Κακοδοξίες των ΑντιΟικουμενιστών. Αναίρεση του Αγίου Μαξίμου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΟΣΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΑ ΛΕΓΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΟΥΤΕ ΤΟ ΕΝΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΛΛΟ.

Ἐλέγχει ὁ Ἃγιος Ὁμολογητής ὃσους κακόδοξα λέγουν, ὃτι ἐμεῖς δεν λέμε οὗτε ὃτι οἱ παναιρετικοί οἰκουμενιστές και ὃσοι τους μνημονεύουν, τελοῦν ἒγκυρα Μυστήρια, οὗτε ὃτι δεν τελοῦν, με διάφορες προφάσεις, εἲτε γιατί βρίσκονται σε σύγχυση και σε ἀβεβαιότητα, που σημαίνει ἀπιστία στις Ἃγιες Γραφές, (ἀφοῦ οἱ Ἃγιοι Ἀπόστολοι ὁμιλοῦν καθαρά με 3 μάλιστα Κανόνες στο Ἰ.Πηδάλιο γι’αὐτό το θέμα), εἲτε γιατί θέλουν να τα ἒχουν καλά με ὃλους (δηλ.και με τους ὀρθοδόξους και με τους κακοδόξους, ὃπως μερικοί ἀπό αὐτούς εὐθαρσῶς ὀμολογοῦν), εἲτε για να ἀποφύγουν τις διώξεις και τις ἐπιπτώσεις που ἡ ὀμολογία τῆς ἀληθείας συνεπάγεται. 

Εἶναι ἡ ἀνάλογη περίπτωση τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ὃταν ἐπικρατοῦσε ἡ αἳρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ, και ἡ διαταγή τοῦ Αὐτοκράτωρα ἦταν να μην λέγουν οὗτε το ἓνα, οὗτε το ἂλλο. Να μην ὁμιλοῦν δηλ. οὗτε ὑπέρ τοῦ μονοθελητισμοῦ, οὗτε κατά.

Ὁ Ἃγιος προτίμησε  να πάθει ἐξορίες, κόψιμο δεξιοῦ χεριοῦ και γλώσσας (καθώς και οἱ δύο μαθητές του Μοναχοί Ἀναστάσιοι), παρά να ὑπακούσουν στην διαταγή  τοῦ Αὐτοκράτορα, που ἀναιροῦσε την Ὀρθόδοξη διδασκαλία. «Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ» ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου στους ἀπεσταλμένους τοῦ αὐτοκράτορα. 

Το ἳδιο συμβαίνει και σήμερα με τον οἰκουμενισμό. Ὃσοι ἒχουν ἀποτειχιστεῖ ἀπό τους παναιρετικούς ἐπισκόπους τους, ἒχουν ἢδη ἀποδεχθεῖ με την ἐνέργειά τους αὐτή, (δηλ. με την ἀποτείχιση) ὃτι ὁ οἰκουμενισμός εἶναι αἳρεση και μάλιστα κατεγνωσμένη (βάσει τοῦ 15ου Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας -με Οἰκουμενικό κῦρος- Συνόδου),   ἂλλως δεν μποροῦσαν να κάνουν ἀποτείχιση. 

Για το ἂν τελοῦν ἒγκυρα ἢ ὂχι μυστήρια οἱ αἱρετικοί, οἱ Ἃγιοι Ἀπόστολοι διδάσκουν με 3 μάλιστα Κανόνες στο Ἰερό Πηδάλιο (Βλ. 46ον, 47ον και 68ον Κανόνα), και λύνουν το θέμα αὐτό, χωρίς να ἀφήνουν τον παραμικρό ἐνδοιασμό για το ἀντίθετο. π.χ. 46ος Κανών: "Οποιος κληρικός δεχθεί το βάπτισμα (μόλυσμα) τῶν  αἱρετικῶν ἢ την θυσία (την "Θ.Κοινωνία" των), να καθαιρείται".  Ἐπίσης και ὁ Κανόνας τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου, λέει ὃτι «Τά μυστήρια και ὃσα οἱ αἱρετικοί τελοῦν (τελετές), ὁφείλουμε να ἀποποιοῦμε και να ἀποδοκιμάζουμε και να τα θεωροῦμε ὡς βέβηλα». 

Ὃποιος λοιπόν λέει ὃτι δεν λέω οὗτε το ἓνα, οὗτε το ἂλλο, αὐτός δεν δέχεται τους Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων και τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων,  (ἃρα δεν δέχεται τον ίδιο τον Χριστό, κατά την Αγία Γραφή και κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή), και εἶναι για τον λόγο αὐτό, ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ.

Ἐπίσης αὐτός, εἶναι ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, γιατί λέει ἐμμέσως πλήν σαφῶς, ὃτι μπορεῖ ὁ οἰκουμενισμός και ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου που τον νομοθέτησε, να μην εἶναι αἳρεση, ἀφοῦ ἐκεῖ μπορεῖ να τελοῦνται ἒγκυρα Μυστήρια, ἀλλά Ἐκκλησία κανονική και αὐτή (ἐπειδή στην Μία αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία τελούνται Έγκυρα Μυστήρια, ἀφοῦ ὁ αἱρετικός -το κλαδί-, ἒχει ἢδη με την αἳρεσή του, ἀποκοπεῖ ἀπό την ἂμπελο -ἀπό τον Χριστό και την Ἐκκλησία Του-, και δεν μπορεῖ να ἀπομυζήσει τον χυμό τῆς ἀμπέλου γιά να φέρει καρπό και ξηραίνεται και εἰς πῦρ βάλλεται κατά την Ἁγία Γραφή -κατά Ἰω. ΙΕ'1-6). Ἐδῶ ὃμως πέφτουν σε ἀτόπημα, γιατί στο Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὀμολογοῦμε ὃτι “Πιστεύουμε εἰς μίαν Ἁγίαν, Καθολικήν (Ὀρθόδοξον) και Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν”. Ὂχι σε δύο ἢ σε πολλές Ἐκκλησίες, ὃπως δέχονται οἱ παναιρετικοί οἰκουμενιστές. 

Τα ἲδια λοιπόν με την ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, (που ὀνόμασε «ἐκκλησίες» ὃλες τις αἱρέσεις), λέγουν και αὐτοί οἱ «ἀποτειχισμένοι», που ὑποστηρίζουν ὃτι οἱ παναιρετικοί οἰκουμενιστές και ὃσοι τους μνημονεύουν, τελοῦν ἒγκυρα μυστήρια εἲτε κατ’ἀκρίβεια, εἲτε κατ’οἰκονομία, καθώς και αὐτοί που δεν λέγουν οὗτε το ἓνα, οὗτε το ἂλλο, σύμφωνα με τον Ἃγιο Μάξιμο τον Ὁμολογητή.  

