἑνότητα σχετικά κείμενα ἀπό τά ἔργα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου:

1) Αἵρεσις–αἱρετικός,  2) Αἱρετική Ἐκκλησία, 3) Αἱρετική κοινωνία (ἐπικοινωνία μέ αἱρετικούς),  4) Αἱρετικός ἄρτος -αἱρετικά μυστήρια καί 5) Αἱρετικός ναός.

ΑΙΡΕΣΙΣ  – ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

(Κείμενα ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου)

1.      Λέοντι Πάπα Ρώμης (τῷ αὐτῷ), Ἐπιστολή ΛΔ΄ (34), Ρ.G. 1028.

Ἀπήγγειλε δέ ἡμῖν ὁ αὐτός ἀδελφός ἡμῶν Ἐπιφάνιος, θειοτάτη κορυφή, ὡς ἔγκλησιν ἐδέξατο παρ' αὐτῆς, ἕνεκα Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου τε καί Δωροθέου, τῶν αἱρετικῶν, ὡς δεχομένων ἡμῶν αὐτούς ὀρθοδόξους· καί πάλιν ἠγάσθημεν, εἰ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί ὑπέρ ὀρθοδοξίας πάσχοντες, αἱρετικοῖς προσπάσχομεν. Ἐμφραττέσθω πᾶν τό καθ' ἡμῶν ὑποβάλλον καί συκοφαντοῦν στόμα. Ὀρθόδοξοί ἐσμεν, κἄν ἄλλως ἁμαρτωλοί, ὦ μακαριώτατε·  μηδ' ὁτιοῦν ὕφεσίν ἔχοντες ἐν τούτῳ τῆς ἀποστολικῆς πίστεως· πᾶσαν σύνοδον οἰκουμενικήν τε καί τοπικήν, ἐγκεκριμένην τῇ ἀληθείᾳ, μετά τῶν ἐκτεθέντων αὐταῖς ἁγίων κανόνων ἀσπαζόμενοι, καί πᾶσαν αἵρεσιν, καί αἱρετικόν μυσαττόμενοι, καί ἀναθεματίζοντες. Καί ἀνάθεμα Βαρσανουφίῳ, Ἡσαΐᾳ, Δωροθέῳ τε καί Δοσιθέῳ, ὑπό τοῖς τοῦ ἁγίου Σωφρονίου ἀναθεματισθεῖσιν. Ἀλλά καί ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος ὅμως αἱρετικός, κατά τήν ἐκείνων αἵρεσιν, ἤ  ἑτέραν, κἄν ἐπίσκοπος, κἄν ἀσκητής, κἄν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω. Ἀλλά καί εἴ τις μή ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατά τό ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος. Ἡμεῖς γάρ καθαροί ἐσμεν παντός αἱρετικοῦ φρονήματος, εὐχαῖς σου ἱερωτάταις, παναγέστατε.

                                    

Ἑρμηνεία:

Μᾶς ἀνέφερε ὁ ἴδιος ἀδελφός Ἐπιφάνιος, ἁγιώτατε πάτερ, ὅτι κατηγορούμεθα ἀπό τήν ὁσιότητά σου ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου καί Δωροθέου, ὅτι δῆθεν ἐμεῖς δεχόμεθα αὐτούς, ὡς ὀρθοδόξους. Καί χαρήκαμε ὑπερβολικά, ἐπειδή ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, ἐνῶ βασανιζόμεθα χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας, ταλαιπωρούμεθα καί ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν.  Ἄς ἀποστομωθῆ κάθε στόμα πού ὁμιλεῖ ἐνατίον μας καί μᾶς συκοφαντεῖ.

Εἴμαστε ὀρθόδοξοι, ἔστω ἄν καί κατά τά ἄλλα εἴμαστε ἁμαρτωλοί, μακαριώτατε, χωρίς στό θέμα αὐτό νά κάνωμε τήν παραμικρή ὑποχώρησι ἀπό τήν ἀποστολική πίστι.  Ἀποδεχόμεθα δέ κάθε σύνοδο οἰκουμενική καί τοπική πού ἀληθινά εἶναι ἀναγνωρισμένη, μαζί μέ τούς ἱερούς κανόνες πού ἐθέσπισαν καί συγχρόνως ἀποστρεφόμεθα καί ἀναθεματίζουμε κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.  Καί

ἀνάθεμα στόν Βαρσανούφιο, τόν Ἡσαΐα, τόν Δωρόθεο καί τόν Δοσίθεο, οἱ ὁποῖοι  ἀναθεματίσθηκαν ἀπό τόν ἅγιο Σωφρόνιο.

Ἀλλά καί κάθε ἄλλος μέ αὐτούς συνώνυμος, ὅμως κατά τήν πίστι αἱρετικός, ἀκολουθώντας αὐτήν τήν αἵρεσι ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, εἴτε  ἀσκητής, εἴτε ὁποιοσδήποτε νά εἶναι ἀναθεματισμένος.

Ἀλλά καί ἐάν κάποιος δέν ἀναθεματίζη σέ κάθε περίστασι σύμφωνα μέ τήν ἀνάγκη κάθε αἱρετικό, ἀνήκει καί  αὐτός στήν μερίδα ἐκείνων. Ἐμεῖς λοιπόν εἴμαστε καθαροί ἀπό κάθε αἱρετικό φρόνημα, μέ τήν βοήθεια τῶν ἱερῶν προσευχῶν  σου παναγιώτατε.

2. Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ, Ἐπιστολή ΛΘ΄ (39) ΡG 1048C.

Χαλεπή κακοδοξία ἐδογματίσθη ἐν τῇ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίᾳ. Αὕτη ἡ Μοιχειανική αἵρεσις ἅμα τῇ ἀνατροπῇ τοῦ Εὐαγγελίου, καί τούς θείους κανόνας διά τῆς ἀθωώσεως τοῦ παρ' αὐτῶν καθῃρημένου μοιχοζεύκτου διαλύσασα.  Εἰ γάρ τό Εὐαγγέλιον ἠθέτησαν, σχολή αὐτοῖς περί τῶν ἱερῶν κανόνων φροντίζειν. Ταῦτα οὖν σύν τῇ προσηγορίᾳ, ἀναγκαῖον ἐνόμισα ὑπομνῆσαι τήν πατρωσύνην σου· ὅπως εἰδυῖα ὅτι αἵρεσις, φεύγῃ τήν αἵρεσιν, ἤγουν τούς αἱρετικούς· τοῦ μήτε κοινωνεῖν αὐτοῖς, μήτε  ἀναφέρειν ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ αὐτῆς μονῇ ἐπί τῆς θείας λειτουργίας· ὅτι μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτῇ μέχρι καί ἑστιάσεως.

Ἑρμηνεία:

Φοβερή κακοδοξία ἔγινε δόγμα εἰς τήν ἐκκλησία μας.  Αὐτή εἶναι ἡ μοιχειανική αἵρεσις, ἡ ὁποία, συγχρόνως μέ τήν ἀνατροπή τοῦ εὐαγγελίου, κατήργησε καί τούς  ἱερούς κανόνες μέ τήν ἀθώωσι αὐτοῦ τοῦ ἱερέως πού ἐστεφάνωσε τόν μοιχό καί πού οἱ ἴδιοι προηγουμένως εἶχαν καθαιρέσει. Διότι ἐφ' ὅσον τό εὐαγγέλιο τό κατήργησαν, ἀσχολοῦνται δῆθεν μέ τήν φροντίδα τῶν ἱερῶν κανόνων. Αὐτά λοιπόν μαζί μέ τόν χαιρετισμό, ἐθεώρησα ἀπαραίτητο νά ὑπενθυμίσω στήν πατρότητά σου, ὥστε, γνωρίζοντας ὅτι εἶναι αἵρεσις, νά φύγης μακριά ἀπό τήν αἵρεσι, δηλαδή  ἀπό τούς αἱρετικούς, καί οὔτε νά ἔχης ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί των, οὔτε νά τούς μνημονεύης στήν ἁγιωτάτη μονή σου κατά τή Θεία Λειτουργία. Διότι ὑπάρχουν φοβερές ἀπειλές, οἱ ὁποῖες ἐκφωνήθηκαν ἀπό τούς ἁγίους, γι' αὐτούς πού συγκαταβαίνουν καί ἐπικοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς, μέχρι καί στό σημεῖο νά συμφάγουν μαζί των.

3. Ἀθανασίῳ τέκνῳ, Ἐπιστολή ΜΗ΄ (48), Ρ.G. 1080C.

Ἰδού οὖν ἐγώ, ἀδελφέ, εὐαγγελικῶς τε καί ἀποστολικῶς ὁμοῦ τε καί Πατρικῶς παρέστησά σοι, εἴπερ βούλοιο πείθεσθαι λόγοις ἀληθείας· ὅτι αἵρεσιν ἀναμφιβόλως πεπλήρωκεν ἡ μοιχοσύνοδος, ἀρχθεῖσα ἀπό τῆς μοιχείας· εἰ καί διά μέσου ὑπελώφησεν ἐκ μόνου τοῦ ὀνομάσαι, μᾶλλον δέ κηρύξαι τήν μοιχοζευξίαν, οἰκονομίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ γίνεσθαι.  Καί μή θαυμάσῃς, εἰ μία φωνή τίκτει αἵρεσιν· ἀκούων τοῦ Κυρίου λέγοντος· Ἰῶτα ἕν· ἤ μία κεραία οὐ μή παρέλθῃ ἀπό τοῦ νόμου, ἕως ἄν πάντα γένηται.

Μηδέ δόξῃ σοι λέγειν·  Τίς χρεία πολυπραγμονεῖν, καί διά μιᾶς λέξεως ἀνασειράζειν τάς γνωστικάς θεωρίας, καί συνάγειν τοῦτο κἀκεῖνο; ἵνα μή ἐμπέσῃς εἰς τήν λεγομένην τῶν Γνωσιμάχων αἵρεσιν, περί ἧς φησιν  ὁ συγγράφων· Γνωσιμάχοι οἱ πάσῃ γνώσει τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀντιπίπτοντες, ἐν τῷ λέγειν αὐτούς ὅτι περισσόν τι ποιοῦσιν οἱ γνώσεις τινάς ἐκζητοῦντες ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· οὐδέν γάρ ἄλλο ζητεῖ  ὁ Θεός παρά Χριστιανοῦ, εἰ μή πράξεις καλάς. Ἀγαθόν οὖν ἐστι μᾶλλον ἁπλουστέρως τινά πορεύεσθαι, καί μηδέν δόγμα γνωστικῆς πραγματείας πολυπραγμονεῖν. Οὕτω μέν οὖν οἱ Γνωσιμάχοι. Δός οὖν αὐτός, εἴπερ ἔχεις, ἐκ θείων φωνῶν,  ὅτι οὐχ αἵρεσις· καί μή μοι πλῆθος ἐποίσῃς, μηδέ τούς νυκτερινούς θεοσεβεῖς αὔχει, γνωστικούς τε οὕς λέγεις καί ἰδιώτας καί φίλους. Εἰ γάρ θεοσεβεῖς, ποῦ ἡ παῤῥησία;

Ἑρμηνεία:

Ἐγώ λοιπόν, ἀδελφέ μου, σοῦ παρουσίασα (πῶς ἔχει ἡ ὑπόθεσις) εὐαγγελικά καί ἀποστολικά, συγχρόνως δέ καί πατρικά, ἐάν βέβαια θέλης νά πεισθῆς στά λόγια τῆς ἀληθείας.  Σοῦ ἀπέδειξα δηλαδή ὅτι χωρίς ἀμφιβολία αἵρεσι ἐδημιούργησε ἡ μοιχοσύνοδος, ἡ ὁποία ἄρχισε ἀπό τήν μοιχεία, ἄν καί ἐνδιάμεσα ἐκόπασε μόνον ὡς πρός τόν ὄνομα, ἐπειδή διεκήρυξε τόν γάμο τῶν μοιχῶν, ὡς οἰκονομία ἀποδεκτή στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ.  Καί μήν ἀπορήσεις γιά τό ὅτι μία φωνή γεννᾶ αἵρεσι, ἀκούγοντας τόν Κύριο νά λέγῃ: «Ἕνα γιῶτα ἤ ἕνα κόμμα δέν θά καταργηθῆ ἀπό τόν νόμο, μέχρι πού νά γίνουν ὅλα».

 Οὔτε ἐπίσης νά θελήσης νά λές.  Ποιά ἀνάγκη ὑπάρχει νά πολυεξετάζω αὐτήν τήν ὑπόθεσι καί μέ μία λέξι νά ἐπαναφέρω τίς γνωστικές θεωρίες καί νά συμπεραίνω αὐτό ἤ ἐκεῖνο; Γιά νά μήν πέσης στήν αἵρεσι τῶν γνωσιμάχων, γιά τήν ὁποία λέγει ὁ συγγράψας αὐτήν (Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός)· Γνωσιμάχοι ὀνομάζονται ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν σέ κάθε γνῶσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, λέγοντας ὅτι κάνουν κάτι περιττό καί ἀνώφελο, αὐτοί πού ζητοῦν κάποιες γνώσεις στίς  ἅγιες Γραφές. Γιατί ὁ Θεός λέγουν, δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο ἀπό τόν Χριστιανό, παρά μόνο καλές πράξεις. Εἶναι ἑπομένως καλό νά πορεύεται κανείς ἔτσι ἁπλά καί νά μήν πολυασχολεῖται μέ κανένα δόγμα γνωστικῆς σημασίας. Ἔτσι λοιπόν πιστεύουν οἱ αἱρετικοί Γνωσιμάχοι. Παρουσίασέ μου λοιπόν σύ, ἄν βέβαια ἔχης, ἀπό τά ἱερά κείμενα, ὅτι ὁ γάμος τῶν μοιχῶν δέν εἶναι αἵρεσι, καί μή μοῦ ἀναφέρεις πολλά, οὔτε νά καυχιέσαι γιά ἐκείνους πού κάνουν τόν θεοσεβῆ μέν, ἀλλά στό σκοτάδι τῆς νύκτας, τούς ὁποίους ὀνομάζεις γνωστικούς καί ἁπλοϊκούς φίλους. Ἐπειδή ἄν αὐτοί εἶναι θεοσεβεῖς, ποῦ εἶναι τό θάρρος καί ἡ παρρησία των;

4. Πρός Μιχαήλ Βασιλέα, Ἐπιστολή ΠΣΤ΄ (86) Ρ.G. 1329D.

Ἐπειδή δέ ὁ δεύτερος λόγος περί τῆς εἰλικρινοῦς τε καί ἀμωμήτου ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἐστι πίστεως· ἐκεῖνο μετά αἰδοῦς τολμῶμεν ἀνενέγκαι, ὡς εἰ μέν ἀνθρώπινόν τι ἦν τό λεγόμενον, καί ἤ πρός τοῦ ἁγιωτάτου ἡμῶν ἀρχιερέως, ἤ παρ' ἡμῶν  τῶν ἀναξίων ἐξουσιαζόμενον· οὔ τί που τό μικρόν, ἀλλά γάρ καί τό πᾶν παραχωρεῖν ἔδει· οὕτω τῆς ἐντολῆς κελευούσης. Ἐπεί δέ περί Θεοῦ καί εἰς Θεόν ὁ Λόγος, οὗ δοῦλα τά σύμπαντα· οὐχ ὁ τίσδε ἤ τίσδε· ἀλλ' οὐδ' εἰ Πέτρος καί Παῦλος, οὐδ' ἄν  τις τῶν ἀγγέλων εἴη, τολμήσειεν ἄν κἄν τό βραχύτατον παρακινῆσαι· ὡς διά τούτου τοῦ παντός Εὐαγγελίου ἀνατρεπομένου. Πρός τέ τό συνᾶραι λόγον ἀντιῤῥητικόν μετά τῶν ἑτεροδόξων ἐναντιούμενον τῇ ἀποστολικῇ παραγγελίᾳ οὐ καθῆκον· εἰ μή τι πρός νουθεσίαν μόνον. Καί διά τοῦτο οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ  εὐσεβοῦς ὑμῶν κράτους, καί γρύξαι μόνον οὐ κατατολμῶμεν.

Ἑρμηνεία:

Ἐπειδή ὅμως ὁ δεύτερος λόγος εἶναι γιά τήν ἀληθινή καί ἀμώμητο πίστι τῶν Χριστιανῶν, παίρνομε τό θάρρος μέ σεβασμό νά ἀναφέρωμε, ὅτι ἐάν αὐτό πού λέγομε ἦτο κάτι ἀνθρώπινο, ἤ κάτι πού μποροῦσε νά τό ρυθμίση ὁ ἁγιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος, ἤ ἄν εἴχαμε ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι τὴν εὐθύνη (νὰ τὸ ρυθμίσουμε), θά ἔπρεπε νά κάνουμε ὄχι κάποια μικρή μόνο, ἀλλά ὁποιαδήποτε παραχώρησι, σύμφωνα πάντοτε μέ τήν εὐαγγελική ἐντολή. Τήν στιγμή ὅμως κατά τήν ὁποία ὁ λόγος ἀναφέρεται στό Θεό καί ἀφορᾶ στόν Θεό, στόν ὁποῖο ὑποτάσσονται τά πάντα, ὄχι μόνο ὁ τάδε ἤ ὁ τάδε, ἀλλά οὔτε ἄν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πέτρος καί ὁ Παῦλος, οὔτε ἄν ἦταν κάποιος ἀπό τούς ἀγγέλους, θά μποροῦσε νά τολμήση νά ἀλλάξη τό παραμικρό ἀπό τήν πίστι, γιατί ἄν αὐτό γινόταν, θά ἀνατρεπόταν ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο. Ἀκόμη δέ, τό νά κάνουμε διάλογο ἀντιρρητικό μέ τούς αἱρετικούς, εἶναι ἀντίθετο στήν ἀποστολική ἐντολή καί δι' αὐτό δέν ἐπιτρέπεται, ἐκτός ἄν πρόκειται  γιά μία μόνο ἁπλή συμβουλή καί νουθεσία. Γι' αὐτό λοιπόν ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ εὐσεβοῦς κράτους σου, δέν τολμοῦμε νά ποῦμε τόν παραμικρό λόγο.

5. Ἐκ τοῦ βίου τοῦ ὁσίου, Ρ.G. 281Α.

Συνέπεται δέ τούτοις καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος. «Προφυλάσσω ὑμᾶς, λέγων, ἀπό τῶν θηρίων τῶν ἀνθρωπομόρφων αἱρετικῶν· οὕς οὐ μόνον οὐ δεῖ ἡμᾶς παραδέχεσθαι, ἀλλ' εἴ δυνατόν μηδέ συναντᾷν». Τούτων τοιγαροῦν οὕτω διωρισμένων, καί τῆς πρός τούς δυσσεβεῖς αἱρετικούς ὁμιλίας ἡμᾶς ἀπαγόντων, τίς λοιπόν πεῖσαι ἡμᾶς δυνήσεται ἐλθεῖν εἰς λόγους μετά τῶν ἠθετηκότων κανόνας καί στάθμας τῆς ἀρχαίας πίστεως, καί τάς θείας Γραφάς ἀφόβως εἰς πολλῶν ἀποπλάνησιν ῥερᾳδιουργηκότων; ὅν γάρ τρόπον Ἰανής καί Ἰαμβρής ἀντέστησαν τῷ θεράποντι τοῦ Θεοῦ Μωϋσεῖ, οὕτω καί οὗτοι ἀνθίστανται τῇ ἀληθείᾳ, δελεαζόμενοι τῇ τε παρά σφισι πρωτοκαθεδρίᾳ καί τῇ πλείστους ἀπολλυούσῃ  αἰσχροκερδίᾳ. Ἀλλ' οὐ προκόψουσιν ἐπί πολύ, ὡς ὁ λόγος φησίν· ἡ γάρ ἄνοια αὐτῶν ἔκδηλος ἔσται πᾶσιν· ὡς καί ἐκείνων ἐγένετο.

Ἑρμηνεία:

Ἀκολουθεῖ καί συμφωνεῖ (μέ τά ἀνωτέρω εὐαγγελικά λόγια) καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος λέγει: «Θέλω νά σᾶς προφυλάξω ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία δηλαδή τούς αἱρετικούς.  Αὐτούς, ὄχι μόνο δέν πρέπει νά τούς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά ἐάν εἶναι δυνατόν οὔτε νά τούς συναντοῦμε». Αὐτῆς λοιπόν τῆς διδασκαλίας τῶν πατέρων, τόσο αὐστηρά διορισμένης, ὥστε νά ἀπαγορεύη κάθε συνομιλία μέ τούς ἀσεβεῖς αἱρετικούς, ποιός εἶναι δυνατόν νά μᾶς πείση νά κάνουμε συνομιλίες μέ τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ἀθέτησαν κανόνες καί νόμους τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, καί ἐπιπλέον τά ἱερά κείμενα τῶν Γραφῶν τά διαφθείρουν καί τά ἀλλοιώνουν εἰς τρόπον ὥστε νά πλανῶνται πολλοί.  Ὅπως π.χ. ὁ Ἰαννής καί ὁ Ἰαμβρής ἀντιστάθηκαν καί ἐπολέμησαν τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆ, ἔτσι καί οἱ αἱρετικοί ἀντιστέκονται καί πολεμοῦν τήν ἀλήθεια ἐπειδὴ δελεάζονται ἀπό τήν φιλόδοξη σκέψη ὅτι θά κατακτήσουν τὴν ἐξουσία καί ἀπό τήν αἰσχροκέρδεια, ἡ ὁποία καταστρέφει τούς περισσοτέρους. Ἀλλά αὐτοί δέν θά ὑπερισχύσουν γιά πολύ σύμφωνα μέ αὐτά τά λόγια «ἐπειδή ἡ ἀνοησία αὐτῶν εἶναι φανερή ὅπως συνέβη καί σ' ἐκείνους».

6. Θεοκτίστῳ ἐρημίτῃ, Ἐπιστολή ΡΞΣΤ΄ (166) Ρ.G.,  1528D.

«Ὁμολογεῖν τε καί τούς ἁγίους πάντας ὡς θεράποντας Θεοῦ, πρεσβεύειν τῷ Θεῷ δυναμένους εἰς σωτηρίαν ἡμῶν. Ἔτι ὁμολογεῖν τάς ἁγίας εἰκόντας, αὐτοῦ τε τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς τε αὐτοῦ Μητρός, ἀγγέλων τε καί πάντων ἁγίων, προσκυνεῖν τε καί ἀποδέχεσθαι, κατά τό δογματισθέν τῇ ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον συνόδῳ· ἀναθεματίζειν τε πάντας αἱρετικούς τούς ὑπό τῶν συνόδων ἀναθεματιζομένους·  ἀνακηρύττειν πάντας τούς ὀρθοδόξους παρ' αὐτῶν εὐφημουμένους. Αὕτη ἡ ἀληθινή (εἰλικρινής) πίστις τῶν Χριστιανῶν· τοῦτο τό μαρτύριον τῆς Χριστοῦ ὁμολογίας. Παρά ταῦτα ὁ φρονῶν ἤτω ἀνάθεμα ἀπό τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος· καθά φησιν ὁ ἀπόστολος Παῦλος· Ὅτι κἄν ἡμεῖς, ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὅ εὐηγγελισάμεθα, ἀνάθεμα ἔστω. Ἐπεί οὖν αὐτός λεπτομερῶς ταῦτα ἐξεκάλυψας ἐν τοῖς γράμμασί σου· δέον πᾶσα ἀνάγκη ὁμολογῆσαί σε οὕτω φρονεῖν.