Ἀκολουθεῖ το Κείμενο «Ἃγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής - διάλογος με τους ἐκπροσώπους τοῦ αὐτοκράτορα»                   

Εὐχόμεθα Kαλή Φώτιση, Καλή Μετάνοια, Καλή Ὀμολογία, Καλή Ὑγεία σε ὃλους.

Εύχεσθε και για ἐμᾶς.

 “Μ.Α.Χ.Ο.Μ.Α.Ι.” 

Μοναχοί και Ἀγωνιζόμενοι Χριστιανοί 

Ὀρθόδοξοι, Μετά τῆς Ἂνωθεν Ἰσχύος.  

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

         Διάλογος με τον Θεοδόσιο, τον επίσκοπο Καισαρείας Βιθυνίας, κατά την πρώτη του εξορία στο φρούριο της Βιζύης της Θράκης. 

       Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, μέγας θεολόγος και Πατήρ της Εκκλησίας, ωμολόγησε την Ορθόδοξο Πίστι σε μία εποχή που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την ιδική μας. Η πολιτική των τότε αυτοκρατόρων απέβλεπε σε πολιτικοκοινωνικές ενοποιήσεις σαν τις σημερινές. Ως πρόσφορο μέσον για την πραγματοποίησί τους θεωρήθηκε η υποστήριξις της αιρέσεως του Μονοθελητισμού. Είχαν χρησιμοποιηθή και εκκλησιαστικοί άνδρες, οι οποίοι υποστήριζαν την αίρεσι χάριν των κοσμικών αυτών σκοπιμοτήτων. Είχαν πιστεύσει ότι ασκούν τάχα κάποια εκκλησιαστική οικονομία. Δυστυχώς, όλοι σχεδόν οι πατριαρχικοί θρόνοι είχαν πέσει στην αίρεσι του Μονοθελητισμού. Η Ορθόδοξος Πίστις ζούσε μόνο στην συνείδησι του πιστού λαού και εκφραζόταν με το στόμα των ελαχίστων Ομολογητών, οι οποίοι την εστερέωσαν με το μαρτύριό τους.
       Την εποχή αυτή ο άγιος Μάξιμος είχε διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο για την συγκρότησι της ορθοδόξου τοπικής Συνόδου της Ρώμης (649), η οποία κατεδίκασε τον Μονοθελητισμό. Για τον λόγο αυτό ευρίσκεται εξόριστος στην Βιζύη της Θράκης. Έχει διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τους πατριαρχικούς θρόνους της Ανατολής, επειδή έχουν εκπέσει στην αίρεσι. Η αναφορά του είναι στην ορθοδοξούσα τότε Ρώμη και στον Ομολογητή άγιο Πάπα Μαρτίνο.
       Με σκοπό να μεταβάλλουν την γνώμη του και να τον προσεταιρισθούν, ο επίσκοπος Θεοδόσιος και οι αυτοκρατορικοί απεσταλμένοι τον επισκέπτονται στην Βιζύη και διεξάγουν τον κατωτέρω διάλογο. Ο Άγιος με αταλάντευτη σταθερότητα διακρίνει την αλήθεια από την αίρεσι, το φως από το σκότος, και με γνώμονα την διδασκαλία των αγίων Αποστόλων και Πατέρων ανασκευάζει τα επιχειρήματα των μονοθελητών συνομιλητών του. Είναι συγκινητική η ταπείνωσις του Αγίου που συνοδεύει όλες τους τις εκφράσεις και κινήσεις, ακόμη και την ώρα που η αδικία εναντίον του είναι κατάφωρη. Προφανώς, ο φόβος του Θεού, η σταθερή ομολογία και η αληθινή ταπείνωσις συνιστούν το ιερό τρίπτυχο που χαρακτηρίζει κάθε Ορθόδοξο ομολογία.

       Ο διάλογος του αγίου Μαξίμου στον τόπο της εξορίας του με τους συγκλητικούς άρχοντες και με τους επισκόπους της Κωνσταντινουπόλεως είναι ένα  κλασικό πλέον κείμενο, στο οποίο φανερώνει τις γνήσια Ορθόδοξες και

-2-

εκκλησιαστικές προϋποθέσεις του Αγίου και τις αιρετικές και κοσμικές αντίστοιχα των συνομιλητών του.

       Παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από αυτόν τον διάλογο, επειδή πιστεύουμε ότι θα βοηθήση τον λαό του Θεού να  αντιληφθή ποιοι είναι σε κάθε εποχή οι εκφρασταί της Πίστεώς του, αλλά και να δώσουμε αφορμές θεολογικής αυτοκριτικής σε όσους λόγω της εκκλησιαστικής τους ευθύνης ευρίσκονται μπροστά σε προφανή κίνδυνο να αθετήσουν και σήμερα την  ακρίβεια της αγίας Ορθοδόξου Πίστεως λόγω άλλων σκοπιμοτήτων.

       Στις 24 του μηνός Αυγούστου, της 14ης επινεμήσεως που μόλις τώρα πέρασε, επισκέφθηκε τον αββά Μάξιμο στον τόπο της εξορίας του, δηλαδή στο κάστρο της Βιζύης, ο προρρηθείς επίσκοπος Θεοδόσιος, σταλμένος όπως είπε από τον ίδιο τον πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Πέτρο. Και μαζί του οι ύπατοι Παύλος και Θεοδόσιος, σταλμένοι όπως είπαν κι αυτοί από τον βασιλέα. Είχαν μαζί τους, καθώς φαίνεται, και τον επίσκοπο Βιζύης. Και λέγει ο Θεοδόσιος ο Επίσκοπος: 

       ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ: Παρακαλούν μέσω ημών ο βασιλεύς και ο πατριάρχης, να μάθουν από σένα ποια είναι η αιτία που δεν έχεις κοινωνία με τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Γνωρίζετε τις καινοτομίες που έγιναν από την επινέμησι του περασμένου κύκλου, οι όποίες άρχισαν από την Αλεξάνδρεια με τα εννέα κεφάλαια που εξέθεσε ο Κύρος, αυτός που δεν ξέρω πως έγινε πατριάρχης της πόλεως εκείνης, και που επικυρώθηκαν από τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Γνωρίζετε επίσης και τις άλλες αλλοιώσεις, τις προσθήκες και τις αφαιρέσεις, που έγιναν συνοδικά από τους προεδρεύσαντας στην Εκκλησία των Βυζαντινών. Εννοώ τον Σέργιο, τον Πύρρο και τον Παύλο. Και αυτές τις καινοτομίες τις γνωρίζει όλη η οικουμένη. Γι' αυτήν την αιτία δεν έχω κοινωνία, ο δούλος σας, με την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Ας αρθούν τα εμπόδια που μπήκαν από τους παραπάνω άνδρες, και μαζί μ' αυτά κι αυτοί που τάβαλαν, όπως είπε ο Θεός: «και τους λίθους εκ της οδού διαρρίψατε» (Ιερεμ. 50, 26). Έτσι, βρίσκοντας την οδό του Ευαγγελίου όπως ήταν πρώτα, λεία και ομαλή και ελεύθερη από κάθε ακανθώδη αιρετική κακία, θα την βαδίζω χωρίς να μου χρειάζεται καμμία ανθρώπινη προτροπή. Μέχρις ότου όμως οι πατριάρχαι της Κωνσταντινουπόλεως καυχώνται για τα τεθέντα εμπόδια και γι' αυτούς που τα έβαλαν, δεν υπάρχει κανένας λόγος ή τρόπος που να με πείση να έχω κοινωνία με αυτούς. 