Ἑρμηνεία:

Νά ὁμολογῆς ἐπίσης ὅτι ὅλοι οἱ  ἅγιοι, ὡς ἀκόλουθοι τοῦ Θεοῦ ἔχουν τήν χάρι νά πρεσβεύουν στό Θεό γιά τήν σωτηρία μας. Ἐπίσης νά ὁμολογῆς τίς ἅγιες εἰκόνες, τοῦ ἰδίου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς μητέρας Του καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλων τῶν ἁγίων καί νά τίς προσκυνᾶς καί νά τίς ἀποδέχεσαι, σύμφωνα μέ τήν δεύτερη σύνοδο τῆς Νικαίας. Ἀκόμη νά ἀναθεματίζης ὅλους τούς αἱρετικούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναθεματισμένοι ἀπό τίς συνόδους καί νά ἀναγνωρίζης ὅλους τούς ὀρθοδόξους πού ἐπαινοῦνται ἀπό αὐτές. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή πίστι τῶν Χριστιανῶν, αὐτή εἶναι ἡ ἀπόδειξις τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος πού πιστεύει διαφορετικά ἀπό αὐτά εἶναι ἀναθεματισμένος ἀπό τόν Πατερα καί τόν Υἱό καί τό ἅγιον Πνεῦμα· ὅπως διακηρύσσει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «’Aκόμη καί ἄν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἤ ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό σᾶς κηρύττη εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού σᾶς ἐκηρύξαμε ἐμεῖς, νά εἶναι  ἀναθεματισμένος. Ὅπως προανέφερα, καί τώρα πάλι λέγω: Ὅποιος σᾶς κηρύττει εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού παραλάβατε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος». Ἐπειδή λοιπόν, σύ τά ἐφανέρωσες αὐτά ὅλα μέ κάθε λεπτομέρεια στίς ἐπιστολές σου, εἶναι ἀνάγκη καί νά ὁμολογῆς ὅτι ἔτσι πιστεύεις.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ  ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ

ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙ

   Στήν πρώτη ἐπιστολή τοῦ ὁσίου πού ἐπιλέξαμε διά νά καταδείξουμε τίς θεολογικές θέσεις του στό σπουδαιότατο θέμα τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν, ὁ ὅσιος ἀπολογεῖται τρόπον τινά σέ κατηγορίες, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες, ἐδέχθη δῆθεν νά ἔχη ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ κάποιους αἱρετικούς.  Καί κατά πρῶτον ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι ταυτισμένος μέ τήν ὀρθόδοξη πίστι τῶν πατέρων, ἀπό τά μαρτύρια καί τούς διωγμούς, πού ὑφίσταται δι' αὐτήν τήν πίστι. Δηλώνει ἐνημερωτικά ἐπί πλέον ὅτι δέν κάνει τήν παραμικρή ὑποχώρησι στά θέματα τῆς πίστεως καί ἀκόμη ὅτι ἀποδέχεται κάθε ἐγκεκριμένη οἰκουμενική καί τοπική σύνοδο μαζί μέ τούς κανόνες πού ἐθέσπισαν.

Ἐπί πλέον διακηρύσσει ὅτι ἀναθεματίζει κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό. Δηλώνει ὅτι  ὁποιοσδήποτε δέν ἀκολουθεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστι ἀλλά ἔχει κάποια αἵρεσι, εἴτε παλαιά εἴτε νέα, εἴτε ἐπίσκοπος, εἴτε ἀσκητής εἶναι ἀναθεματισμένος.

Τό κυριώτερο ὅμως εἶναι ἡ δευκρίνισις πού κάνει, ὅτι στήν ἴδια μερίδα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἀναθεματισμένων ἀνήκουν καί ὅσοι σέ κάθε περίστασι δέν ἀναθεματίζουν κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.

Στήν δεύτερη ἐπιστολή τοῦ ὁσίου πού παρουσιάσαμε, ὁ ὅσιος ἀναφέρεται σέ μία ἀπό τίς δύο αἱρέσεις πού ἀνεφύησαν στήν ἐποχή του, τήν λεγομένη μοιχειανική αἵρεσι. Ἡ αἵρεσις αὐτή, δηλώνει, ἀνατρέπει τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί καταργεῖ τούς ἱερούς κανόνες. Ἡ αἵρεσις διακηρύσσεται καί πρακτικά, ὅταν ἐπισήμως ἀθωώσουμε τόν παραβάτη τῶν  ἱερῶν κανόνων καί τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν. Δηλώνει ὁ ὅσιος ὅτι, προκειμένου νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τήν αἵρεσι, πρέπει νά φεύγουμε μακριά ἀπό τούς αἱρετικούς, δηλαδή νά μήν ἔχουμε καμμία κοινωνία σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο μαζί τους. Διότι, λέγει, ὑπάρχουν φοβερές ἀπειλές ὄχι μόνον γιά τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί γι' αὐτούς πού ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικά μαζί τους, μέχρι τοῦ σημείου ἁπλῶς καὶ νά συμφάγουν μέ αὐτούς.

Στήν τρίτη ἐπιστολή  ὁ ὅσιος ἀναφερόμενος πάλι στήν μοιχειανική αἵρεσι λέγει ὅτι καί μία φωνή ἀντίθετη στόν εὐαγγελικό νόμο γεννᾶ αἵρεσι. Ἀναφέρει ὅτι οἱ παράνομες οἰκονομίες πού ἐπίσημα θεσπίζονται ἀπό τήν Ἐκκλησία γεννοῦν αἵρεσι. Ἀναφέρει, ἐπίσης, ὅτι ἡ ἀδιαφορία γιά τά δόγματα μᾶς κάνει νά πέσουμε στήν αἵρεσι τῶν γνωσιμάχων, σύμφωνα μέ τόν Ἅγ. Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό. Τέλος λέγει ὅτι ἀπό τήν Ἁγ. Γραφή πρέπει νά παίρνουμε τίς ἀποδείξεις γιά τίς αἱρέσεις καί ὄχι αὐτά πού  ἰσχυρίζεται ὁ καθένας.

Στήν τέταρτη ἐπιστολή ἀναφέρει ὁ ὅσιος, ὅτι ὁ,τιδήποτε ἀναφέρεται στά δόγματα καί στήν πίστι δέν ἔχει ἐξουσία νά τά ρυθμίζη κανείς, πολύ περισσότερο νά τά ἀλλάζη ἤ νά τά ἀθετῆ.  Χαρακτηριστικά λέγει ὅτι, τά θέματα τῆς πίστεως, δέν μποροῦν νά τά ἀλλάξουν οὔτε, ἄν ἤρχοντο, ὁ Ἀπ. Πέτρος, ἤ ὁ Παῦλος, ἤ κάποιος ἄγγελος. Ἡ παραμικρή ἀλλοίωσις στήν πίστι σημαίνει ἀνατροπή καί κατάργησι ὁλοκλήρου τοῦ εὐαγγελίου.  Δηλώνει καθαρά καί ἀπερίφραστα ὅτι ὁ διάλογος μέ τούς αἱρετικούς ἀπαγορεύεται ἀπό τίς ἀποστολικές ἐντολές. Ἐπιτρέπεται μόνον μία συμβουλή ἤ νουθεσία πρός αὐτούς.

   Στήν πέμπτη ἐπιστολή ὁ ὅσιος ἀναφέρει καί ταυτίζεται μέ τήν θεολογική καί ἐκκλησιαστική θέσι τοῦ Ἁγ. Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ὅσον ἀφορᾶ στούς αἱρετικούς. Οἱ αἱρετικοί χαρακτηρίζονται ὡς  ἀνθρωπόμορφα θηρία, τά ὁποῖα ὄχι μόνον δέν πρέπει νά ἀποδεχώμεθα ἀλλά, ἐάν εἶναι δυνατόν, οὔτε νά συναντοῦμε. Αἱρετικοί εἶναι αὐτοί, λέγει ὁ ὅσιος, πού ἀθετοῦν καί ἀλλοιώνουν τά κείμενα τῶν γραφῶν καί γίνονται αἰτία νά πλανηθοῦν πολλοί. Οἱ αἱρετικοί πολεμοῦν ἐναντίον τῆς ἀληθείας καί ἐξαπατῶνται ἀπό τήν σκέψη ὅτι θὰ κατακτήσουν τὴν  ἐξουσία.

Στήν ἕκτη ἐπιστολή ὁ ὅσιος ἀναφέρεται στήν ὁμολογία πού πρέπει νά κάνει κάθε ὀρθόδοξος, ὡς πρός τήν  κάθε αἵρεσι πού ὑφίσταται. Ἀναφέρει πάλι ὅτι ἡ ὁμολογία πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό τόν ἀναθεματισμό ὅλων τῶν αἱρετικῶν καί τήν ἀναγνώρισι τῶν ὀρθοδόξων. Ἐκφράζει τήν φοβερή θεολογική καί ἐκκλησιαστική θέσι, ὅτι ὅποιος δέν πιστεύη κατ' αὐτόν τόν τρόπο εἶναι ἀναθεματισμένος ἀπό τήν Ἁγία Τριάδα.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ

ΔΙΑ ΤΗΝ  ΑΙΡΕΣΙ

   1. Ὁ ὀρθόδοξος ἀναθεματίζει σέ κάθε περίστασι κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.

   2. Ὅποιος δέν ἀναθεματίζη σέ κάθε περίστασι κάθε  αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό ἀνήκει στήν μερίδα ἐκείνων.

   3. Ὁ ὀρθόδοξος ἀναγνωρίζει κάθε ἐγκεκριμμένη οἰκουμενική καί τοπική σύνοδο μαζί μέ τούς ἐκτεθέντας  ἀπό τίς συνόδους αὐτές ἱερούς κανόνες.

   4. Ὁ ὀρθόδοξος φεύγει ἀπό κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.  Δέν ἔχει καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μαζί τους.

   5. Καί μία ἀντίθετη διδασκαλία στόν εὐαγγελικό νόμο καί τούς ἱερούς κανόνες δημιουργεῖ αἵρεσι.

   6. Δέν ἔχει δικαίωμα οὔτε Ἀπόστολος οὔτε Ἄγγελος νά μετακινήση τό παραμικρό ἀπό τήν ὀρθόδοξο πίστι.

   7. Δέν ἐρχόμεθα σέ συζητήσεις ἀτέλειωτες μέ τούς αἱρετικούς, παρά μόνο τούς κάνουμε μία-δύο νουθεσίες διά νά μετανοήσουν.

   8. Οἱ αἱρετικοί χαρακτηρίζονται ἀπό τούς ἁγίους ὡς ἀνθρωπόμορφα θηρία. Δέν παραδεχόμεθα τίποτα ἀπό τήν διδασκαλία τους καί εἰ δυνατόν δέν τούς συναντοῦμε.

   9. Οἱ αἱρετικοί ἀντιστέκονται στήν ἀλήθεια καί δελεάζονται ἀπό τήν ἐξουσία καί τήν αἰσχροκέρδεια.

   10. Ὁ ὀρθόδοξος καταδικάζει καί ἀναθεματίζει ὅσους οἱ σύνοδοι κατεδίκασαν καί ἀνεθεμάτισαν καί ἀνακηρύττει καί ἐγκωμιάζει ὅσους οἱ σύνοδοι ἐγκωμίασαν.

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός: Ανοιχτή επιστολή προς Ορθοδόξους

«Ἡ  Σύνοδος  τῆς Κρήτης  ἀποδίδει

τὶς ἐνέργειες  τοῦ διαβόλου   στὸν  Θεό»!

Γράφουμε προς Ορθοδόξους και όχι προς Ορθοδόξους Χριστιανούς, διότι στην Ιερά Διδασκαλία της Εκκλησίας οι Όροι Ορθόδοξος και Χριστιανός ταυτίζονται, σύμφωνα και με τον Όρο του Συνοδικού της Ορθοδοξίας της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, “Ει τις της Χριστιανοκατηγορικής αιρέσεως όντα τινά, ή εν αυτή τον βίον απορρήξαντα διεκδικεί, ήτω Ανάθεμα”.

   Αποδεχόμενοι εμείς οι Χριστιανοί πάντοτε την Ιερά Διδασκαλία των Θεολόγων και Απλανών Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας οι οποίοι μας τονίζουν δια του Ομολογητού της Ορθοδοξίας Οσίου Θεοδώρου Στουδίτη ότι, 

“Δεν έχει δοθεί από την Εκκλησία στους Επισκόπους, όπως ομοίως σε όλους τους Κληρικούς, Μοναχούς, και λαϊκούς καμία εξουσία ώστε να δύνανται να παραβαίνουν τους Ιερούς Κανόνες και να αθετούν Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, παρά μόνο επιβάλλεται σε αυτούς να ευθυγραμμίζονται με όλη την διδασκαλία της και να ακολουθούν τους προγενέστερους των, Αγίους Οικουμενικούς Πατέρες”.

    Μας τονίζουν επίσης οι Άγιοι Θεόπνευστοι Πατέρες μας ότι,

“Δεν έχει δοθεί ομοίως από την Εκκλησία εξουσία στους Επισκόπους, ούτε βέβαια σε όλους τους Κληρικούς, Μοναχούς, και λαϊκούς να κάνουν υπακοή, να ακολουθούν και να μνημονεύουν στις Θείες Λειτουργίες ως «Ορθοτομούντα τον λόγον της Αληθείας», ψευδόμενοι ενώπιον του Θεού, τούς Ασεβείς, Αιρετικούς, Οικουμενιστές, Επισκόπους, Ηγουμένους και Πνευματικούς που επιδεικτικά ποδοπατούν τους Ιερούς και Αποστολικούς Κανόνες, καταφρονούν Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, απαξιώνοντας με λόγο,με έργο και με γράμμα τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας”.

   Σύμφωνα με Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, η Οικουμενιστική πίστη και διδασκαλία που διατυπώθηκε στην Αιρετική Σύνοδο της Κρήτης, είναι βλασφημία προς το Άγιον Πνεύμα και είναι βλάσφημη προς το Άγιον Πνεύμα, διότι βλασφημία στο Άγιον Πνεύμα είναι κατά τους Θεολόγους Πατέρες μας, να αποδίδουμε τις ενέργειες του διαβόλου στον Θεό και του Θεού στον διάβολο, όπως δηλαδή έπραξαν οι Πατέρες της Συνόδου της Κρήτης, αποδεχόμενοι και ονομάζοντας, τις Αιρετικές βλασφημίες προς τον Τριαδικό Θεό, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην Παναγία, τις ύβρεις προς τους Αγίους και τα Ιερά Λείψανα, τους χλευασμούς προς τις Αγίες Εικόνες, Ιερά και Όσια μας, “χριστιανικές εκκλησίες” και τους αμετανόητους,αναθεματισμένους, αιρετικούς, αβάπτιστους λαϊκούς, “χριστιανούς”!!!

   Πληροφορούμε και υπενθυμίζουμε τους Χριστιανούς ότι η Δογματική και Ιστορική ονομασία των Αιρετικών για την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων έως της συντελείας του αιώνος είναι ότι, “Μία είναι η Εκκλησία, οι Αιρετικοί ούτε είναι Εκκλησία, ούτε μπορεί να είναι Εκκλησία.

   Είναι αναθεματισμένοι λαϊκοί, απόβλητοι και αποκομμένοι του Χριστιανικού καταλόγου και κάθε Χριστιανικής Ομολογίας ως ξένα και σάπια μέλη.

 Αποτετμημένοι και αποκομμένοι της Αγίας του Χριστού Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, του Χριστιανικού συστήματος και πληρώματος.

Εχθροί του Θεού και υβριστές των Αγίων της Εκκλησίας”.

  Αυτούς τους δογματικούς Όρους, λέτε οι Οικουμενιστές να μη τους γνωρίζουν; Τους γνωρίζουν και τους παραγνωρίζουν μάλιστα, δεν μπορούν να τους αρνηθούν, είναι γραμμένοι στα πρακτικά των Συνόδων, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

   Έχουν την βλάσφημη και αντίχριστη πίστη και διδασκαλία ότι οι Άγιοι Πατέρες μας, “συνδιαλέχτηκαν στην εποχή τους, άλλαξαν οι εποχές,αλλιώς μιλούσε το Πνεύμα το Άγιο τότε, αλλιώς μιλάει τώρα, οι Ιεροί Κανόνες δεν είναι σωτηριολογικής σημασίας, δεν ισχύουν στην εποχή μας”!!!

  Τουτέστιν βγάζουν ψεύτες και πλανεμένους τους Απλανείς και Αλάθητους Αγίους της Εκκλησίας,οι οποίοι μας λέγουν στις Οικουμενικές Συνόδους ότι,

    “Εξ ενός γαρ άπαντες και του αυτού Πνεύματος όρισαν τα συμφέροντα … την πίστην κράτειν βεβαίαν και μέχρι συντελείας του αιώνος ασάλευτον διαμένειν θεσπίζομεν… Ει δε τις των απάντων μη τα προειρημένα της ευσεβείας δόγματα κρατοι και ασπάζοιτο, και ούτω δοξάζοι τε και κηρύτοι, αλλ’ εναντίας ιεναι τούτον επιχειροί, έστω ανάθεμα…

   ”Και “ίνα μη όρια μετατιθέντες αιώνια άπερ ημών οι Πατέρες έθεντο δόξωμεν …”

   Γι αυτό είναι αδιαμφισβήτητα κακόδοξη και αντίχριστη η Σύνοδος της Κρήτης διότι οι Όροι, “ετερόδοξες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες και ετερόδοξοι χριστιανοί”, και Ιστορικά και Δογματικά είναι αντίχριστοι Όροι των αμετανόητων Αιρετικών, παπικών, αγγλικανών, μονοφυσιτών, λουθηρανών και των αφεντικών τους Εβραιομασόνων, και ΟΧΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

  Γι'  αυτούς όλους τους ακράδαντους και ασάλευτους Ορθόδοξους Δογματικούς λόγους, ο κάθε Χριστιανός ας αναλάβει τις Αιώνιες ευθύνες του έναντι του Θεού – Χριστού και των Αγίων Του.

   Και ένα σχόλιο για το παραπλανητικό, νεοεποχίτικο και ψευδές κείμενο των Πατέρων της Μονής Κουτλουμουσιου, διότι η μισή αλήθεια είναι ψέμα, είναι ότι εμείς οι Χριστιανοί δεν έχουμε δόγμα αλάθητου Αγίου της Εκκλησία, αλλά Δόγμα Αλάθητων Αποφάσεων, των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων στο Δόγμα και Απλανών εις την ζωήν.

   Αν κάποιος Άγιος της Εκκλησίας κάποια φορά είπε ή έκανε κάτι είτε από οικονομία, είτε από πληροφορία, είτε ακόμα και από λάθος, δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει, αυτό δεν είναι επίσημη θέση Εκκλησίας αλλά προσωπική θέση του Αγίου και δεν είναι δόγμα στην Εκκλησία.

  Επίσημη Δογματική θέση Εκκλησίας Χριστιανοί,είναι οι Αγίες 7 Οικουμενικές Σύνοδοι, συν οι Αγίες Σύνοδοι με Οικουμενικό Κύρος, του Αγίου Φωτίου και του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά.

   Και μία διευκρίνηση, Χριστιανοί ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός πέθανε αποτειχισμένος, δεν μνημόνευε τούς ενωτικούς, ούτε τους φιλοενωτικούς.

   Αν έχουν φόβο Θεού όπως λέγουν οι Πατέρες της Μονής Κουτλουμουσίου και θέλουν να τιμήσουν τους Αγίους του Θεού, έχουν χρέος να ασπαστούν όλη την διδασκαλία των Αγίων της Εκκλησίας και όχι αποσπασματικά θέλοντας να δικαιώσουν τις φιλοοικουμενιστικές, νεοεποχίτικες “αγαπουλίστικες” θέσεις τους, εις βάρος των Ορθοδόξων Πιστών και να μιμηθούν τον βιο Τους.

  Επίσης να πληροφορήσουμε τους Πατέρες της Μονής Κουτλουμουσιου, ότι οι Θεόπνευστοι Οικουμενικοί Πατέρες της Εκκλησίας είναι πολύ αυστηροί, σκληροί και αμείλικτοι με τους αμετανόητους Αιρετικούς, όπως είναι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, οι Επίσκοποι της Αιρετικής και Αντίχριστης Συνόδου της Κρήτης ,οι Παπικοί, οι Προτεστάντες, οι Μονοφυσίτες, οι Ουνίτες κλπ,υπόκεινται σε Αιώνια Αναθέματα και βεβαίως βεβαίως, ουδείς Άγιος της Εκκλησίας δίδαξε να ποδοπατούνται Αποστολικοί και Ιεροί Κανόνες, ούτε να παραβαινονται και να αθετούνται Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, όπως διδάσκουν οι Οικουμενιστές και οι Συνήγοροι τους, διότι τότε δεν θα ήταν Άγιοι Θεολόγοι Πατέρες, αλλά Αιρετικοί Νεοθεολόγοι Οικουμενιστές.

    Εύχεστε και για εμένα

Μοναχός Μακαριος Κουτλουμουσιανός

Κάθισμα Αγίου Νικολάου

παραχάραξη της ιστορίας έχει ένα νέο όνομα: Οικονομία Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Η παραχάραξη της ιστορίας έχει ένα νέο όνομα: Οικονομία

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Δικαίως ἔχουν κατηγορηθεῖ οἱ Οἰκουμενιστές, ὅτι γιὰ νὰ στηρίξουν τὰ αἱρετικά τους φρονήματα καὶ σχέδια, ἀποδεδειγμένα παραχαράσσουν τὸν εὐαγγελικὸ λόγο, τὸν λόγο τῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Δυστυχῶς πρόσφατα ἐμφανίστηκε ἕνας νέος δρόμος παραχάραξης: ὁ δρόμος τῆς νεόκοπης Οἰκονομίας τὴν ὁποία ἀκούσαμε νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν π. Σεραφεὶμ Ζήση. Ἕνα ἐπιχείρημα ὑπὲρ αὐτῆς τῆς νέας Οἰκονομίας, ποὺ ὑποστηρίζουν γενικὰ οἱ πατέρες τῆς ἡμερίδας τῆς Θεσσαλονίκης, ἦταν –ἄκουσον, ἄκουσον!– τὸ εἶδος τῆς «Οἰκονομίας» ποὺ ἐφάρμοσε ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄!

Σὲ προηγούμενο κείμενο παρέθεσα δυτικὲς πηγές, ποὺ δὲν ἀναιρέθηκαν καί –παρόλο ποὺ ἦταν δυτικές– παρουσίαζαν ὅτι πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται τὸ παράδειγμα τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ ὡς παράδειγμα Οἰκονομίας. Ἀντιθέτως μάλιστα ἀποτελεῖ –παρὰ τὰ ὅποια ὀρθόδοξα αἰσθήματα τοῦ Πάπα– πρότυπο παπικῆς πολιτικῆς, δηλ. τακτικὴ ξένη παντελῶς μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση· μία πολιτικὴ ποὺ τελικὰ ὁδήγησε στὴν παπικὴ αἵρεση, ἡ ὁποία ὑπάρχει μέχρι σήμερα.

Ἐπειδὴ ὅμως, ἡ ὅποια ἀντιπαράθεση γίνεται εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἀληθείας καὶ ἐπειδή, τὸ προηγούμενο κείμενο συκοφαντήθηκε, μὲ τὴν ἀστήρικτη παρατήρηση/ ἐφεύρεση, ὅτι σὲ αὐτό, μαζὶ μὲ τὸν Πάπα, διαβάλλεται καὶ ὁ Μ. Φώτιος —ὃ μὴ γένοιτο— παρουσιάζω, ὡς συμπλήρωμα τῶν δυτικῶν πηγῶν, τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς δίνει σχετικὰ μὲ τὴν περίοδο τοῦ 9ου ἕως 11ου αἰῶνος, ὁ καθηγητὴς Βλ. Φειδᾶς στὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία» (τόμος Β΄, 1994).

Στὰ ἀποσπάσματα ποὺ ἀκολουθοῦν ἀπὸ τὸ ἀναγνωρισμένο ἔργο τοῦ κ. Φειδᾶ, ὡς ἱστορικοῦ, θὰ δοῦμε ὅτι –ὅπως καὶ στὶς ἄλλες πηγές– πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὁ ὅρος «Οἰκονομία» στὰ σχετικὰ γεγονότα (καὶ φυσικὰ γεννιέται καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα, σὲ ποιά πηγή τὸν ἀνακάλυψε ὁ π. Σεραφείμ Ζήσης)· πουθενὰ δὲν παρουσιάζεται ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄ ὡς πρότυπο ὀρθοδόξου ἀρχιερέα· πουθενὰ δὲν ἐμφανίζεται ὁ Μ. Φώτιος νὰ καταργεῖ τὴν Ἀκρίβεια.