         ΘΕΟΔ.:  Μα τι κακό λοιπόν ομολογούμε, ώστε να χωρισθής από την κοινωνία μαζί μας; 

         ΜΑΞΙΜΟΣ: Επειδή λέγετε ότι ο Θεός και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός έχει μία ενέργεια της Θεότητος και ανθρωπότητός του. Έτσι συγχέετε τον λόγο της θεολογίας με τον λόγο της οικονομίας.

       Και πάλι, υιοθετώντας άλλη καινοτομία, αφαιρείτε εξ ολοκλήρου όλα τα γνωριστικά και συστατικά (στοιχεία) της θεότητος και ανθρωπότητος του Χριστού, θεσπίζοντας με νόμους και τύπους, ότι δεν πρέπει να λέγεται γι' Αυτόν,

-3-

 ούτε μία ούτε δύο θελήσεις ή ενέργειες. Αυτό είναι πράγμα ανυπόστατο, διότι οι άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν μεγαλοφώνως ότι: «Αυτό που δεν έχει καμμιά δύναμι, ούτε υπάρχει ούτε είναι κάτι, ούτε έχει καμμία εντελώς θέσι». 

       ΘΕΟΔ.:  Μη παίρνης σαν κύριο δόγμα, αυτό που γίνεται από οικονομία. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Αν δεν είναι κύριο δόγμα για όσους το δέχονται, για ποιο λόγο με παραδώσατε ανέντιμα σε βάρβαρα και άθεα έθνη; Για ποιο λόγο καταδικάσθηκα να μένω στη Βιζύη, και οι σύνδουλοί μου, ο ένας στην Πέρβερι κι ο άλλος στην Μεσήμβρια;

       Και ποιος πιστός δέχεται την οικονομία που κάνει να σιγήσουν τα λόγια, τα οποία οικονόμησε ο των όλων Θεός να ειπωθούν από τους αποστόλους και τους προφήτας και διδασκάλους; Κι ας ιδούμε, μεγάλε κύριε, σε ποιο κακό καταλήγει το θέμα αυτό, αν το καλοεξετάσουμε. Διότι ο Θεός έβαλε στην Εκκλησία, πρώτον μεν τους αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, για να καταρτίζωνται οι πιστοί, λέγοντας στο Ευαγγέλιο προς τους αποστόλους και μέσω αυτών προς τους μεταγενεστέρους «Ό υμίν λέγω, πάσι λέγω», και πάλι «ο δεχόμενος υμάς εμέ δέχεται, και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί». Είναι λοιπόν φανερό και αναντίρρητο, ότι αυτός που δεν δέχεται τους αποστόλους και τους προφήτας και διδασκάλους και δεν υπολογίζει τα λόγια τους,δεν υπολογίζει τον ίδιο το Χριστό.

       Ας εξετάσουμε δε και κάτι άλλο. Ο Θεός διάλεξε και κατέστησε αποστόλους, προφήτας και διδασκάλους, προς τον καταρτισμό των πιστών. Αντίθετα, ο διάβολος διάλεξε και ξεσήκωσε ψευδαποστόλους και ψευδοπροφήτας και ψευδοδιδασκάλους, για να πολεμηθή και ο παλαιός νόμος και ο ευαγγελικός. Μοναδικούς δε ψευδαποστόλους και ψευδοπροφήτας και ψευδοδιδασκάλους εννοώ τους αιρετικούς, των οποίων είναι διεστραμμένοι οι λόγοι και οι λογισμοί. Όπως ακριβώς λοιπόν αυτός που δέχεται τους αληθινούς αποστόλους και προφήτας και διδασκάλους, δέχεται τον Θεό, έτσι και αυτός που δέχεται τους ψευδαποστόλους και ψευδοπροφήτας και ψευδοδιδασκάλους, δέχεται τον διάβολο. Αυτός λοιπόν που βάζει τους αγίους μαζί με τους βδελυρούς και ακαθάρτους αιρετικούς (δεχθήτε τα λόγια μου, λέγω την αλήθεια), προφανώς βάζει στην ίδια μοίρα τον Θεό μαζί με τον διάβολο.

       Αν λοιπόν εξετάζοντας τις καινοτομίες που έγιναν τώρα στα χρόνια μας, τις βρίσκουμε να έχουν καταντήσει σ' αυτό το πιο ακραίο κακό, προσέξτε μήπως, ενώ προφασιζόμαστε την ειρήνη, βρεθούμε να νοσούμε και να κηρύττουμε την αποστασία, η οποία θα είναι, κατά τον θείο απόστολο, πρόδρομος της παρουσίας του Αντιχρίστου. Αυτά σας τα είπα χωρίς κανένα δισταγμό, κύριοί μου, για να λυπηθήτε τους εαυτούς σας κι εμάς.

       Με συμβουλεύετε επίσης να έλθω να κοινωνήσω με την Εκκλησία στην οποία τέτοια κηρύσσονται, ενώ έχω άλλα γραμμένα στο βιβλίο της καρδιάς μου, και να γίνω κοινωνός μ' αυτούς που νομίζουν ότι στρέφονται εναντίον του διαβόλου με την βοήθεια του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα στρέφονται εναντίον του Θεού; Να μη δώση Ο Θεός, που γεννήθηκε για μένα χωρίς αμαρτία!

-4-

       Και αφού τους έβαλε μετάνοια, είπε: ΜΑΞΙΜΟΣ: Οτιδήποτε έχετε διαταγή να κάνετε στο δούλο σας, σας λέγω κάμετέ το. Εγώ πάντως ουδέποτε θα γίνω συγκοινωνός μ' αυτούς που δέχονται αυτές τις καινοτομίες.

       Μόλις τα άκουσαν εκείνοι αυτά, πάγωσαν. Έβαλαν κάτω τα κεφάλια τους και εσιώπησαν για αρκετή ώρα. Σήκωσε κάποια στιγμή το κεφάλι του ο επίσκοπος Θεοδόσιος, κύτταξε προς τον αββά Μάξιμο και είπε:

      ΘΕΟΔ.: Σου λέμε λοιπόν εμείς πως, εάν εσύ κοινωνήσης, ο δεσπότης μας ο βασιλεύς θα ελαφρύνη τον Τύπο. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Η απόστασις που μας χωρίζει είναι ακόμη μεγάλη. Τι θα κάνουμε με το δόγμα του ενός θελήματος που επικυρώθηκε συνοδικά από τον Σέργιο και τον Πύρρο για την αναίρεσι κάθε ενέργειας; 

      ΘΕΟΔ.: Εκεινο το χαρτί καταστράφηκε και αχρηστεύθηκε. 

      ΜΑΞΙΜΟΣ: Το έσβησαν από τους πέτρινους τοίχους, όχι όμως κι από τις νοερές ψυχές. Ας δεχθούν την καταδίκη του που έγινε συνοδικά στην Ρώμη με ευσεβή δόγματα και κανόνες, και τότε θα λυθή το μεσότοιχο και δεν θάχουμε ανάγκη από συμβουλές. 

       ΘΕΟΔ.: Δεν έχει ισχύ η σύνοδος της Ρώμης, γιατί έγινε χωρίς την διαταγή του βασιλέως. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ:  Αν οι διαταγές των βασιλέων δίνουν κύρος στις προγενέστερες συνόδους και όχι η ευσεβής πίστις, ας δεχθούν και τις συνόδους που έγιναν εναντίον του ομοουσίου, μια και έγιναν με εντολή των βασιλέων. Και ποιος κανόνας ορίζει να είναι έγκυρες μόνο εκείνες οι σύνοδοι που συνεκλήθησαν με εντολή βασιλέως ή οπωσδήποτε όλες οι σύνοδοι να συγκαλούνται κατόπιν βασιλικής διαταγής; Ο ευσεβής κανών της Εκκλησίας γνωρίζει ως άγιες και έγκυρες εκείνες τις συνόδους, τις οποίες διακρίνει η ορθότης των δογμάτων. 

       ΘΕΟΔ.: Όπως τα λες είναι. η ορθότης των δογμάτων δίνει κύρος στις συνόδους. Τι λοιπόν; Δεν πρέπει καθόλου να λέμε μία ενέργεια στον Χριστό; 

      ΜΑΞΙΜΟΣ: Σύμφωνα με την αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρας τίποτα τέτοιο δεν παρελάβαμε να λέμε. Αλλά, όπως ακριβώς παρελάβαμε να πιστεύωμε για το Χριστό δύο φύσεις, αυτές από τις οποίες απαρτίζεται, έτσι μας επετράπη να πιστεύωμε και να ομολογούμε και τις φυσικές Του θελήσεις και ενέργειες που υπάρχουν καταλλήλως σ' αυτόν, αφού αυτός ο ίδιος είναι εκ φύσεως Θεός μαζί και άνθρωπος. 

       ΘΕΟΔ.: Πράγματι, κύριε, και εμείς ομολογούμε και τις φύσεις και τις διάφορες ενέργειες, δηλαδή και την θεία και την ανθρωπίνη. και ότι η θεότης του είναι θελητική και η ανθρωπότης του θελητική. επειδή η ψυχή του δεν ήταν χωρίς θέλησι. Αλλά για να μη χάνουμε τον καιρό μας εδώ, ό,τι κι αν είπαν οι Πατέρες το ομολογώ, και μάλιστα το κάνω και εγγράφως (δηλαδή), δύο φύσεις και δύο θελήματα και δύο ενέργειες. Έλα λοιπόν να κοινωνήσης μαζί μας και να γίνη η ένωσις. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Δέσποτα, δεν τολμώ να δεχθώ εγώ έγγραφη συγκατάθεσι από σας γι' αυτό το πράγμα, διότι είμαι απλός μοναχός. Αν όμως ο Θεός σας έφερε σε κατάνυξι, ώστε να δεχθήτε τους λόγους των αγίων Πατέρων, να ενεργήσετε

-5-

όπως απαιτούν οι κανόνες. Να στείλετε, δηλαδή, περί τούτου έγγραφο προς τον επίσκοπο Ρώμης, ο βασιλεύς και ο Πατριάρχης και η περί αυτόν σύνοδος. Εγώ πάντως ούτε κι αν γίνουν αυτά θα κοινωνήσω, επειδή οι αναθεματισθέντες αναφέρονται στην αγία αναφορά. Διότι φοβάμαι το κατάκριμα του αναθέματος. 

       ΘΕΟΔ.: Ο Θεός γνωρίζει ότι δεν σε κατηγορώ που φοβάσαι, αλλά ούτε και κανένας άλλος. Για το όνομα όμως του Κυρίου, πες μας την γνώμη σου, εάν είναι δυνατόν να γίνη αυτό (δηλ. να αρθή το ανάθεμα ήδη αποθανόντος αιρετικού). 

      ΜΑΞΙΜΟΣ: Ποια γνώμη μπορώ να σας δώσω γι' αυτό; Πηγαίνετε, ψάξτε να βρήτε αν ποτέ έχει γίνει κάτι τέτοιο και ελευθερώθηκε κανείς μετά θάνατον από το έγκλημα για την πίστι, κι από το κατάκριμα που έχει εξαγορευθή εναντίον του. Πρέπει να καταδεχθούν ο βασιλεύς και ο Πατριάρχης να μιμηθούν την συγκατάβασι του Θεού. και ο μεν να κάνει παρακλητική κέλευσι, ο δε συνοδική δέησι προς τον πάπα της Ρώμης. Χωρίς αμφιβολία, αν βρεθή κάποιος τρόπος εκκλησιαστικός που να το επιτρέπη αυτό για την σωστή ομολογία της πίστεως, θα συμφωνήση περί αυτού μαζί σας. 

        ΘΕΟΔ.: Αυτό θα γίνη οπωσδήποτε. αλλά δος μου τον λόγο σου ότι, εάν στείλουν εμένα, θα έλθης μαζί μου. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Δέσποτα, σου είναι πιο συμφέρον να πάρης μαζί σου τον σύνδουλό μου που είναι στη Μεσημβρία, παρά εμένα. Εκείνος και την γλώσσα γνωρίζει και τον σέβονται πολύ, μια και τόσα χρόνια τιμωρείται για τον Θεό και για την ορθή πίστι που κρατεί ο θρόνος τους. 

       ΘΕΟΔ.: Έχουμε μεταξύ μας κάτι μικροδιαφορές, και δεν μου είναι τόσο ευχάριστο να πάω μαζί του. 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Δέσποτα, αφού νομίζετε ότι πρέπει να γίνη αυτό, ας γίνη όπως αποφασίζετε. εγώ σας ακολουθώ όπου θέλετε. 