Ἀλήθεια! Δὲν ἔχει περάσει ποτὲ ἀπὸ τὸ μυαλὸ τῶν πατέρων τῆς Θεσσαλονίκης ὅτι, γι’ αὐτὰ ποὺ γράφουμε –γιὰ νὰ ὑποστηρίξουμε τὶς ἰδιογνωμίες μας– δὲν θὰ ἐλεγχθοῦμε μόνο ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τοῦ μέλλοντος, ἀλλὰ πρωτίστως ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτη Θεό;

Τὸ ἴδιο εἶχε ἀποδειχθεῖ καὶ μὲ τὸν μακαριστὸ π. Ἰ. Ρωμανίδη, τὸν ὁποῖο παραφράζει ὁ π. Σεραφείμ. Ὁ π. Ἰωάννης μεταχειρίζεται γιὰ τὰ σχετικὰ μὲ τὸ θέμα μας γεγονότα –συγκεκριμένα στὸ ἔργο του «Ρωμιοσύνη», 3η ἔκδοση, 2002– ἀντὶ γιὰ τὸν ὅρο Οἰκονομία, τὶς ἑξῆς ἐκφράσεις: σελ. 109: «ἡ τακτική αὐτή», «τὰ διπλωματικῶς λεχθέντα διὰ τοὺς ... Φράγκους», «διπλωματικὴ προσπάθεια», σελ. 110: «ἐπιτυχία τῆς πολιτικῆς τοῦ Πάπα» σελ. 197: «ἡ πρότασις τοῦ Πάπα... νὰ χρησιμοποιηθῆ διπλωματία»). Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, ἔβγαλαν οἱ πατέρες τὸ συμπέρασμα ὅτι ἐφαρμόσθηκε Οἰκονομία, τὴν στιγμὴ ποὺ κανεὶς ἀσχολούμενος μὲ τὰ γεγονότα δὲν τὴν ἀναφέρει καὶ ποιές πηγὲς χρησιμοποιοῦν, ἀφοῦ οἱ πιὸ ἔγκυρες καὶ ἀναγνωρισμένες ἀπὸ αὐτὲς δὲν ἀποδεικνύουν τοὺς ἰσχυρισμούς τους;

Σημειωτέον, μάλιστα, ὅτι ὁ κ. Φειδᾶς –κατὰ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση– ἦταν στενὸς φίλος τῆς οἰκογενείας Ζήση καὶ ἀποδείχθηκε νὰ ἔχει οἰκουμενιστικὰ φρονήματα, δηλ. τίποτα δὲν θὰ ἦταν πιὸ ἀρεστὸ γι’ αὐτόν, ἀπὸ τὸ νὰ παρουσιάσει τὸν Πάπα μαζὶ μὲ τὸν Μ. Φώτιο νὰ ἐφαρμόζουν τὴν Οἰκονομία, διότι αὐτὸ θὰ ἀποτελοῦσε δικαιολογία γιὰ τὶς σημερινὲς οἰκουμενιστικὲς πρακτικές. Ὅμως, ὅπως θὰ δοῦμε —δυστυχῶς, δυστυχέστατα— κάποιοι οἰκουμενιστὲς εἶναι πιὸ ἀκριβεῖς, στὴν κατάθεση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, σὲ σχέση μὲ τοὺς ἀντιοικουμενιστές.

Σχετικὰ μὲ τὴν σύνοδο τοῦ 867 στὴν Κων/πολη ἀναφέρει ὁ Φειδᾶς:

«Ἡ Ἐγκύκλια ἐπιστολή τοῦ ἱ. Φωτίου (PG 102, 721-741), μετά τή συνοδική κατοχύρωση τοῦ περιεχομένου της, κατέστη de facto ἕνα σταθερό πλέον κριτήριο γιά τήν ἀξιολόγηση τῶν ἐκκλ. σχέσεων Ἀνατολῆς καί Δύσεως. Ἡ ἀμοιβαία «ὑποχρέωση γιά τόν σεβασμό τῶν διαφορετικῶν ἐθίμων στή λατρεία καί στή ζωή τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καί Δύσεως, καίτοι εἶχε διακηρυχθῆ ὡς ἀναγκαία ἀπό τόν ἱ. Φώτιο στή λεγομένη "ἀπολογητική"του Ἐπιστολή (PG 102, 593-617), δέν ἴσχυε πλέον, ἀφοῦ ὁ παπικός θρόνος προσπάθησε νά τά ἐπιβάλη ἀντικανονικῶς καί στήν νεοσύστατη Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀνῆκε στόν χώρο τῆς δικαιοδοσίας τοῦ πατριαρχείου Κπόλεως» (σελ. 112).

Ὁ Μ. Φώτιος, λοιπόν, ὄχι μόνο οἰκονομία δὲν ἔκανε –ὅπως ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὁ π. Σεραφείμ– ἀλλά, ὅπως παραθέτει ὁ Φειδᾶς, κατακεραύνωσε τὶς παπικὲς κακοδοξίες καὶ  πρακτικὲς μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «ὥσπερ κεραυνός ἤ σεισμός ἤ χαλάζης πλῆθος, μᾶλλον δ' οἰκειότερον εἰπεῖν ὥσπερ ἄγριος μονιός ἐμπηδήσαντες τόν ἀμπελῶνα Κυρίου τόν ἠγαπημένον καί νεόφυτον καί ποσί καί ὀδοῦσιν, ἤτοι τρίβοις αἰσχρᾶς πολιτείας καί διαφθορᾷ δογμάτων, τό γε εἰς τόλμαν ἦκον τὴν αὐτῶν, κατανεμησάμενοι ἐλυμήναντο. Ἀπό γάρ τῶν ὀρθῶν καί καθαρῶν δογμάτων καί τῆς τῶν χριστιανῶν ἀμωμήτου πίστεως παραφθείρειν τούτους καί ὑποσπᾶν κατεπανουργήσαντο" (PG 102, 724)» (σελ. 112).

Ὁ Μ. Φώτιος δείχνει μάλιστα στὴν «ἀπολογητική» ἐπιστολή του στὸν Πάπα Νικόλαο μὲ τὴν πατερικὴ ἐπιχειρηματολογία του, πὼς οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ εἶναι ὑπεύθυνοι καὶ ἄξιοι καταδίκης, γιατί, παρόλο ποὺ παρέλαβαν ἐκ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως –καὶ ἄρα γνωρίζουν– τοὺς Ἱ. Κανόνες γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως, παράλληλα τοὺς ἀθετοῦν:

«Πολλοὶ κανόνες ἄλλοις μὲν παραδέδονται, ἑτέροις δὲ οὐδὲ γνώριμοι. Ὁ παραλαβὼν καὶ ἀθετῶν δίκης ἄξιος, ὁ δὲ μηδ' ἐγνωκὼς ἢ μὴ παραδεξάμενος, πῶς ὑπεύθυνος; ... (PG 102, 593-613)» (Φειδᾶς, σελ. 107). Ποιός σημερινὸς ἐπίσκοπος δὲν γνωρίζει τί λένε οἱ Ἱ. Κανόνες γιὰ τὶς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς, γιὰ τὴν διαστρέβλωση τῶν δογμάτων, γιὰ τὴν καταπάτηση τῶν Κανόνων; Ἂν μάλιστα δὲν τοὺς δέχεται, ὄχι μόνο εἶναι δίκης ἄξιος, ἀλλὰ δὲν πρέπει κἂν νὰ λέγεται ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος.

Παρατηρητέον εἶναι καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Μ. Φώτιος θεωρεῖ (ὡς καὶ ὁ ἀπόστ. Παῦλος· «οὗ γὰρ οὐκ ἔστι νόμος, οὐδὲ παράβασις» (Ρωμ. 4, 15), ὅτι ὅσοι δὲν γνωρίζουν ἢ δὲν παρέλαβαν νόμο, αὐτοὺς δὲν μποροῦμε καὶ νὰ τοὺς καταδικάσουμε. Σήμερα –θὰ λέγαμε– αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅσους πιστοὺς ἐξ αἰτίας τῆς ἀδιαφορίας τῶν ποιμένων, δὲν γνωρίζουν, ἀλλὰ καὶ σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἐμπέσει σ’ ἕνα φαῦλο κύκλο συγχύσεως –οἰκουμενιστικῆς καὶ ἀντιοικουμενιστικῆς, ἀδιάφορον–, καθόσον βλέπουμε ὅτι οἱ πιστοὶ αὐτοί, ἐνδιαφέρονται καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ πρακτέον, ἀλλὰ ἐξ αἰτίας μίας ἐξακριβωμένης παραπληροφόρησης ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ποιμένες, δὲν μποροῦν νὰ ἀποφασίσουν τί νὰ πράξουν. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση θὰ μπορούσαμε, βεβαίως, νὰ ποῦμε ὅτι ἰσχύει κάποιου εἴδους οἰκονομία.

Εἰδικότερα τώρα, καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν σύνοδο τῆς Κων/πόλεως (879-880) τὴν ὁποία οἱ πατέρες τῆς ἡμερίδας μᾶς παρουσίασαν ὡς παράδειγμα ἐφαρμογῆς οἰκονομίας. Ἡ πρώτη ἐρώτηση εἶναι: Ὁ πάπας Ἰωάννης Η΄ ἔστειλε ἀντιπροσώπους στὴν σύνοδο αὐτή, διότι ἤθελε νὰ λειτουργήσει ὡς ὀρθόδοξος Ἱεράρχης στὴν ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας; Ἔστειλε ἀντιπροσώπους διότι ἤθελε νὰ στηρίξει τὴν ἑνότητα καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὴν Ὀρθοδοξία στὴν Δύση; Ὁ καθηγητὴς Φειδᾶς ἀπαντᾶ ἀρνητικὰ στὴν ἐρώτηση αὐτή:

«Ὁ Ἰωάννης Η' θεώρησε τήν εὐκαιρία μοναδική γιά τήν ἀνανέωση των διεκδικήσεων τοῦ παπικοῦ θρόνου στή Βουλγαρία, ὅπως ἐπίσης καί στίς ἐπαρχίες τοῦ Ἀ. Ἰλλυρικοῦ καί τῆς Ν. Ἰταλίας...» (σελ. 125). «Στήν ἐπιστολή πρός τόν αὐτοκράτορα (Mansi XVII, 396 κέξ.) τονιζόταν: α) ἡ θεωρία τοῦ παπικοῦ πρωτείου, τό εὔλογο τῶν αἰτημάτων τοῦ αὐτοκράτορα καί ἡ συμφωνία τοῦ παπικοῦ θρόνου γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας τῆς ἐκκλησίας Κπόλεως, β) ἡ πικρία τοῦ πάπα γιά τήν ἐσπευσμένη ἀποκατάσταση τοῦ Φωτίου πρίν ἀπό τή μετάβαση τῶν παπικῶν ἀντιπροσώπων γ) ἡ ρητή ἐπικύρωση τῶν ἤδη γενομένων στήν Κπολη (Mansi XVII, 397)... δ) ἡ ἀποδοχή τοῦ Φωτίου σέ κοινωνία ἀπό τόν παπικό θρόνο (Mansί XVII, 400,401), ε) ἡ ἀνάγκη ἀποφυγῆς στό μέλλον ὁποιασδήποτε "ἀθρόον" χειροτονίας ἀπό τήν τάξη τῶν λαϊκῶν (Mansί XVIJ, 404), στ) ἡ ἀξίωση ἀναγνωρίσεως τῆς παπικῆς δικαιοδοσίας στή Βουλγαρία καί ἀποφυγῆς ὁποιασδήποτε παρεμβάσεως σέ αὐτήν ἀπό τόν πατριάρχη Κπόλεως (Mansi XVIJ, 405), καί ζ) ή ἀκύρωση τῶν συνόδων, οἱ ὁποῖες συγκλήθηκαν ἐναντίον τοῦ Φωτίου ἐπί τῶν παπῶν Νικολάου καί Ἀδριανοῦ... (Mansi XVII, 401)» (σελ. 126).