       Μετά από αυτό σηκώθηκαν όλοι επάνω χαρούμενοι και με δάκρυα στα μάτια. Έβαλαν μετάνοια και έγινε προσευχή. Και κάθε ένας τους ασπάσθηκε τα άγια Ευαγγέλια, και τον Τίμιο Σταυρό, και την εικόνα του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και της Δεσποίνης ημών Παναγίας Θεοτόκου της Μητέρας Του, αφού έβαλαν επάνω και τα χέρια τους προς βεβαίωσι των συμφωνηθέντων. Αφού ειπώθηκαν αυτά, όταν ασπάζονταν μεταξύ τους είπε ο ύπατος Θεοδόσιος: 

       ΘΕΟΔ.: Να λοιπόν, έγιναν όλα καλά. Άρα γε θα καταδεχθή ο βασιλεύς να κάνη παρακλητική κέλευσι; 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Οπωσδήποτε θα κάνη, εάν θέλη να είναι μιμητής του Θεού και να ταπεινωθή μαζί Του για την κοινή σωτηρία όλων μας. Ας αναλογισθή ότι, αφού ο Θεός που φύσει σώζει, δεν μας έσωσε παρά αφού με την θέλησί Του ταπεινώθηκε, πώς ο φύσει σωζόμενος άνθρωπος θα σωθή ή θα σώση χωρίς να ταπεινωθή; 

       Μετά δε την αναχώρησι των παραπάνω ανδρών, στις 8 του μηνός Σεπτεμβρίου της παρούσης 15ης ινδικτιώνος, πήγε πάλι ο ύπατος Παύλος στη Βιζύη προς τον αββά Μάξιμο, έχοντας μαζί του διαταγή που έλεγε τα εξής: «Παραγγέλομε στην ενδοξότητά σου να πας στη Βιζύη και να φέρης τον Μοναχό Μάξιμο  με πολλή τιμή και περιποίησι, λόγω της μεγάλης του ηλικίας και της

-6-

ασθενείας του, και διότι αυτός ανήκει στους προγόνους μας και τους έχει τιμήσει. Και να τον βάλης στο λαμπρό μοναστήρι του Αγίου Θεοδώρου, που βρίσκεται δίπλα στο Βασιλικό παλάτι». Αφού λοιπόν ο ύπατος τον πήρε και τον έβαλε στο προειρημένο μοναστήρι, πήγε να δώση ειδοποίησι.

       Την επομένη ημέρα πήγαν προς αυτόν οι πατρίκιοι Επιφάνιος και Τρώιλος, με λαμπρό ντύσιμο και ύφος, καθώς και ο επίσκοπος Θεοδόσιος. Συναντήθηκαν με αυτόν στο κατηχουμενείο της Εκκλησίας του ιδίου μοναστηριού. Αφού έγινε ο συνηθισμένος ασπασμός κάθησαν, υποχρεώνοντας κι αυτόν να καθήση. Και αρχίζοντας τον λόγο μαζί του ο Τρώιλος είπε: 

       ΤΡΩΙΛΟΣ:  Ο αυτοκράτωρ μας διέταξε να έρθουμε και να σου ανακοινώσουμε την γνώμη που έχει η θεοστήρικτη βασιλεία του. Αλλά πρώτα πες μας, θα κάνης την διαταγή του βασιλέως ή δεν θα την κάνης; 

Ο Μάξιμος είπε: ΜΑΞΙΜΟΣ: Κύριε, να ακούσω τι διέταξε η ευσεβής του δύναμις και θά αποκριθώ κατάλληλα. γιατί προς κάτι το άγνωστο ποια απάντησι μπορώ να δώσω; 

Ο Τρώιλος επέμενε λέγοντας: ΤΡΩΙΛ.: Δεν πρόκειται να πούμε τίποτε, εάν δεν μας πης πρώτα, αν θα κάνης ή όχι την διαταγή του βασιλέως. 

       Και όταν τους είδε να αντιστέκωνται και λόγω της καθυστερήσεώς του να βλέπουν πιο σκληρά και μαζί με τους συνακόλουθούς τους να αποκρίνωνται πιο άγρια, ενώ φάνταζαν τα περήφανα στολίδια των αξιωμάτων τους, απαντώντας ο αββάς Μάξιμος είπε: 

       ΜΑΞΙΜΟΣ: Αφού δεν θέλετε να πήτε στον δούλο σας την απόφασι του κυρίου και βασιλέως μας, να λοιπόν σας λέω, κι ακούει ο Θεός και οι άγιοι άγγελοι και όλοι εσείς: οτιδήποτε με διατάξη για κάθε πράγμα που καταλύεται και καταστρέφεται σ' αυτόν τον αιώνα, με προθυμία το κάνω. 

Και αμέσως ο Τρώιλος είπε: ΤΡΩΙΛ.: Συγχωρέστε με, αλλά εγώ φεύγω.  γιατί αυτός τίποτε δεν πρόκειται να κάνη. 

       Και αφού έγινε πάρα πολύς θόρυβος και μεγάλη ταραχή και σύγχυσι, τους είπε ο επίσκοπος Θεοδόσιος: ΘΕΟΔ.: Πείτε του την διαταγή και θα μάθετε την απάντησί του. Διότι, δεν είναι λογικό να φύγουμε, χωρίς να πούμε και να ακούσουμε τίποτε. 

Τότε ο πατρίκιος Επιφάνιος είπε:ΕΠΙΦ.: Αυτό σου δηλώνει με μας ο βασιλεύς: «Επειδή η Δύσις και όσοι διαστρέφουν (τα πράγματα) στην Ανατολή αποβλέπουν σε σένα, κι όλοι εξ αιτίας σου ξεσηκώνονται μη θέλοντας να συμφωνήσουν μαζί μας για την πίστι, είθε να σε κατανύξη ο Θεός να κοινωνήσης μαζί μας βάσει του Τύπου που εκθέσαμε. Θα βγούμε τότε εμείς οι ίδιοι στη Χαλκή (πύλη) και θα σε ασπασθούμε, θα σου δώσουμε το χέρι και με κάθε τιμή και δόξα θα σε βάλουμε στην μεγάλη Εκκλησία. Θα στέκεσαι μαζί μας στο μέρος που συνηθίζουν να στέκωνται οι βασιλείς. Θα κάνουμε τότε και την σύναξι (Θ. Λειτουργία) και θα κοινωνήσουμε τα άχραντα και ζωοποιά μυστήρια, το ζωοποιό σώμα και αίμα του Χριστού. Θα σε ανακηρύξουμε πατέρα μας. και θα γίνη χαρά όχι μόνο στην φιλόχριστη και βασιλική μας πόλι, αλλά και σ' όλη την οικουμένη.

Γιατί  γνωρίζουμε  πολύ καλά ότι, εάν  εσύ κοινωνήσης με τον  εδώ άγιο

-7-

θρόνο, όλοι θα ενωθούν μαζί μας, αυτοί που εξ αιτίας σου και εξ αιτίας της διδασκαλίας σου αποσχίσθηκαν από την κοινωνία με μας». 

Γυρίζοντας τότε προς τον επίσκοπο ο αββάς Μάξιμος του είπε με δάκρυα στα μάτια: ΜΑΞΙΜΟΣ: Μεγάλε κύριε, όλοι περιμένουμε ημέρα κρίσεως. Αληθινά, ούτε όλη η δύναμι των ουρανών δεν θα με πείση να το κάνω αυτό. Γιατί, τι θα έχω να απολογηθώ -δεν λέω στο Θεό, αλλά στην συνείδησί μου-, αν για την δόξα των ανθρώπων, που μόνη της δεν έχει καμμιά οντότητα, γίνω εξωμότης της πίστεως που σώζει αυτούς που την υπερασπίζονται; 

       Όταν άκουσαν τα λόγια αυτά, σηκώθηκαν όλοι επάνω και γεμάτοι θυμό τον έσπρωξαν, τον τράβηξαν και τον έρριξαν κάτω. Τον γέμισαν μάλιστα από το κεφάλι ως τα νύχια με φτυσίματα, που η δυσωδία τους παρέμεινε μέχρις ότου πλύθηκαν τα ρούχα του. Σηκώθηκε τότε και ο επίσκοπος και είπε: 

       ΘΕΟΔ.: Δεν έπρεπε να το κάνετε αυτό. Έπρεπε να ακούσωμε μόνο την απάντησί του και να την αναφέρωμε στον αγαθό μας βασιλέα. 

       Μόλις τους έπεισε ο επίσκοπος να ησυχάσουν, κάθησαν πάλι. Με θυμό όμως και αγριότητα του είπαν μύριες βρισιές και ακατανόμαστες κατάρες. Τότε του είπε ο Επιφάνιος: ΕΠΙΦ.: Πες μας λοιπόν κάκιστε λαίμαργε γέρο, μας είπες αυτά τα λόγια θεωρώντας ως αιρετικούς εμάς και την πόλι μας και τον βασιλέα; Αληθινά, είμαστε περισσότερο Χριστιανοί και ορθόδοξοι από σένα. Και ομολογούμε ότι ο Κύριός μας και Θεός έχει και θεϊκή και ανθρώπινη θέλησι και νοερή ψυχή. και ότι κάθε νοερή φύσι οπωσδήποτε έχει εκ φύσεως το θέλειν και το ενεργείν, επειδή ίδιον της ζωής είναι η κίνησις και ίδιον του νοός η θέλησις. Και γνωρίζουμε ότι είναι θελητικός, όχι μόνο κατά την θεότητα, αλλά και κατά την ανθρωπότητα. Δεν αρνούμαστε επίσης και τις δύο θελήσεις του και ενέργειες. 

Και απαντώντας ο αββάς Μάξιμος είπε: ΜΑΞΙΜΟΣ:  Εάν πιστεύετε έτσι, όπως πιστεύουν οι νοερές φύσεις και η Εκκλησία του Θεού, πώς εσείς με αναγκάζετε να κοινωνήσω με τον Τύπο, που μόνο την αναίρεσι αυτών έχει; 

       ΕΠΙΦ.:   Αυτό έγινε για οικονομία, για να μη ζημιωθούν οι λαοί μας με τέτοιες λεπτολογίες. 

Και απαντώντας ο αββάς Μάξιμος είπε: ΜΑΞΙΜΟΣ: Συμβαίνει το αντίθετο. κάθε άνθρωπος αγιάζεται με την ακριβή ομολογία της πίστεως, και όχι με την αναίρεσι που βρίσκεται στον Τύπο. 

Και είπε ο Τρώιλος ΤΡΩΙΛ.: Και στο παλάτι σου είπαμε, ότι (ο Τύπος) δεν ανήρεσε τίποτε, αλλά διέταξε να κατασιγάσουν (οι διϊστάμενες απόψεις) για να ειρηνεύσουμε όλοι. 

Και απαντώντας πάλι ο αββάς Μάξιμος είπε:  ΜΑΞΙΜΟΣ: Η σιωπή των λόγων είναι αναίρεσις των λόγων. Λέγει το Άγιον Πνεύμα μέσω του Προφήτου Δαβίδ: «Ουκ εισί λαλιαί, ουδέ λόγοι, ων ουχί ακούονται αι φωναί αυτών». Άρα λοιπόν ο λόγος που δεν λέγεται, δεν είναι καν λόγος. 

Και είπε ο Τρώιλος: ΤΡΩΙΛ.: Στην καρδιά σου να έχης ό,τι θέλεις, δεν σε εμποδίζει κανείς. 

Ο αββάς Μάξιμος απήντησε: ΜΑΞΙΜΟΣ: Ο Θεός δεν περιώρισε στην καρδιά

-8-

όλη την σωτηρία, αλλά είπε: «Ο ομολογών με έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς». Και ο θείος Απόστολος διδάσκει ως εξής: «Kαρδία μεν πιστεύεται εις δικαιοσύνην. στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν». Αν λοιπόν ο Θεός και οι προφήται και οι απόστολοι του Θεού προτρέπουν να ομολογήται με τους λόγους των Αγίων το μυστήριο, το μεγάλο και φρικτό και σωτήριο για όλο τον κόσμο, δεν πρέπει να σιωπήση με κανένα τρόπο η φωνή που κηρύττει αυτό, για να μη κινδυνεύση η σωτηρία των σιωπώντων. 

Και απαντώντας ο Επιφάνιος με πολύ άγριο τρόπο είπε:  ΕΠΙΦ.: Υπέγραψες στον λίβελλο; 

Και είπε ο αββάς Μάξιμος: ΜΑΞΙΜΟΣ: Ναι υπέγραψα. 

       ΕΠΙΦ.:   Και πώς τόλμησες να υπογράψης και να αναθεματίσης αυτούς που ομολογούν και πιστεύουν όπως οι νοερές φύσεις και η καθολική Εκκλησία; Αληθινά με δική μου πρότασι θα σε πάμε στην πόλι, θα σε στήσουμε δεμένο στην αγορά και θα φέρουμε τους μίμους, άνδρες και γυναίκες, και τις πιο διάσημες πόρνες και όλο το λαό, για να χτυπήση και φτύση καθένας και καθεμιά τους το πρόσωπό σου. 

Απαντώντας σ' αυτά ο αββάς Μάξιμος είπε: ΜΑΞΙΜΟΣ: Ας γίνη όπως είπατε, εάν αναθεματίσαμε αυτούς που ομολογούν ότι ο Κύριος έχει δύο φύσεις, και τις κατάλληλες σ' αυτόν δύο φυσικές θελήσεις και ενέργειες, και ότι είναι εκ φύσεως αληθινός Θεός και άνθρωπος. Διάβασε, δέσποτα, τα πρακτικά και τον λίβελλο, και εάν βρήτε αυτά που είπατε, κάμετε ό,τι σκέπτεσθε. 