Ποῦ εἶναι ἡ «Οἰκονομία», πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ ὁ ὀρθόδοξος ζῆλος τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ ἐπρόκειτο νὰ ἐφαρμόσει; Ποῦ βλέπετε ἐσεῖς τοὺς ἁγνοὺς σκοποὺς τοῦ Πάπα; Γιατὶ ἀποκρύψατε καὶ δὲν ἀναφέρατε τὶς ἀπὸ τὶς πηγὲς τεκμηριωμένες ἀξιώσεις τοῦ Πάπα; Μὲ αὐτὸν τὸν ἀντιεπιστημονικὸ τρόπο προσπαθεῖτε νὰ ὑποστηρίξετε τὶς θέσεις σας, ἀποκρύπτοντας καὶ παραλείποντας;

Ὁ δὲ Μ. Φώτιος ἀπορρίπτοντας τὶς παπικὲς ἀξιώσεις καὶ ἐφαρμόζοντας μὲ διάκριση τὴν ἀκρίβεια καὶ ὄχι τὴν Οἰκονομία, κατάφερε τὰ ἀντίθετα ἀπὸ τὰ σχέδια τοῦ Πάπα ἀποτελέσματα. Ὅπως γράφει ὁ Φειδᾶς:

«Ἡ παρέμβαση, λοιπόν, τοῦ παπικοῦ θρόνου στό ζήτημα τῆς κανονικότητας τῆς χειροτονίας τοῦ πατριάρχη Κπόλεως Φωτίου μέ σκοπό τή διοικητική ἐπιβολή τοῦ παπικοῦ πρωτείου κατέληξε στήν πλήρη συνοδική ἐγκατάλειψη ὄχι μόνο τῶν νέων διοικητικῶν διεκδικήσεων, ἀλλά καί τῶν παλαιότερων τάσεων ἐπιβολῆς τῆς θεωρίας τοῦ παπικοῦ πρωτείου στήν Ἀνατολή. Ὁ παπικός θρόνος ἀναγκάσθηκε τελικῶς νά δεχθῆ τήν ἔνταξη τοῦ παπικοῦ πρωτείου στόν κανονικό θεσμό τῆς Πενταρχίας τῶν πατριαρχῶν τόσο κατά τήν παπόφιλη (869-870), ὅσο καί στήν ἀποκαταστήσασα τόν Φώτιο σύνοδο τῆς Ἁγίας Σοφίας (879-880). Ἡ ἐξέλιξη αὐτή τῶν γεγονότων κατέστησε πλέον σαφή στή Ρώμη τήν ἀμετακίνητη θέση τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ὑπέρ τοῦ κανονικοῦ θεσμοῦ τῆς Πενταρχίας τῶν πατριαρχῶν καί ἀπέκλεισε ἐφεξῆς κάθε δυνατότητα ἀναγνωρίσεως τοῦ παπικοῦ πρωτείου στήν Ἀνατολή. Ἀπό τίς ἀντιθέσεις ὅμως αὐτές τῆς Πρεσβυτέρας καί τῆς Νέας Ρώμης ἀνεφύη, ὅπως εἴδαμε, καί τό θεολογικό ζήτημα τοῦ filioque, τό ὁποῖο δέν ἐμπόδισε μέν τότε τήν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας Ρώμης καί Κπόλεως, ἀφοῦ δέν εἶχε περιληφθῆ στό Σύμβολο πίστεως ἀπό τόν παπικό θρόνο, ἀλλά προσέδωσε πλέον καί δογματικό χαρακτῆρα στήν ἔκδηλη τάση διαφοροποιήσεως τῆς Δύσεως ἀπό τήν Ἀνατολή. Κατά τήν ἕκτη συνεδρία μέ πρόταση τοῦ αὐτοκράτορα ἀποφασίσθηκε νά ἀναγνωσθῆ καί νά ἐπικυρωθῆ τό Σύμβολο Νικαίας-Κπόλεως ἀντί τῆς συντάξεως νέου Ὅρου τῆς συνόδου, ἀφοῦ ἡ σύνοδος εἶχε συγκληθῆ ὡς Οἰκουμενική... Προφανώς οἱ παπικοί ἀντιπρόσωποι δέν εἶχαν ἀντιληφθῆ τήν σκοπιμότητα τῆς γενομένης προτάσεως καί τήν ἔμμεση σύνδεσή της μέ τήν ἐκ τῶν προτέρων καταδίκη τῆς προσθήκης τοῦ filioque στό Σύμβολο Νικαίας-Κπόλεως, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη πραγματοποιηθῆ στή Δύση ἀπό τούς Φράγκους. Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γεγονός ὅτι ὁ σχετικός "Ὅρος" τῆς συνόδου εἶχε ἤδη συνταχθῆ καί ἀναγνώσθηκε ἀπό τόν πρωτονοτάριο διάκονο Πέτρο» (σελ. 133-135).

Πῶς ἐσεῖς τώρα, Πατέρες, αὐτὴν τὴν νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας μέσῳ τῆς ἀμετακίνητης στάσης τῶν Πατριαρχῶν τὸ ὀνομάζετε «Οἰκονομία», εἶναι ἀπορίας ἄξιον! Ἐκτὸς ἂν γιὰ  ἐσᾶς ἡ λέξη «ἀμετακίνητος» ἔχει ἄλλο νόημα.

Πάλι ὁ καθηγητὴς Φειδᾶς γράφει γιὰ τὸν ἀπὸ ἐσᾶς αὐθαιρέτως ὑμνούμενο Πάπα Ἰωάννη Η΄ καὶ τοὺς διαδόχους του μέχρι τὸ 1013:

«Ὡστόσο, ὁ πάπας Ἰωάννης Η', καίτοι ἐπέδειξε τό ὀφειλόμενο ἐνδιαφέρον γιά τόν Ἀρχιεπίσκοπο Μεθόδιο, δέν ἔδειξε ἀνάλογη εὐαισθησία γιά τό ἱεραποστολικό ἔργο τῶν δύο θεσσαλονικέων ἀδελφῶν (σσ. Κύριλλο καὶ Μεθόδιο) (Vita Mcthodii, 12), ἀφοῦ ὑποχώρησε στίς συνεχεῖς πιέσεις τῆς φραγκικῆς ἱεραρχίας καί τελικῶς ἀπαγόρευσε τή χρήση τῆς παλαιοσλαβικῆς γλώσσας στή θ. Λατρεία» (σελ. 53).

Καὶ πιὸ κάτω:

«Ὁ πάπας 'Ιωάννης Η' δέχθηκε τίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου γιά τήν ἀποκατάσταση τοῦ Φωτίου μέ τήν ἀόριστη ἐπιφύλαξη, ὅτι δέν θά ἀναγνώριζε ὁ,τιδήποτε θεσπίσθηκε στή σύνοδο αὐτή καθ' ὑπέρβαση τῶν ἐντολῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν δοθῆ στούς ἀντιπροσώπους του.Ἦταν μία παλαιά, συνηθισμένη καί κατά συνέπειαν ἀδιάφορη παπική ἐπιφύλαξη. Ἡ ἀποκατάσταση ὅμως ἀπό τόν πάπα Μαρῖνο τοῦ Φορμόζου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἡγηθῆ τῆς παπικῆς ἱεραποστολῆς στή Βουλγαρία καί εἶχε ἀποκοπῆ τῆς ἐκκλ. κοινωνίας ἀπό τόν πάπα Ἰωάννη Η', ἀποδεικνύει ὅτι τό κέντρο βάρους στίς σχέσεις τοῦ παπικοῦ θρόνου καί τοῦ θρόνου τῆς Κπόλεως ἐπί τῶν διαδόχων τοῦ 'Ιωάννη Η΄ ἦταν κυρίως ἡ ἀναγνώριση τῶν παπικῶν διεκδικήσεων στή Βουλγαρία... Ἐν τούτοις, οἱ διαδεχθέντες τόν Ἰωάννη Η' πάπες Ρώμης ἔβλεπαν πάντοτε στό πρόσωπο τοῦ πατριάρχη Κπόλεως Φωτίου ἕνα πανίσχυρο ἀντίπαλο γιά τίς παπικές διεκδικήσεις ὄχι μόνο στήν Ἀνατολή, ἀλλά καί στή Δύση, ἀφοῦ οἱ ἐπαρχίες τῆς Ν. Ἰταλίας, οἱ ὁποῖες ἀνακαταλήφθηκαν μετά τήν ἐκδίωξη τῶν Ἀράβων, ὑπήχθησαν πάλιν στή δικαιοδοσία τοῦ θρόνου τῆς Κπόλεως... Ἡ ἀναβίωση τοῦ βυζαντινοῦ ἐνδιαφέροντος γιά τίς βυζαντινές κτήσεις στή Ν. Ἰταλία καί τό συνεχῶς ἐπιδεικνυόμενο κατά τό Ι' αἰ. ἐνδιαφέρον τῶν βυζαντινῶν γιά τήν ἀρτιότερη πολιτική καί ἐκκλησιαστική ὀργάνωση τῶν ἐπαρχιῶν αὐτῶν προκαλοῦσαν εὐνόητη ἔνταση στίς σχέσεις Ρώμης καί Κπόλεως, ἀποτελοῦσαν δέ σαφή προμηνύματα τοῦ ἐπερχόμενου μεγάλου σχίσματος τοῦ ΙΑ' αἰώνα»... (σελ. 135-136).

Εἶναι σαφέστατο, πατέρες τῆς ἡμερίδας, ὅτι ἢ γράψατε χωρὶς νὰ διαβάσετε (πρᾶγμα ποὺ θὰ ἦταν ἀπαράδεκτο γιὰ  τὴν ἐπιστημοσύνη σας) ἢ ὅτι παραποιεῖτε τὶς πηγές (πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο γιὰ τὴν ἐπιστημοσύνη σας). Διότι πῶς παρουσιάζετε τὸν πάπα Ἰωάννη Η΄ ὡς παράδειγμα «Οἰκονομίας», ὅταν καὶ οἱ ἑλληνικὲς καὶ οἱ δυτικὲς πηγὲς συμφωνοῦν, ὅτι οἱ κινήσεις του ἔκρυβαν παπικὲς σκοπιμότητες, σαφέστατες ἀποδείξεις ὑποταγῆς στοὺς Φράγκους (ἐσεῖς λέτε παραδόξως τὸ ἀντίθετο) καὶ ὑπεράσπιση συμφερόντων.

Ὡς περαιτέρω ἀποδείξεις τῶν παραπάνω ἀλλὰ καὶ τὰ σχετικὰ στοιχεῖα γιὰ τοὺς «ὀρθόδοξους» διαδόχους του καὶ τὰ φημολογούμενα 160 χρόνια «Οἰκονομίας» γράφει ὁ Φειδᾶς σὲ συμφωνία μὲ τοὺς ἄλλους ἱστορικούς:

«Ὁ παπικὸς θρόνος δέν μπόρεσε βεβαίως νά μείνη ἀνεπηρέαστος ἀπό τίς ἀνθελληνικές αὐτές τάσεις τοῦ φραγκικοῦ κράτους, παρά δέ τίς

ἀρχικές ἀντιρρήσεις προοδευτικά τίς υἱοθέτησε... Ὁ παπικός λοιπόν θρόνος ἐπεδίωκε ὄχι μόνο νά προβάλη, ἰδιαίτερα ἐπί τῶν παπῶν Νικολάου Α' καί Ἰωάννου Η', τήν παπική ἐξουσία ἐπί τῶν ἡγεμόνων τῆς Δύσεως, ἀλλά καί νά διεκδικήση τήν ἐπιβολή της σέ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη. Ὁ πάπας Ἰωάννης Η' παραθεώρησε τό δικαίωμα διαδοχῆς τοῦ πρωτότοκου καί ἔστεψε αὐτοκράτορα Κάρολο τόν Φαλακρό (875-878), ὁ ὁποῖος ἀναγνώρισε ὅλα τά προνόμια τοῦ παπικοῦ θρόνου καί προέβη σέ περαιτέρω παραχωρήσεις, ἀλλά δέν μπόρεσε νά διασφαλίση τίς παπικές κτήσεις καί ἀπό τίς ἐπιδρομές τῶν Σαρακηνῶν» (σελ. 140-141).

Εἶναι ἀπίστευτες οἱ διαπιστώσεις μετὰ τὴν σύγκριση τῶν πηγῶν μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση. Ὁ π. Σεραφεὶμ ἀνέφερε στὴν ὁμιλία του περὶ Οἰκονομίας τὰ ἑξῆς:

«Ὁ ὀρθόδοξος Πάπας Ρώμης Ἰωάννης Η΄, ἐνῶ βρισκόταν σὲ μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τὸ ἐπίσης Ὀρθόδοξο πατριαρχεῖο Κων/λεως καὶ τὸν πατριάρχη Μ. Φώτιο, ὅμως κατ’ Οἰκονομίαν παρέμεινε σὲ κοινωνία μὲ τοὺς Φράγκους Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διατηροῦσαν τὸ Φιλιόκβε, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν Η’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, φοβούμενος μήπως ἀντίθετη στάση, ὁδηγήσει σὲ βίαιη ἐπιβολὴ τῆς αἱρέσεως στὴν Δύση ἀπὸ τοὺς Φράγκους (σσ. πρᾶγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε), ἀλλὰ ἐπίσης ἔχοντας τὴν πρόθεση καὶ βάσιμες ἐλπίδες νὰ ἀλλάξει τὸ αἱρετικὸ φρόνημα τῶν Φράγκων χωρὶς ἐκκλησιαστικὲς ποινὲς καὶ ἀκοινωνησία».