       Μετά από αυτά τον ωδήγησαν στην Κωνσταντινούπολι και έβγαλαν απόφασι εναντίον τους. Ανεθεμάτισαν και κατεδίκασαν τον εν αγίοις Μάξιμο, τον μακάριο μαθητή του Αναστάσιο, τον αγιώτατο πάπα Μαρτίνο, τον άγιο Σωφρόνιο πατριάρχη Ιεροσολύμων, και όλους τους ορθοδόξους και ομοφρονούντας μ' αυτούς. Έπειτα έφεραν και τον άλλο μακάριο Αναστάσιο. Αφού χρησιμοποίησαν και γι' αυτόν τα ίδια αναθέματα και βρισιές, τους παρέδωσαν στους άρχοντες λέγοντας: Αποφασίζουμε να σας παραλάβη αμέσως ο πανεύφημος έπαρχός μας, που είναι δω, στο πολυάνθρωπο ανάκτορό του. Να σας χτυπήση με νεύρα στα μετάφρενα (τον Μάξιμο, Αναστάσιο και Αναστάσιο), και να αποκόψη από την ρίζα το όργανο της ακολασίας σας, δηλαδή την βλάσφημη γλώσσα σας, του Μαξίμου, Αναστασίου και Αναστασίου. Στη συνέχεια να κόψη με σιδερένιο μαχαίρι και την ταραχώδη δεξιά που υπηρέτησε τον βλάσφημο λογισμό σας. Μόλις δε σας αποστερήσουν αυτά τα βδελυκτά μέλη, να τα κρεμάσουν πάνω σας και να σας περιφέρουν στα δώδεκα τμήματα της βασιλίδος των πόλεων. Κατόπιν να σας παραδώση σε ισόβια εξoρία  και ταυτόχρονα συνεχή φρούρησι, έτσι που συνεχώς και για όλο το χρόνο της ζωής σας να οδύρεσθε για τα βλάσφημα σφάλματά σας. Γιατί η κατάρα που εφεύρατε εναντίον μας, επέπεσε πάνω στα κεφάλια σας. 

Τότε λοιπόν τους πήρε ο έπαρχος και τους τιμώρησε κόβοντας τα μέλη τους.

Τέλος τους περιέφερε σ' όλη την πόλι και τους εξώρισε στην Λαζική. 

(Από το τεύχος 21 του έτους 1996 του περιοδικού Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, σελίς 6-20). ΠΗΓΗ: Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡΟΣ ΜΕΛΙΣΟΧΩΡΙΟΥ                 -9-

Πανθρησκεία = Θάνατος. Η πίστη των Αιρετικών Οικουμενιστών.

("Τί ποιεῖς ἄνθρωπε; Παρεβάθη ὁ νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαῦτα ἐτολμήθη παρά τινος τῶν ἱερωμένων, τὰ ἄνω κάτω γέγονε καὶ οὐ φρίττεις;… οὐκ ἀλγεῖς; οὐκ ἐπιτιμᾷ…, ἀλλὰ κοινωνεῖς;" - Ιερός Χρυσόστομος,  Ρ.G. 55, 252)

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Μόλις [...] μπήκαμε στο άγιο Τριώδιο της Ορθοδοξίας. Περίοδος σωματικής προετοιμασίας και πνευματικής κατάνυξης για να φτάσουμε με τη λήξη του στο μέγα γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου. Η σάρκα υποτάσσεται στο πνεύμα και το πνεύμα υποτάσσεται στο Θεό.

Δέκα εβδομάδες αγγελικής ζωής μέσα σε ένα δαιμονοκρατούμενο κόσμο. Οι παγίδες πολλές για τον κάθε ένα που θα θελήσει να δοκιμαστεί σε αυτό το στάδιο. Ο διάβολος τρίζει τα δόντια του και τρίβει τα χέρια του κάνοντας και αυτός τη δική του προετοιμασία για να βρει τεχνάσματα, διαβολές και κόλπα που θα μας οδηγήσει εκτός πορείας.

Μια από τις παγίδες που στήνει ο διάβολος και μάλιστα στην αρχή αυτής της περιόδου είναι και το καρναβάλι. Ξέρει τί κάνει. Εκτός πίστας από τα πρώτα μέτρα. Εκτροχιασμός. Το μόνο θύμα του δυστυχήματος είσαι εσύ. Εσύ που ενώ είπες και υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι θα “κρατήσεις τη Σαρακοστή” όπως συνηθίζουμε να λέμε, θα πάρεις μέρος στο καρναβάλι για να ξεφύγεις λίγο από τα άσχημα που ζεις καθημερινά και πλέον δεν έχεις τόσες ευκαιρίες για να διασκεδάσεις και να ξεδώσεις.

Έλα μωρέ και τί έγινε; Θα ντυθούμε μασκαράδες, θα πιούμε και θα χορέψουμε λίγο με τους φίλους θα “διασκεδάσουμε” και με άγνωστο ή άγνωστη που θα γνωρίσουμε υπό την κάλυψη του πέπλου της ανωνυμίας για Κανά δύο βράδια και από την Καθαρά Δευτέρα θα νηστέψουμε. Έτσι και αλλιώς όλα επιτρέπονται αυτές τις μέρες. Έτσι και αλλιώς ο Θεός ξέρει να περιμένει!

Και όμως πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες περιστατικών της επόμενης μέρας του Βασιλιά Καρνάβαλου. Μάρτυρες φρικτού πονοκεφάλου από το ποτό μπόμπα που ήπιαμε στην καλύτερη περίπτωση μέχρι μάρτυρες εκτρώσεων λόγω ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης στην χειρότερη περίπτωση. Τί όμορφα να ξεκινάς ή να διανύεις αυτή την ευλογημένη περίοδο με πονοκέφαλο ή με φόνο!

Τελείωσε το καρναβάλι και αφού μαζέψουμε τα κομμάτια μας και το κεφάλι μας ξυπνάμε κατά το μεσημέρι της Καθοράς Δευτέρας για να μπουκώσουμε χαλβάδες και τουρσιά λόγω του εθίμου μέχρι μπριζόλες και παϊδάκια στις εξοχές με την μουσική υπόκρουση βλαχογλεντοτράγουδων με φίλους λόγω των παθών μας και της ηλιθιότητάς μας.

Καθαρά Δευτέρα νομίζουμε ότι είναι η μέρα της ρετσίνας και η μέρα που ο έλληνας θα θυμηθεί την ύπαιθρο, έτσι για αλλαγή. Η μέρα που ο νεοέλληνας βγαίνει προς γνωριμία των …υπόλοιπων ζώων της υπαίθρου. Και το γλέντι καλά κρατεί.

Και ενώ ο νεοέλληνας αυτές τις μέρες του γλεντιού επιδεικνύει τον ανδρισμό του και την παλληκαριά του με φιγούρες και χορούς που θα ζήλευαν ακόμα και ακροβάτες, τις επόμενες μέρες της νηστείας αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί.

Αα, εγώ δεν μπορώ να κόψω το γάλα γιατί ζαλίζομαι. Πίνω τον φραπέ μου μόνο με γάλα γιατί με πονάει η κοιλίτσα μου. Εγώ θα νηστέψω και θα τρώω και τυρί και γιαούρτι γιατί πριν …χρόνια που έκανα εξετάσεις είχα λίγο χαμηλό αιματοκρίτη.

Να χαρώ εγώ λεβέντες και παλληκάρια.

Όταν ήταν να πίνει τα ουίσκι και τις ρετσίνες ποτέ δεν πόνεσε η κοιλίτσα. Ούτε όταν έφερνε στροφές στις παλαμοκροτούμενες ζεϊμπεκιές και όλοι τον καμάρωναν, ζαλίστηκε. Ούτε όταν κατέβαζε τα παϊδάκια και τις ρετσίνες σκέφτηκε ποτέ την υγεία του.

Αλλά τώρα; Ήρθε η ώρα της μεγάλης ευαισθησίας. Ήρθε η ώρα της αποχής από τα κοσμικά.

Αλλά να έμενε ο νεοέλληνας μόνο στο φαγητό; Μπα, δεν είναι τέτοιος ο νεοέλληνας. Τα θέλει όλα να τα έχει υπό έλεγχο και για αυτό ορίζει μόνος του τους κανόνες της “νηστείας” του.

Καλά, θα κρατήσω το φαγητό όσο μπορώ αλλά δεν μπορώ να μην έχω σαρκική επαφή με τον σύντροφό μου. Θα με παρατήσει και θα με περάσει για οπισθοδρομικό. Δεν αντέχω εγώ τέτοια πράγματα. Δεν είμαι καλόγερος. Είπαμε όλα και όλα να νηστέψω αλλά μέχρι εκεί.

Λες και ο Θεός είναι ο σεφ και βγάζει το πιάτο της ημέρας που αν δεν το φας θα πρέπει να αλλάξεις μαγαζί. Τόσο φθηνά παίρνουμε τα θέματα της ψυχής. Τόσο φθηνή θεωρούμε την πίστη μας και την Ορθοδοξία. Τόσο βλάσφημοι γινόμαστε έναντι του Θεού.

Και αφού “νηστέψαμε” όπως νομίζουμε πάμε χωρίς εξομολόγηση να κοινωνήσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Σιγά μην πάω για εξομολόγηση να μάθει ο παπάς τί έκανα και να με πάρει με στραβό μάτι. Καλά έχει σχηματίσει καλή εικόνα για εμένα.

Η εξομολόγηση είναι για τις γριές και τους γέρους που είναι έτοιμοι να πεθάνουν.

Πήγα και τα είπα στην εικόνα της Παναγίας που έχει κάνει και θαύματα ενώ ο παπάς δεν έχει κάνει θαύματα, άρα ανώτερη είναι η εικόνα.

Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ και πάντα κοινωνάω και ποτέ δεν έχω πάθει κανένα κακό. Άρα ο Θεός το δέχεται αυτό που κάνω.

Και πάμε και ανοίγουμε το στόμα μας -το βρώμικο στόμα μας – για να δεχτούμε τη Θεία Κοινωνία τη Μεγάλη Εβδομάδα. Γιατί κοινωνάμε ΜΟΝΟ τη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν είναι για χόρταση η Θεία Κοινωνία. Μια δύο φορές το χρόνο και την βγάλαμε την υποχρέωση. Σαν να χτυπάμε κάρτα υποταγής σε έναν απάνθρωπο Θεό που θέλει δούλους. Σαν να είμαστε σε κινέζικη φάμπρικα, ένα πράγμα.

Δεν καταλαβαίνουμε ότι η Θεία Κοινωνία δεν είναι ο τελικός στόχος αλλά η αρχή για την πνευματική μας ενδυνάμωση. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι “για το καλό” ούτε έθιμο του Πάσχα. Κουβαλάμε τις αμαρτίες μας και πάμε με τη σαβούρα μέσα μας να δεχτούμε τον Θεό. Δεν είναι ούτε κρασάκι με ψωμάκι, δεν είναι ούτε χρυσό δοντάκι, δεν είναι μεζεδάκι των Ορθοδόξων αλλά είναι ο ίδιος ο Κύριος. Ο Αμνός της εκκλησίας.

Πόσο καρναβάλι είμαστε και πόσο μασκαράδες τελικά; Πότε θα μάθουμε να ζούμε Ορθόδοξα και όχι ΣΑΝ ορθόδοξοι.

Ελπίζω να καταλάβουμε όλοι μας ότι η νηστεία δεν είναι για τον Θεό αλλά για εμάς. Για να φτάσουμε όσο μπορούμε πιό καθαροί ψυχή και σώμα να ζήσουμε το γεγονός των Παθών και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού Χριστού που ήρθε για εμένα, εσένα, εμάς όλους.

Κανένας βρώμικος και αμετανόητος ΠΟΤΕ δεν κατάλαβε τον μεγαλείο του Θεού. Κανένας δεν είναι άγιος για να καταλάβει το μεγαλείο του Θεού. Ο αγωνιστής όμως βλέπει το μεγαλείο του Θεού μέσα από τη διακριτική βοήθεια που του προσφέρει ο ίδιος ο Θεός.

Ο Θεός μάς θέλει αγωνιστές. Αγωνιστής σημαίνει υγρά μάτια και ματωμένα γόνατα και αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός μας θέλει να κλαίμε και να παρακαλάμε αλλά να μετανοούμε για τις απάνθρωπες τάσεις μας και συμπεριφορές μας.

Εμείς αμαρτάνουμε και εμείς πρέπει να μετανοήσουμε. Ο Θεός μας άφησε ελεύθερους και με επιλογές. Δικές μας οι αμαρτίες και δική μας η μετάνοια.

Μην περιμένουμε από το Θεό να κάνει αυτό που δεν θέλουμε εμείς να κάνουμε. Στα χέρια μας είναι η ψυχή μας και εμείς θα αποφασίσουμε που θα την δώσουμε.

Η τελευταία μας επιλογή σε αυτή τη ζωή θα είναι καθαρά απόφαση δική μας. Αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Εμείς θα αποφασίσουμε.

Εύχομαι σε εσένα που το διάβασες να αποφασίσεις για το δικό σου Τριώδιο.

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Βαξεβανίδης Νίκος 

Άγιος Βουκόλος Καρδίτσας. Εορτή. Αποτείχιση.

Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τον Άγιο Βουκόλο επίσκοπο Σμύρνης. 

Να έχουμε τις πρεσβείες του Αγίου στον Πνευματικό και υπέρ Πίστεως αγώνα ημών.

Εικόνες απο τον Ιερό Ναό Αγίου Βουκόλου στο Μαυρομμάτι Καρδίτσας ο οποίος δεν έχει κοινωνία με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες Ψευδεπισκόπους Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ. Εκεί λειτουργεί ο Ιερομόναχος Πατήρ Σεραφείμ.