Κατὰ τὸν Φειδᾶ ὅμως καὶ τὸν π. Ἰ. Ρωμανίδη, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὶς δυτικὲς πηγὲς ποὺ στὸ πρῶτο ἄρθρο παρέθεσα, ὁ Πάπας δὲν ἔδρασε μὲ βάση τὴν σωστὴ ἐφαρμογὴ τῆς Οἰκονομίας (ἡ λέξη αὐτὴ οὔτε κἂν ἀναφέρεται) καὶ τὴν ὑπεράσπιση τοῦ δόγματος, ἀλλὰ διπλωματικὰ καὶ πολιτικά (βλ. πιὸ πάνω τὶς ἐκφράσεις τοῦ π. Ἰ. Ρωμανίδη) καὶ εἶχε σκοπὸ νὰ ἐπιβάλει ὄχι μόνο στὴν σύνοδο τοῦ 879 ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν σύνοδο τὶς παπικὲς ἀξιώσεις στὴν Βουλγαρία (αὐτὸ ἀποδείχθηκε παραπάνω) καὶ τὸ παπικὸ πρωτεῖο ὄχι μόνο στοὺς Φράγκους ἡγεμόνες ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν Οἰκουμένη, γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ αἵρεση καὶ τὸν κύριο λόγο ὑπάρξεως τῆς παπικῆς ἐξουσίας. Ἐσεῖς, πατέρες καὶ εἰδικώτερα π. Σεραφείμ, πῶς φθάσατε καὶ ποῦ στηριζόμενοι στὸ δικό σας συμπέρασμα, τὸ ὁποῖο οἱ Φειδᾶς, Ρωμανίδης ἀλλὰ καὶ οἱ ἔγκυροι δυτικοὶ ἱστορικοὶ ἀναιροῦν;

Εἶναι ἀπίστευτη ἡ διαφορὰ τῶν ἰσχυρισμῶν σας μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ παραθέτουν οἱ γνῶστες ἐρευνητὲς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Καὶ ὄχι μόνο ἀπίστευτη ἀλλὰ καὶ ἀδικαιολόγητη μιᾶς, καὶ στὴν περίπτωσή σας, πρόκειται γιὰ πρώτιστο θέμα πίστεως καὶ ἐπιτυχοῦς ἀγῶνος ἐνάντια στὴν αἵρεση. Μάλιστα κατηγορεῖτε ὅσους διαφωνοῦν μὲ ἐσᾶς, ἐνῶ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα σᾶς διαψεύδουν.

Ἕνα ἐρώτημα ὅμως παραμένει καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο κείμενο ἀναπάντητο: Ποιές πηγὲς χρησιμοποιήσατε γιὰ νὰ στηρίξετε τὴν ἄποψή σας περὶ «Οἰκονομίας» τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ καὶ ἐμμέσως τοῦ Μ. Φωτίου; Διότι, ὅπως σαφῶς ἀποδεικνύεται, ὁ Ἅγιος τήρησε τὴν Ἀκρίβεια στὰ θέματα Πίστεως, ὁ δὲ Πάπας δὲν τήρησε οὔτε τὴν Ἀκρίβεια οὔτε τὴν Οἰκονομία, ἀλλὰ ἐνήργησε κατὰ τὸ ἴδιον συμφέρον καὶ εἰς βάρος τῆς Πίστεως, ὅπως ἐνεργοῦν ὅλοι οἱ Πάπες ἀπὸ  τὸν 8ο αἰῶνα καὶ μετά. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἐπικράτησε τελικὰ ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ.

Γιὰ τὸ τέλος ἀπομένει ἡ κριτικὴ ἀναφορὰ τοῦ Φειδᾶ γιὰ τὴν ἐποχὴ τῶν διαδόχων τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία ὅπως ἀπεδείχθη στὸ πρῶτο κείμενο μου χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς ἱστορικοὺς ὡς ἡ ἐποχὴ τῆς «Πορνοκρατίας»καὶ ὄχι τῆς «Οἰκονομίας». Γράφει, λοιπόν, ὁ Φειδᾶς:

«Ἡ διαδοχική κυριαρχία στόν παπικό θρόνο τῶν θελκτικῶν γυναικῶν τῆς ρωμαϊκῆς ἀριστοκρατίας ἀπό τίς ἀρχές ἤδη τοῦ Ι' αἰώνα, τῆς Μαροκίας καί τῆς Θεοδώρας, ἐκδηλωνόταν μέ τήν ἐπιβολή τῶν ἐκλεκτῶν τους στόν παπικό θρόνο, οἱ ὁποῖοι λειτουργοῦσαν ὡς ἄβουλα ὄργανα τῶν ἀθεμίτων συνήθως ἐπιθυμιῶν τους. Οἱ περισσότεροι πάπες τῆς περιόδου αὐτῆς ἔφεραν τό ὄνομα Ἰωάννης, ἀλλά ἡ πραγματική διοίκηση τοῦ παπικοῦ θρόνου εἶχε περιέλθει στίς πανίσχυρες γυναῖκες κατά τήν περίοδο τῆς παρακμῆς τοῦ παπισμοῦ, ἡ ὁποία χαρακτηρίσθηκε ἀπό δυτικούς ἱστορικούς ὡς "ἐποχή τῆς πορνοκρατίας"» (σελ. 152).

Μὲ τέτοιες μεθοδεύσεις, ἀγαπητοί πατέρες, δὲν πολεμεῖται ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ δὲ ἀφορισμοὶ καὶ οἱ συκοφαντίες τῶν αὐτοκλήτων γνωστῶν καὶ μὴ ἐξαιρετέων «δικαστῶν» τοῦ διαδικτύου καὶ κολάκων σας ἄνευ ἐπιχειρημάτων καὶ πηγῶν, σὲ ὅσους «τολμήσουν» νὰ σᾶς ἐλέγξουν, δὲν σᾶς ὠφελοῦν παρὰ προκαλοῦν μᾶλλον γέλωτα (δυστυχῶς περισσότερο στοὺς Οἰκουμενιστές) καὶ δὲν συνεισφέρουν στὴν σωστὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Συνοδικός θεσμός και η Παναίρεση.

Όπως μαρτυρεί η όλη ζωή της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, το Συνοδικό σύστημα αποτελεί το ανώτατο θεσμικό και εκτελεστικό Όργανο επί θεμάτων Πίστεως και Κανονικών διατάξεων.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, άλλη η εποχή ΠΡΙΝ την Σύνοδο της Κρήτης και άλλη ΜΕΤΑ, διότι μετά τη βλάσφημη Σύνοδο του Κολυμπαρίου της (Κρήτης 2016), ως γνωστόν πλέον, η «Εκκλησία, δηλαδή ο Χριστός-Θεός και τα μέλη Του κλήρος και λαός» κατέστη συνοδικά και δεσμευτικά μέλος της ψευδεκκλησίας του αντίχριστου δηλ. του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε.) δογματίζοντας και επικυρώνοντας την πιο αντίχριστη διδασκαλία όλων των εποχών που εμπεριέχεται στο καταστατικό αυτού, καθιστώντας την πλέον δόγμα και νόμο της «Ορθόδοξης Εκκλησίας». (Κειμ. συνοδου Κρήτης κεφ. ε΄. αρθ. 16 επ.)

Και ενώ είναι «Αλλότριον των Χριστιανών» να εξισώνουν την ασέβεια-αίρεση με την Ορθόδοξη Πίστη, διότι λέει η Γραφή, «εμίσησα εκκλησίαν πονηρευομένων και μετά ασεβών ου μη καθίσω» και «Τις συγκατάθεσις ναού Θεού μετά ειδώλων;» «Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;»

«Τις συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ;»

Μερικοί φοβούμενοι να παραδεχτούν την πραγματικότητα και το μέγεθος της προδοσίας, που όντως είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ, παραβλέποντας τις αποφάσεις της Συνόδου αυτής και με το επιχείρημα ότι δήθεν φοβούνται μη βλασφημήσουν το Άγιο Πνεύμα, κάνουν τελικά αυτό.

Εξισώνουν, δηλαδή και αναμιγνύουν την ασέβεια-αίρεση με την Ορθόδοξη Πίστη, τους ασεβείς αιρετικούς με τους Ορθοδόξους Πιστούς, το Χριστό με τον αντίχριστο, μη διαχωρίζοντας την προ συνόδου και μετά συνόδου Κρήτης εποχή, καταφρονώντας έτσι το Συνοδικό Θεσμό της Εκκλησίας. Διδάσκουν τελείως αντίθετα πράγματα από όλους τους Αγίους Ομολογητές της Εκκλησίας, προξενώντας μεγάλη σύγχυση στους πιστούς της Ορθόδοξης Ομολογίας κατασκανδαλίζοντας αυτούς.

Συγκεκριμένα:

Κατ΄ αυτών, οι ασεβείς αιρετικοί, ψευδεπίσκοποι του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) της κακόδοξης συνόδου της Κρήτης, οι Εχθροί του Θεού, έχουν το Πνεύμα το Άγιο και βρίσκονται εντός της Εκκλησίας, όπως ομοίως έχουν το Πνεύμα το Άγιο και οι ευσεβείς Ορθόδοξοι φίλοι του Θεού οι Αληθινά ευρισκόμενοι εντός της Εκκλησίας.

Κατ΄ αυτών, οι αμετανόητοι υβριστές των Αγίων της Εκκλησίας, οι καταφρονητές των Πατρικών Παραδόσεων, ευρισκόμενοι μέσα στον «βόθρο» της αιρέσεως της ψευδεκκλησίας του αντίχριστου του (Π.Σ.Ε.) είναι ταυτόχρονα και μέσα στην Εκκλησία, έχοντας το Πνεύμα το Άγιο, όπως ομοίως, είναι μέσα στην Εκκλησία έχοντας το Πνεύμα το Άγιο και όσοι τιμούν και σέβονται τους Αγίους της Εκκλησίας και την Ιερά Διδασκαλία αυτών, διότι τιμή Αγίου είναι μίμηση Αγίου.

Κατ΄ αυτών, οι συνεργάτες του αντίχριστου της ληστρικής συνόδου της Κρήτης, οι αιρετικοί ψευδεπίσκοποι του (Π.Σ.Ε.), οι διώκτες των Χριστιανών, έχουν το Πνεύμα το Άγιο όπως ομοίως έχουν το Πνεύμα το Άγιο και οι εκδιωγμένοι από αυτούς, Χριστιανοί Ομολογητές.

Και τελικά, με όλα αυτά που λέγουν, παθαίνουν ακριβώς αυτό που φοβούνται, να βλασφημούν δηλαδή το Πνεύμα το Άγιο, που σύμφωνα με το αψεγάδιαστο στόμα του Κυρίου δεν θα συγχωρεθεί ποτέ, διότι,

«Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος είναι το να αποδίδουμε τις ενέργειες Του στο αντίθετο πνεύμα, καθώς αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος» (Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος).

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός.

ΨΕΥΔΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ... ΨΕΥΔ-ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟ-ΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΨΕΥΔΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ... ΨΕΥΔ-ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟ-ΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ψευτοπνευματικοί, Ψευτοδιδάσκαλοι και Ψευτοποιμένες.

Ανάμεσα στις τόσες και τόσες κακόδοξες και βλάσφημες διδασκαλίες των Οικουμενιστών Ψευδεπισκόπων της Συνόδου της Κρήτης έχουμε και τις πλανεμένες κακόδοξες θεωρίες που πλάθει η φαντασία των Οικουμενιστών Ψευτοπνευματικών και Ψευτοδιδασκάλων .

Μη μπορώντας με Αγιοπατερικά και Αγιογραφικά επιχειρήματα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα , δηλαδή την υποταγή και συμβιβασμό με τον διάβολο δια της αποδοχής της Αιρέσεως του Οικουμενισμού και των Αιρετικών Οικουμενιστών Ψευδεπισκόπων πλανούν και εξαπατούν τους Χριστιανούς λέγοντας ότι,

" Οι αντιδράσεις είναι σωστές, αλλά οι λαϊκοί να μη μιλάνε , πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν ότι κάνανε δεν έχουν ευθύνη, και η επόμενη Σύνοδος θά τα φτιάξει".

Θέλουμε να πληροφορήσουμε τους Ψευτοπνευματικούς και Ψευτοδιδασκάλους, για το μεν , " να μη μιλάνε οι λαϊκοί και ότι δεν έχουν ευθύνη ",

κατά πρώτον τους διαψεύδει ο Ιδιος Ιησούς Χριστός, ο Κύριος μας στο Ευαγγέλιο Του, λέγοντας ότι,

"πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοι έμπροσθεν των ανθρώπων , ομολογήσω καγω εν αυτω έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς ".

Και κατά δεύτερον η Απόφαση της Συνόδου των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848 που ορίζει ότι,

" υπερασπιστής της θρησκείας είναι το Σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, ο οποίος θέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και όμοιον με αυτό το των Πατέρων αυτού".

Για το δε , " και η επόμενη Σύνοδος θά τα φτιάξει",

απορούμε και ρωτάμε τους Ψευτοπνευματικούς και Ψευτοδιδασκάλους με ποιό τρόπο θα έρθει η " και η επόμενη Σύνοδος θα τα φτιάξει; "

Με τον δικό τους τον πλανεμένο ; Με το να συντάσσονται με τους Εχθρούς του Θεού τους αμετανόητους αιρετικούς οικουμενιστές , προδίδοντας την Ορθή Ομολογία της Πίστεως, για να μην χάσουν τα Ηγουμενία, τα κονδύλια, τις ενορίες και τους μισθούς;

Με αυτό τον τρόπο θα έρθει

" και η επόμενη σύνοδος θα τα φτιάξει; "

Ευτυχώς που δεν προτίμησαν τον δικό σας τρόπο, Ψευτοπνευματικοί και Ψευτοδιδάσκαλοι, οι Άγιοι Ομολογητές και Μάρτυρες της Εκκλησίας, διότι έως τώρα όλοι αιρετικοί θα ήμασταν δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία !

Θα αναφέρουμε σχετικά μερικά αποσπάσματα από τον βίο του Αγίου Ομολογητού και Μάρτυρος Στεφάνου του νέου, για να αποκαλύψουμε στους Ψευτοδιδασκάλους και Ψευτοπνευματικούς με ποιόν τρόπο οι Πατέρες μας εν καιρώ Αιρέσεως έλκυαν την Χάριν του Παντοδύναμου Χριστού για να μπορέσει να γίνει Ορθόδοξη Σύνοδος και να επικρατήσει η ειρήνη στην Εκκλησία του Θεού .

"Παντού οι Ομολογητές καίγονταν ξυλοκοπούνταν ή φυλακίζονταν... όμως απτόητος απέναντι στα κατασταλτικά μέτρα ο Άγιος Στέφανος, συνέχιζε την αντίσταση του και αναδείχτηκε παντού αρχηγός της Ορθοδόξου παρατάξεως.

Κλήθηκε λοιπόν από τον Αυτοκράτορα να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη για να αποδεχτεί τις αποφάσεις της αιρετικής Συνόδου...

Μπροστά στο δίλημμα που του ετέθη να αποδεχτεί ή να πεθάνει βασανιζόμενος, ο Άγιος ενέπαιξε τους κατήγορους του, έδειξε ότι η σύνοδος δεν μπορούσε πάρα να ήταν ψευδής και οι αποφάσεις αιρετικές και ξένες προς την παράδοση, υπενθυμίζοντας μάλιστα τις Έξι πρώτες Οικουμενικές Συνοδους...

Εν συνεχεία καταδικάστηκε σε εξορία...

Αξιώθηκε με τον τρόπο αυτό τόσο μεγάλη χάρη από το Θεό, που εκ πλήθους θαυμάτων για όσους έρχονταν κοντά του και ομολογούσαν την Αγία Ορθόδοξη Πίστη...

Για να θέσει τέρμα στην αύξηση του κύρους του ο τύραννος έβαλε να τον μεταφέρουν στη φυλακή.

Εκεί βρήκε ο Άγιος άλλους 342 Μοναχούς Ομολογητές της Πίστεως...

Οι μεν ήταν ακρωτηριασμένοι στη μύτη, άλλοι στα αυτιά ή στη γλώσσα, άλλοι πάλι είχαν υποστεί αισχρούς εξευτελισμούς και είχαν βουτηχθεί σε ακαθαρσίες...

Μετά από 11 μήνες στη φυλακή ο Στέφανος έλαβε την αποκάλυψη του επικείμενου τέλους του...

Το πλήθος υποκινούμενο από τους στρατιώτες πήρε τον Άγιο και τον έσυρε στους δρόμους υβρίζοντας και κτυπώντας τον...

Ένας από τους αχρείους αυτούς κτύπησε τον Άγιο με ένα δοκάρι, του έσπασε το κρανίο και τα μυαλά του χύθηκαν στο χώμα.

Το νεκρό σώμα του Αγίου συνέχισαν να το κτυπούν με πέτρες μέχρις να παραμορφωθεί και το έσυραν έξω των τείχων για να το ρίξουν τελικά στην κοινή τάφρο που προορίζονταν για τους ειδολολάτρες και τους κατάδικους.

Το γεγονός έλαβε χώρα στις 20 Νοεμβρίου 765 επί αιρέσεως εικονομαχίας.

Με αυτόν τον τρόπο ,Ψευδαδελφοί Ψευτοπνευματικοί και Ψευτοδιδάσκαλοι, έλκυαν οι Άγιοι Πατέρες μας την Θεία Χάρη και κατόρθωναν να γίνει, " και η επόμενη σύνοδος θα τα φτιάξει", παραδίδοντας σε εμάς αιώνια κληρονομιά και θησαυρό την Ορθόδοξη Πίστη μας.

Εύχεστε και για εμένα

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός

Κάθισμα Αγίου Νικολάου.

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ, ΚΡΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ…

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΑ ΔΟΞΗΣ, ΚΡΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΥΣ…

Ο Χριστιανός, -κλήρος και λαός- μόνο μένοντας Πιστός έως θανάτου στο Σύμβολο της Πίστεως που θεσπίστηκε διά των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων μπορεί να έχει την ενότητα με τον Θεό και με την Εκκλησία Του.

Όταν λέμε, όμως, ενωμένος με την Εκκλησία, δεν εννοούμε με την θεσμική Εκκλησία, δηλαδή, όπως δυστυχώς λέγουν μερικοί ή ενδεχομένως και οι περισσότεροι, θεωρώντας ότι εφόσον είναι Επίσκοπος και Ιερέας, αυτοί είναι και η Εκκλησία.

Γιατί το λένε αυτό;

Γιατί έχουνε την πεπλανημένη αντίληψη ότι η Εκκλησία είναι οι Επίσκοποι.

Αυτό δηλαδή που πιστεύουνε οι Επίσκοποι και οι Ιερείς, το πιστεύουνε και κάποιοι Χριστιανοί για να μην πούμε οι πιο πολλοί.

Και έτσι πολλοί είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία τους λένε, εγώ είμαι με τον Επίσκοπο, άρα είμαι με την Εκκλησία.

Δεν είναι όμως έτσι.

Γιατί δεν είναι έτσι;

Θα θυμίσουμε σε όλους τους Ορθοδόξους τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος διευκρινίζει ποιοί είναι της Εκκλησίας και ποιοί δεν είναι της Εκκλησίας.

Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και όχι κατά την αυθαίρετη γνώμη του καθενός, οι της Εκκλησίας είναι εκείνοι που είναι οι της Αληθείας.

«Και γαρ οι της Χριστού Εκκλησίας της αληθείας εισί και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί».

Δηλαδή αν δεν είμαστε στην Αλήθεια, δεν είμαστε στην Εκκλησία.

Άρα το ζητούμενο είναι αν αυτά που λέμε και Πιστεύουμε είναι αυτά που λέει και Πιστεύει Διαχρονικώς η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Επομένως όταν γράφουν και διακηρύττουν οι αποστάτες ψευδεπίσκοποι της ληστρικής συνόδου της Κρήτης τα συνοδικά πλέον μέλη του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) ότι όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι χριστιανοί μέλη του (Π.Σ.Ε.) μαζί με τους Ορθοδόξους είναι η μία διαιρεμένη εκκλησία που πρέπει μέσα σε αυτόν τον αντίχριστο οργανισμό να ενωθεί, αυτοί τώρα μπορούν να εξακολουθούν να είναι της Εκκλησίας;

Επειδή αυτή την βλάσφημη ομολογία του (Π.Σ.Ε.) την ασπάζονται οι περισσότεροι λεγόμενοι επίσκοποι και ιερείς σήμερα, ενώ οι υπόλοιποι σιωπώντας συμβιβάζονται και συνεργάζονται με αυτήν την προδοσία της Πίστεως, αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί είναι εντός της Εκκλησίας;

Όχι βέβαια. Όλοι αυτοί είναι εκτός της Εκκλησίας.

Μόνοι τους βγήκαν, αφού θέλησαν να γίνουν με θεσμικό τρόπο πλέον, μέλη της ψευδεκκλησίας του ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ (Π.Σ.Ε.).

Η ίδια υμνολογία της Εκκλησίας, η οποία συμπυκνώνει την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας λέει εν Πνεύματι Αγίω διά του Απολυτίκιου της Αγίας Ευφημίας, «λίαν εὔφρανας, τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ κατήσχυνας, τοὺς κακοδόξους».

Συνεπώς όλοι οι κακόδοξοι, δηλαδή όλοι οι αιρετικοί καταδικάζονται διαχρονικώς από την συνείδηση της Εκκλησίας.

Και έρχονται τώρα οι σύγχρονοι ιούδες και συκοφάντες του Χριστού, οι αιρετικοί ψευδεπίσκοποι του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) και όσοι έχουν κοινωνία ψευδομυστηρίων με αυτούς να διακηρύττουν βλασφημώντας, ότι όσοι δεν είναι μαζί τους και δεν τους μνημονεύουν είναι εκτός Εκκλησίας.

Έρχονται επίσης οι άλλοι ψευδοκατήγοροι του Χριστού οι ΑΠΟΤΕΙΧΙ(Σ)ΜΕΝΟΙ, αυτοί δηλαδή που δεν μνημονεύουν τους ψευδεπισκόπους του (Π.Σ.Ε.) αλλά παρά ταύτα τους αναγνωρίζουν είτε κατά οικονομία είτε κατά ακρίβεια μέλη της Εκκλησίας και Αρχιερείς- ΑΠΑΓΕ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ- και καταντούν το ίδιο και χειρότεροι αιρετικοί και συκοφάντες του Κυρίου από αυτούς.

Αλλά, όπως προαναφέραμε, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αλλά και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας διαψεύδουν όλους αυτούς λέγοντας, ότι μόνο «οι της Αληθείας» είναι της Εκκλησίας.

Επομένως όσοι πιστεύουν διαφορετικά, αλλοιώνοντας στο ελάχιστο την Ορθόδοξη Παράδοση και Διδασκαλία, είναι καταδικασμένοι από τα επίσημα κείμενα των Αγίων Πατέρων στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, με αποτέλεσμα να είναι αποκομμένοι από το Θεανθρώπινο Σώμα της Εκκλησίας.

Ο Κύριος δι’ ευχών όλων των Αγίων να διαφυλάξει και να στηρίξει όλους τους καλοπροαίρετους Χριστιανούς να μην προδώσουν την Αγία και Αμώμητη Ορθόδοξη Πίστη. ΑΜΗΝ.

ΟΥΑΙ στους αποστάτες ψευδεπισκόπους του (Π.Σ.Ε) της ληστρικής συνόδου της Κρήτης.

ΟΥΑΙ στους ψευτοχριστιανούς που εν γνώσει τους έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία με αυτούς.

ΟΥΑΙ και σε όλους τους αποτειχι(σ)μένους που δεν έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία μαζί τους αλλά παρά ταύτα είτε κατά οικονομία είτε κατά ακρίβεια αναγνωρίζουν την ψευδεκκλησία του (Π.Σ.Ε.) για Εκκλησία.

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός