ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ κι ἀνήκουμε

 Γνωρίζετε ὅτι ἔχουμε προβλήματα στὴν Ἐκκλησία μας, τὰ ὁποῖα, ὅταν κάποιος δὲν τὰ βλέπει, ἂν δὲν βλέπει ποῦ βαδίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι λειψὸς ὀρθόδοξος. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἢ πρέπει νὰ εἶναι συμβιβασμένος μὲ τὸ κατεστημένο ἢ δὲν θέλει νὰ ἀγωνισθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία συμβαδίζει μὲ τὴ νέα ἐποχή, μὲ τὸ κατεστημένο αὐτό, τὸ νέο μοντέλο ποὺ ἐφαρμόζεται παγκοσμίως, τῆς παγκοσμιοποίησης.

Συμφωνεῖ μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα ἡ Ἐκκλησία· καὶ γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο, ἐπειδὴ θέλουμε νὰ διατηρήσουμε τὴ σωστή μας θέση μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ποὺ δὲν εἶναι ἡμίθνητα, οὔτε ἀρρωστημένα μέλη (βέβαια πάθη ἔχουμε ὅλοι μας, ἀλλὰ μὲ τὴν διάθεση νὰ θέλουμε γιατρευτοῦμε, ὄχι νὰ θέλουμε νὰ βολευτοῦμε στὴν ἀσθένειά μας)· γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸν λόγο ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, γιὰ νὰ παραμείνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ διατηρήσουμε τὴν Πίστη ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοί μας.

     Ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας καὶ οἱ ἱερεῖς ποὺ ἀκολουθοῦμε αὐτὴ τὴ γραμμή, δὲν ἀναγνωρίζουμε τοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς σὰν ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι εἶναι κανονικοὶ Ἐπίσκοποι, ἀλλ’ ὅτι ἔχουν καταλάβει τὶς θέσεις· ἔχουν τὴν Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὀρθόδοξη πίστη, ποὺ εἶναι τὸ βασικότερο ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή. Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν ἔχουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἔχουμε διαχωρίσει τὴ θέση μας καὶ δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὅτι εἶναι οἱ κανονικοὶ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ὅτι εἶναι λύκοι ἀντὶ ποιμένων, ὅτι εἶναι μισθωτοί, ἀντὶ νὰ εἶναι ἐργάτες τοῦ Θεοῦ, διότι θέλουν νὰ ὁδηγήσουν τὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄχι ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ Χριστός, ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ κόσμος, ἡ Ν. Ἐποχή, ὁ Πάπας, οἱ αἱρέσεις ὅλες.

Δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε, λοιπόν, ὅπως καὶ δὲν μᾶς ἀναγνωρίζουν αὐτοὶ ἐμᾶς. Ἂν π.χ. πάει κάποιος ἀπὸ σᾶς σ’ αὐτοὺς καὶ πεῖ ὅτι κοινώνησε ἐδῶ, ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ ἱερέας ἐκεῖνος θὰ τοῦ πεῖ ὅτι, αὐτὰ ποὺ κάνουμε ἐμεῖς ἐδῶ, εἶναι ἄκυρα. Θὰ τοῦ πεῖ νὰ μὴν ξαναπάει, γιατὶ θὰ τοῦ ἐπιβληθεῖ Κανόνας μεγάλος. Δὲν μᾶς ἀναγνωρίζουν λοιπόν, ὅπως κι ἐμεῖς δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς κανονικοὺς Ἐπισκόπους.

Κι αὐτὴ ἡ διάσταση καὶ ἀπόσταση μέρα μὲ τὴ μέρα μεγαλώνει, ἀφοῦ ἡ πορεία τους πηγαίνει ὅλο πρὸς δυσμάς, ὅλο πρὸς τὴν Ν. Ἐποχή,  μεγαλώνει καὶ ἡ ἀπόσταση μεταξύ μας· κάθε μέρα καὶ νέες προδοσίες κ.λπ.   

    Δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουμε λοιπόν σὰν κανονικοὺς Ἐπισκόπους, ἀλλὰ σὰν λύκους ποὺ κατέλαβαν τὸ θρόνο μὲ κάποιο τρόπο,    καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί μας ποὺ πηγαίνουν καὶ κοινωνοῦν στοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς ποὺ θεωροῦμε αἱρετικούς, δὲν μποροῦν νὰ ἔλθουν καὶ νὰ μεταλάβουν ἐδῶ. Ὅποιος εἶναι ἀποτειχισμένος ἀπὸ τὴν αἵρεση, ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν αἵρεση, δὲν κοινωνεῖ μὲ Ἐπισκόπους ποὺ συμπορεύονται μὲ τὴν αἵρεση. Γιατὶ ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ κι ἀνήκουμε· ἐκεῖ ποὺ κοινωνοῦμε, ἐκεῖ καὶ ἐνσωματωνόμεθα.

Ποῦ ἐνσωματωνόμεθα; Στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά –λένε οἱ Πατέρες– ὅταν ὑπάρχει αἵρεση, ἐνσωματωνόμεθα μὲ τὴν κεφαλή, μὲ αὐτὸν ποὺ μνημονεύεται. Ἄρα λοιπόν, εἴτε πιστεύεις σωστά, εἴτε δὲν πιστεύεις σωστά, ἐφ’ ὅσον κοινωνεῖς σὲ αἱρετικό, εἶσαι κι ἐσὺ αἱρετικός, ἐνσωματώνεσαι μὲ τὴν αἵρεση, συμβαδίζεις καὶ συμφωνεῖς μὲ τὴν αἵρεση, ἔστω κι ἂν διαφωνεῖς (μὲ τὰ αἱρετικὰ πιστεύματα τοῦ Ἐπισκόπου ἀπὸ τὸν ὁποῖον κοινωνεῖς).

Εἶναι σὰ νὰ βρίσκεσαι σὲ ἕνα πλοῖο, τὸ ὁποῖο πηγαίνει στραβά· ὄχι ἐκεῖ ποὺ θέλει ὁ Χριστός· καὶ διαμαρτύρεσαι μέσ’ στὸ πλοῖο, καὶ λές: ἐγὼ δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν πορεία αὐτή. Ναί, ἀλλὰ τὸ πλοῖο πηγαίνει στραβά (ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή).

Ἔτσι ἀδελφοί μου εἶναι τὰ πράγματα· νὰ τὰ κατανοήσουμε.

Καταγγελία Σατανιστική παράσταση και αφίσα στο κέντρο του δήμου Μουζακίου Καρδίτσας.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ:  ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ  ΚΑΙ ΑΦΙΣΣΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΟΥΖΑΚΙΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, και στον Δήμο Μουζακίου Καρδίτσας, σε πλατεία, απέναντι ακριβώς απο το Δημαρχείο, υπάρχει αναρτημένη μεγάλη αφίσσα με το πρόσωπο του σατανά με τα κέρατα, και την λέξη ''hell'' που σημαίνει στα Ελληνικά κόλαση. Πρόκειται για το περίπτερο στο κέντρο της πλατείας στο οποίο έχει αναρτηθεί η εν λόγω αφίσσα. (βλέπε σχετική φωτογραφία)

Μετά από επανηλλειμένες οχλήσεις μας και άλλων συμπολιτών μας εδώ στο Μουζάκι, προς τον περιπτερά, ότι μας προσβάλλει και μας θίγει την θρησκευτική μας συνείδηση, αυτός δυστυχώς δηλώνει άθεος και ότι δεν προτίθεται να την βγάλει αυτή την αφίσσα που την έχει αναρτήσει στο περίπτερό του σε κοινή θέα, από αρχές Νοεμβρίου. Πρόκειται περί διαφημίσεως του διαβολοποτού ''hell'', που το πίνουν περισσότερο μικροί αλλά και μεγάλοι ''ορθόδοξοι χριστιανοί'' και χάνουν το βάπτισμά τους, κοινωνούντες με τον σατανά τον οποίο είχαν αποταχθεί στο βάπτισμά τους: ''απετάξω σατανά; απεταξάμην και συντάσσει τω Χριστώ; Συνεταξάμην”, ομολογεί ο Νονός ή η Νονά στην βάπτιση για λογαριασμό του παιδιού που βαπτίζεται. Τώρα πίνει το σατανικό ποτό (που ποιός ξέρει τι άλλο περιέχει, ειδωλό-θυτα, ή αίμα ζώων ή και ανθρώπων που θυσιάζουν οι σατανολάτρες στον τραγόμορφο θεό τους) και εμμέσως πλήν σαφώς λέει το παιδάκι ή ο μεγάλος: “αποτάσομαί σοι Χριστέ και συντάσσομαί σοι σατανά”. Και δαιμονίζονται !!

Δυστυχώς με τέτοια ή παρόμοια ποτά, έχει γεμίσει όλη η Ελλάδα. Τα βλέπει κανείς να φυγουράρουν στα ψυγεία των Σ/Μ, των περιπτέρων, των ψιλικατζίδικων και γενικά όσων καταστημάτων πωλούν αναψυκτικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις.    

Υπεύθυνο πρώτα το Υπουργείο Εμπορίου που έδωσε άδεια στην σατανιστική αυτη εταιρία να εμπορεύεται το διαβολοποτό αυτό με τα σατανικά σύμβολα, στην ορθόδοξη Χριστιανική χώρα μας και να προσβάλλει βάναυσα την θρησκευτική συνείδηση μεγάλου μέρους του Ελληνικού Χριστιανικού λαού του οποίου το Σύνταγμα αναφέρεται στην Αγία Τριάδα. Για τους εποίκους αλλοδαπούς αλλοθρήσκους κόπτονται οι βο(υ)λευτές να μην τους μυρίσει τσίκνα ψημένου χοιρινού και ότι προσβάλλεται η θρησκευτική τους συνείδηση. Για τους Έλληνες, (που κακώς τούς ψήφισαν), δεν τους νοιάζει άν καταπατείται η θρησκευτική τους συνείδηση με το να δίνουν τέτοιες άδειες. 

Εχουν βέβαια προλάβει εδώ και ένα περίπου χρόνο να αποποινικοποιήσουν την βλασφημία, για να μην μπορεί κανείς που θίγεται, να υποβάλλει μήνυση σε τέτοιες ή παρόμοιες καταστάσεις.  

Καταγγέλλω και τον υπεύθυνο Δήμαρχο Μουζακίου που έδωσε άδεια στον εν λόγω περιπτερά, να αναρτήσει αυτήν την σατανοαφίσσσα και να προσβάλλει την Χριστιανική συνείδηση των πολιτών του Μουζακίου, αλλά και άν δεν έδωσε τέτοια άδεια, όφειλε να αναγκάσει τον περιπτερά να την κατεβάσει την αφίσσα, μετά από τίς επανηλλειμμένες οχλήσεις μας. 

Δυστυχώς μας ενέπαιξε ο Δήμαρχος Μουζακίου λέγοντάς μας ότι είναι ιδιωτική επιχείρηση το περίπτερο, και ότι δεν έχει αρμοδιότητα, αλλά παρόλα αυτά μας είπε ότι θα του μιλήσει συμβουλευτικά του περιπτερά ότι κάποιοι ενοχλούνται, μηπως φιλοτιμηθεί και κατεβάσει το λάβαρο με την μορφή του διαβόλου. Πλήροφορηθήκαμε όμως εκ των υστέρων, από Δικηγόρο παρ’Αρείω Πάγω, που έψαξε την νομολογία, ότι υπεύθυνος για την αφίσσα είναι ο Δήμος, ο οποίος δίνει και την σχετική άδεια στον κάθε επαγγελματία για να αναρτήσει  την κάθε διαφήμιση στην οποία υπόκειται μάλιστα και σε τέλη διαφήμησης, τα οποία οφείλει να καταβάλλει στον Δήμο.

Αντίθετα ο Δήμαρχος Μουζακίου, αντί να ενεργήσει, ώστε να κατέβει αυτή η βλάσφημη αφίσσα από το σημείο που είναι ανατρημένη σε κοινή θέα και μάλιστα απέναντι ακριβώς από το Δημαρχείο, (λέμε βλάσφημη, γιατί ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ήρθε στην γή και ενανθρώπισε, έπαθε, Σταυρώθηκε, απέθανε και Αναστήθηκε τριήμερος,  για να διαλύσει τα έργα του σατανά, και να σώσει τον άνθρωπο, από την αιώνια κόλαση, ανοίγοντάς μας συγχρόνως τον Παράδεισο. που είχε κλείσει η παρακοή των πρωτοπλάστων. Αυτός λοιπόν που προβάλει την μορφή του σατανά, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά προσβάλει και βλασφημεί κατ’ευθείαν τον ίδιο τον Χριστό), αντίθετα, έστησε ο Δήμαρχος Μουζακίου, μια σατανιστική παράσταση σε πεζοδρόμιο κεντρικού δρόμου στο Μουζάκι, που παριστάνει ένα δένδρο, τα φύλλα του οποίου αγκαλιάζουν την υδρόγειο, και δεξιά και αριστερά δύο μορφές καλικατζάρων, ή εξωτικών, δηλαδή δαιμονίων, που με ένα πριόνι προσπαθούν να κόψουν το δένδρο που στηρίζει την γή. (βλέπε σχετική φωτογραφία). 

Εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί βεβαίως, γνωρίζουμε, ότι αυτός που στηρίζει και συντηρεί τα σύμπαντα, και την ζωή πάνω στην γή, είναι ο Χριστός, ευδοκία του Πατρός,  διά του Αγίου Πνεύματος. Αυτή λοιπόν η παράσταση είναι καθαρή βλασφημία κατά του Χριστού, και μάλιστα κατ’αυτές τις Άγιες Ημέρες που εορτάζουμε την Γέννηση του Σωτήρα μας.           

Ολοι όσοι θεωρούμε τον εαυτό μας ότι είμαστε Χριστιανοί, πρέπει να αγωνιστούμε να φύγουν  αυτά τά βδελύγματα που βλασφημούν κατάφορα το Πρόσωπο Του Χριστού μας, ο οποίος Γεννήθηκε στην φάτνη και Σταυρώθηκε για να μάς απαλλάξει απο τον σατανά και τα έργα του.    

Εάν θεωρείτε τον εαυτό σας, ότι είστε χριστιανοι εσείς που διαχειρίζεστε τα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να το βγάλετε ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, για να πάψει αυτή η βάναυση προσβολή της θρησκευτικής συνείδησης του χριστιανικού λαού. 

Ο απλός λαός, θα πρέπει να διαμαρτυρόμαστε πρώτα σ’αυτόν που αναρτά τέτοιες αφίσσες, ότι μας προσβάλλει την θρησκευτική μας συνείδηση και να του δηλώσουμε ότι δεν πρόκειται να ψωνίσουμε στο μέλλον από το κατάστημά του τίποτα, όσο χρόνο εμπορεύεται τα σατανιστικά αυτά αναψυκτικά και πόσο μάλλον όταν αναρτά αφίσσα που τα διαφημίζει. Επίσης να διαμαρτυρόμαστε και στον Δήμαρχο, που δίνει την άδεια για την ανάρτηση τέτοιων σατανιστικών διαφημίσεων και να του δηλώσουμε ότι στις επόμενες εκλογές θα τον μαυρίσουμε! Μόνο αυτό δυστυχώς τους ενδιαφέρει, τα κουκιά. Άς χρησιμο-ποιήσουμε λοιπόν αυτή την δυνατότητα που μας δίνει το ψευτοδημοκρατικό  (μάλλον ολιγαρχικό θα έπρεπε να λέγεται) πολίτευμα που έχουμε.  

Σε αντίθετη περίπτωση εάν δεν δώσουμε την πρέπουσα σημασία, πράγμα που απεύχομαι, κινδυνεύουμε να γεμίσει η Ελλάδα μας με τέτοιες ή παρόμοιες αφίσσες και παραστάσεις, του υπ’αριθμ.1 εχθροῦ του ανθρωπίνου γένους και να αντικρύζουμε παντού όχι την Εικόνα του Σωτήρα Χριστού, αλλά την εικόνα του καταστροφέα διαβόλου (βλέπε και παρόμοιες παραστάσεις καλικατζάρων του Δήμου Αιγίου και άλλού. Και αυτό θα είναι η τελική καταστροφή όλων των Ελλήνων είτε πιστῶν, είτε απίστων. 

Όχι μόνο αντίσταση για την διαφύλαξη της Μακεδονίας μας, αλλά πολύ περισσσότερο για την διαφύλαξη της πίστεώς μας, που κάποιοι σατανιστές, ή τρόφιμοι ανίερων στοών, έχουν βαλθεί να ξεθεμελιώσουν στην Ορθόδοξη Ελλάδα και σε άλλες Ορθόδοξες χώρες. 

Όμως άς γνωρίζουν όλοι αυτοί, ότι ο Χριστός ήρθε για να νικήσει και θα νικήσει, τον διάβολο και όλα τα όργανά του, (τους ανθρώπους που χρησιμοποιεί αυτός ο τρισκατάρατος). Μπορεί να φαίνεται ότι νικάει προς στιγμήν, αυτός και τα όργανά του που μοχθούν και αγωνίζονται ασταμάτητα για να φέρουν τον αρχηγό τους αντίχριστο, αλλά στο τέλος νικητής θα είναι το Εσφαγμένο Αρνίο και τα παιδιά του και αλίμονο στους αντίθετους κατά την κρίση στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, (που έρχεται ταχύ. «Ἀμήν, ναι, ἒρχου, Κύριε Ἰησοῦ» Αποκάλυψη Ιωάννου ΚΒ’ 20).      

Υ/Γ Υπενθυμίζω την καταστροφή του καλοκαιριού φέτος στο Μάτι. Διαβάσαμε στο διαδίκτυο ότι τρείς ημέρες πρίν την λαίλαπα, σατανιστές και οπαδοί αυτών, σε γήπεδο στο Μάτι, λάτρεψαν τον πατέρα τους τον σατανά με μουσικές σατανιστικού συγκροτήματος. Επακολούθησε η καταστροφή, και μετά από λίγο καιρό οι ίδιοι μαζεύτηκαν πάλι να λατρέψουν τον σατανά και να τον ευχαριστήσουν για την καταστροφή που επέφερε στους κατοίκους στο Μάτι.  

Ας αντισταθούμε λοιπόν είτε θέλουμε να αποκαλούμαστε χριστιανοί, είτε όχι, γιατί όλοι μας κινδυνεύουμε, πρώτα πνευματικά, αλλά και σωματικά       

Ορθόδοξοι Χριστιανοί Μουζακίου Καρδίτσας

Που είναι οι ήρωες Ψευδοπαπάδες τώρα που οι Αντίχριστοι καταστρέφουν την Ελλάδα;

Α ναι θα κάνουν καμιά παγανιστική τελετή στο Βατικανό.

Αποτείχιση η μόνη οδός σωτηρίας.

Μήνυμα SOS απο αποτειχισμένους αδερφούς της Καρδίτσας.

https://drive.google.com/file/d/1bdVWgYqO6eH_VK19oqpD25PmvLzr3NjL/view

Τα Μυστήρια στην Παναίρεση

ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ  ΚΡΙΤΗΡΙΟ

Του Ι. Ρίζου

Θεόδοτος και  για αυτό υπέρτατος  Κανόνας της εν Χριστώ  σωτηρίας είναι η Αγία Γραφή. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος: «Θύρα ονόμασε ο Χριστός τις Γραφές, γιατί αυτές μας οδηγούν στο Θεό και μας παρέχουν θεογνωσία»,[1] και συνεχίζει ο ιερός Πατήρ: «Από τη μελέτη των θείων Γραφών να βγάζεις το σωστό συμπέρασμα. Και αν εμφανιστεί κάποιος να λέει κάτι άλλο, να κλείσεις τα αυτιά σου, να φύγεις αμέσως».[2]  Θα χρησιμοποιήσουμε λοιπόν μόνο την Αγία Γραφή για να εξετάσουμε το αν στην αίρεση υπάρχουν μυστήρια, -δηλαδή σωτηριώδης Χάρις- και να εξάγουμε το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα.

Την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα την δίνει ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Λέει ο Κύριος: «Όταν τα πρόβατα μου ακούνε την φωνή ξένου ποιμένα φεύγουν» (Ιω. ι΄5). Η φωνή του Κυρίου μεταδόθηκε σε εμάς από τους προφήτες, τους αγίους Αποστόλους και τους μαθητές αυτών. Όποιος λοιπόν λέει πράγματα διαφορετικά από αυτά που μας παρέδωσε ο Κύριος μέσω των  Αποστόλων είναι «ξένος ποιμένας», είναι αιρετικός.

Είναι αδύνατο και παράλογο οι ευλογημένοι από τον Κύριο Απόστολοι και οι απορριπτέοι «ξένοι ποιμένες», που μάλιστα ονομάζονται από τον Κύριο  «ληστές» (ι΄ 8) και από τον Απόστολο Παύλο «κύνες», (Φιλιπ. γ΄ 2) να παρέχουν και οι μεν και οι δε, τον αγιασμό του Αγίου Πνεύματος και την σωτηρία.

Ο Χριστός μας βεβαιώνει ότι είναι αδύνατο ένας επίσκοπος ή ιερέας  να εργάζεται για την εκπλήρωση των έργων του Θεού και συγχρόνως να εργάζεται για την εκπλήρωση των έργων του διαβόλου: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. στ΄24)

Για τους  αιρετικούς λοιπόν που ονομάστηκαν «κύνες», ο Κύριος μας έδωσε εντολή «μη δότε  το άγιον τοις κυσίν» (Ματθ. ζ΄ 6). Αν Αυτός μας έδωσε τέτοια εντολή είναι δυνατό να παρέχει τα άγια ο Ίδιος σε αυτούς; Κατηγορηματικά και όχι!

Στην Αποκάλυψη ο Απόστολος Ιωάννης γράφει: «Έξω [από την βασιλεία του Θεού] τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι…και κάθε ένας που αγαπά το ψέμα» (Αποκ. κβ΄ 14,15). Ποιοι είναι τα σκυλιά και αυτοί που αγαπούν το ψέμα; Στην Καινή Διαθήκη ως «σκυλιά» και «ψεύτες» αναφέρονται κατ΄ εξοχήν οι αιρετικοί: «Και πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσι πολλούς» ( Ματθ. κδ΄ 11).

EINAI   Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ  ΑΙΡΕΣΗ;

Εξετάζοντας  σύντομα τον οικουμενισμό βλέπουμε ότι εισάγει μια πίστη σύμφωνα με την οποία α) «όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας».[3]  και β) όλες οι «εκκλησίες» [δηλ. τα αιρετικά δόγματα] του χριστιανισμού είναι μέρη της αληθινής εκκλησίας». Κατά τον οικουμενισμό  όλες αυτές οι «εκκλησίες» μαζί αποτελούν την αληθινή εκκλησία, η οποία ακόμα δεν έχει λάβει χώρα αφού οι «εκκλησίες» αυτές δεν έχουν ενωθεί.

Είναι φανερό ότι η  πρώτη κακοδοξία του οικουμενισμού  αποτελεί πλήρη άρνηση και βλασφημία όχι μόνο  του κηρύγματος του Ιησού Χριστού που είπε: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. ιδ΄ 6), «Εγώ ειμί η θύρα, δι΄ εμού αν τις εισέλθει σωθήσεται» (Ιω. ι΄ 9)  αλλά και του σκοπού της ελεύσεως Του και των έργων Του στη γη που ήταν η σωτηρία του ανθρώπου, «Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω. στ΄ 47), «Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα εί μη δι εμού» (Ιω. ιδ΄ 6). Οι άγιοι Απόστολοι τονίζουν ότι  όλες οι θρησκείες είναι θρησκείες του αντιχρίστου γιατί δεν αναγνωρίζουν τον Χριστό ως σωτήρα του κόσμου (Α΄Ιω. β΄, 22-23).

Με την δεύτερη κακοδοξία του ο οικουμενισμός θεωρεί  ότι την ημέρα της Πεντηκοστής, στην Ιερουσαλήμ δεν ιδρύθηκε η ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αλλά η  έλευση του Αγίου Πνεύματος ίδρυσε ένα ατελές και λειψό τμήμα της εκκλησίας, μιας που έπρεπε η εκκλησία κατά τους οικουμενιστές (και η ανθρωπότητα) να περιμένει (μέχρι στιγμής 2000 χρόνια) τους διάφορους ανά τους αιώνας αιρετικούς να ενώσουν τα αντιφατικά και αντικρουόμενα δόγματα τους σε ένα συνονθύλευμα τερατώδους πίστης, που θα ονομαστεί κατ΄ αυτούς η αληθινή εκκλησία.[4]

Συνεπώς, το να λέμε ότι μέσω αυτής της  βλάσφημης αίρεσης ενεργεί το Άγιο Πνεύμα και  σώζει τα μέλη της αίρεσης (που είναι όλοι όσοι κοινωνούν με αυτήν) αποτελεί  στην ουσία άρνηση του κηρύγματος του Χριστού και αντίχριστη διδασκαλία. Στην αίρεση και στους αιρετικούς που κατά την Γραφή είναι  «λύκοι», (Πραξ. κ΄ 28-32) και «κατάρας τέκνα» (Β΄Πέτρ. β΄ 14) και από τους ο οποίους ο Κύριος μας λέει να φεύγουμε, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει η θεία Χάρις και το Άγιο Πνεύμα, που μέσω των Μυστηρίων σώζει τον άνθρωπο.  Αν ο οικουμενισμός είναι η έσχατη αίρεση που ανοίγει τον δρόμο της έλευσης του αντίχριστου, δεν είναι δυνατό να παρέχει ταυτόχρονα στον άνθρωπο και σωτηρία δια της Χάριτος των Μυστηρίων του Χριστού.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

«Η Θεία Γραφή είναι πληρεστέρα όλων των Συνόδων» λέει ο Μ. Αθανάσιος, και συνεχίζει: «αν όμως υπάρχει ανάγκη Συνόδου, υπάρχουν τα λόγια των αγίων Πατέρων».[5]  Όσα λοιπόν ευθέως η Αγία Γραφή ορίζει, είναι αποδεκτά άνευ συζητήσεως. Για όσα όμως προβλήματα εμφανίζονται κατά καιρούς, τα οποία δεν απαντώνται οφθαλμοφανώς από την Αγία Γραφή, τότε συγκαλείται σύνοδος όχι να αποφασίσει στα πλαίσια μιας τρέχουσας και αυθαίρετης πλειοψηφίας γνωμών διαφόρων επισκόπων, αλλά να εξετάσει το πρόβλημα και να αποφασίσει σε συμφωνία και στα   πλαίσια που ορίζουν τα ρήματα των αγίων Πατέρων.[6] «Πάσα λέξις και φωνή μη τοις πατράσιν ειρημένη καινοτομία προδήλως καθέστικε» σύμφωνα με τον άγιο Μάξιμο.[7]

Η απόδειξη λοιπόν του αν κάποια θέση είναι αιρετική και κάποιος είναι αιρετικός πρέπει να εξεταστεί και να καταδειχτεί  κατά σειρά προτεραιότητας, πρώτα με την Αγία Γραφή, αν εκεί δεν είναι φανερή η κατάδειξη πρέπει να αναζητηθεί στα ρήματα των αγίων Πατέρων. Η σύγκληση συνόδου δεν είναι το πρώτο αλλά το τρίτο κριτήριο ελέγχου και ως τρίτο μπορεί κάποτε να μην κριθεί αναγκαίο να χρησιμοποιηθεί. Στο παρελθόν υπήρξαν πολλές δεκάδες αιρέσεις που χωρίς την σύγκληση συνόδου απορρίφθηκαν από την Εκκλησία και εξαφανίστηκαν.

Τα πρακτικά των Συνόδων, οι  αλληλογραφίες, οι εθιμοτυπικές ή άλλες ενέργειες και περιστατικά που έλαβαν χώρα, αποσκοπώντας σε διάφορες περιπτώσεις την επίτευξη διασάφισης της  πίστης και διάγνωσης της κακοδοξίας, δεν αποτελούν κριτήρια ελέγχου που μπορούν να ανατρέψουν θέσεις της Αγίας Γραφής και της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων.

Ο οικουμενισμός ελεγχόμενος από  την Αγία Γραφή αποτελεί οφθαλμοφανώς «αίρεση απωλείας» (Β΄ Πέτρ. β΄,1) και τους αιρετικούς (οικουμενιστές)  η ίδια η Γραφή τους ονομάζει «φίδια», «λύκους», «κατάρας τέκνα», κ.λ.π. Δεν χρειάζεται απολύτως καμία Σύνοδος να μας  επιβεβαιώσει ότι ο οικουμενισμός είναι αίρεση. Μας το επιβεβαιώνει η Γραφή και όλα τα άλλα περιττεύουν. Δεν είναι ο χριστιανός κάποιος νοητικά  ανίκανος να διακρίνει τι λέει ο λόγος του Θεού ώστε να χρειάζεται συνόδους να του λένε τα αυτονόητα. «Το Χρίσμα που λάβατε από το Άγιο Πνεύμα» λέει ο απόστολος Ιωάννης, «υπάρχει μέσα σας και δεν χρειάζεστε κάποιος να σας διδάξει , αλλά αυτό το Χρίσμα σας διδάσκει για όλα» (Α΄Ιω. β΄ 27) .

Ότι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα φαίνεται και από το ότι όλοι οι Ιεροί Κανόνες (δηλαδή όλες οι Σύνοδοι και οι Κανονικές θέσεις και διδασκαλίες των αγίων) επισημαίνουν την απουσία του Αγίου Πνεύματος  μέσα στην αίρεση και στις «ιερουργίες» των αιρετικών και επιπλέον τονίζουν την παρουσία του διαβόλου στο χώρο της αίρεσης. Για αυτό και επιτάσσουν αυστηρότατα την αποφυγή κάθε εκκλησιαστικής κοινωνίας με αυτούς, επιβάλλοντας τις βαρύτατες ποινές, χωρίς να θέτουν εξαιρέσεις και αστερίσκους επιείκειας.

Η ψευδοσύνοδος του Κολυμβαρίου  δεν αποτελεί απλώς την αρχή εισόδου της αίρεσης στην Εκκλησία της Ελλάδας, αλλά την συνοδική επικύρωση, επισημοποίηση και ένωση με την αίρεση αφού νομιμοποιεί  τους στόχους της: αθωώνει όλες τις αιρέσεις και τις καθιστά «εκκλησίες» που σώζουν τον άνθρωπο.

Υ.Γ.

      Θέλω να ζητήσω συγχώρεση  και από τον Θεό και από τους  δύο-τρείς αναγνώστες μου, γιατί κι εγώ έσφαλα στο ζήτημα αυτό και  πρόβαλλα την θέση ότι τα μυστήρια στον οικουμενισμό είναι έγκυρα. Φυσικά θα διορθώσω το ανάλογο σημείο στους «Ληστές…» Β΄.

     Συνεπώς,  συμφωνώ απόλυτα με τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά  στην πλήρη και αγιοπατερική ανάλυση που έκανε στο ίδιο θέμα, στην ομιλία του για τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη (Δείτε την εδώ   https://www.youtube.com/watch?v=k8d7l6I2APY )

[1] Ε.Π.Ε. 14, 98.

[2] Ε.Π.Ε. 34, 568.

[3] «Επίσκεψις» αρ. 603, σ. 15.

[4] Οι κακοδοξίες του οικουμενισμού που αρνούνται τμήματα της Αγίας Γραφής είναι  πολλές, χάριν συντομίας σημείωσα μόνο δύο.

[5] Μ. Αθανάσιος, Περί των Αριμίνω και Σελευκεία συνόδων, Ε.Π.Ε. 10, κεφ. 6, παρ. 20.

[6] Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος: «Ημείς κατά πάντα των αυτών θεοφόρων Πατέρων ημών τα δόγματα και πράγματα κρατούντες κηρύσσομεν…» (Ι. Ρωμανίδη, «Κείμενα δογματικής …», εκδ. Πουρνάρα, 1972, σ. 77).

[7] Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, P.G. 91, 216C, 217A.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΣΟΙ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ.

ΔΙΑΒΟΛΙΚΟΣ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥ (Π.Σ.Ε.) ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (2016) ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΑΝΑΦΩΝΕΙ Ο ΠΑΝΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.

Η Εκκλησία ουδέποτε αναγνώρισε Εκκλησιαστικότητα, σωτηρία, μυστήρια, και Θεία Χάρη στην αίρεση και στο σχίσμα, δηλαδή σε οτιδήποτε είναι εκτός των «Κανονικών Ορίων» της, εκτός δηλαδή, των Ορίων της Ορθής Πίστεως και Αληθείας.

Τουναντίον, αυτή είναι η αιρετική διδασκαλία του αντίχριστου της ληστρικής συνόδου της Κρήτης, αφού για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική μας ιστορία:

                       

α) αναγνωρίστηκε επίσημα - Συνοδικά «εκκλησία», σωτηρία, μυστήρια και Θεία Χάρη, στο σχίσμα και στην αίρεση, δηλ. στο λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), στα αιρετικά μέλη αυτού και όχι μόνο. Καμία, όμως, σύνοδος ΠΟΤΕ δεν έχει αρμοδιότητα και δυνατότητα να κάνει τέτοιες οικονομίες σε αμετανόητους αιρετικούς, όπως έκανε και η ληστρική αυτή αντίχριστη σύνοδος του Κολυμπαρίου, γιατί απλά κάτι τέτοιο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ΠΙΣΤΕΥΩ μας, στο Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και στο ένας Κύριος, μία η Πίστη, ένα το Βάπτισμα, και αποτελεί άρνηση της άπαξ παραδοθείσας Πίστης.

β) Για πρώτη φορά η Εκκλησία δηλ. ο Χριστός - Θεός, «ο πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών» έγινε -κατ΄αυτούς- μέλος επίσημα, συνοδικά, μιας αιρετικής κοινότητας, του «Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιών» δηλ. της ψευδεκκλησίας του αντιχρίστου. (κεφ ε΄. αρθ. 16 και επ. Συνόδου Κρήτης)

Αυτό, όμως, αποτελεί την άνευ προηγουμένου μεγαλύτερη ύβρη όλων των εποχών προς τον Ιησού Χριστό-Θεό και βλασφημία στο Άγιο Πνεύμα της Εκκλησίας, που σύμφωνα με το αψεγάδιαστο στόμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δε θα συγχωρεθεί ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα.

Επειδή, λοιπόν, δεν έχουμε, όπως προείπαμε, ανάλογη περίπτωση στην Εκκλησιαστική ιστορία, για να μπορέσουμε να την συγκρίνουμε με την δική μας και να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα, αφού αιρετικές μεν σύνοδοι υπήρξαν, βλάσφημες διδασκαλίες γράφτηκαν, παρά ταύτα, όμως, όλοι οι αιρετικοί είχανε τουλάχιστον την αυτοσυνειδησία, ότι ήταν αυτοί η «Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και όλοι οι υπόλοιποι, που δεν συμφωνούσαν μαζί τους, ήταν εκτός «Εκκλησίας», κατ΄ οικονομία και συγκατάβαση, μόνο, θα προστρέξουμε και θα συγκρίνουμε την περίπτωσή μας, μετά την αντίχριστη σύνοδο της Κρήτης (2016), με την β΄. περίοδο της αιρέσεως της εικονομαχίας και την ληστρική σύνοδο, που έλαβε χώρα τότε, για να την καταστήσει δόγμα στην Εκκλησία.

Μετά λοιπόν την εικονομαχική Σύνοδο του 815 μ.Χ. της Κωνσταντινουπόλεως, επί αυτοκράτορα Λέοντος του Ε΄. του Αρμένιου, που επανέφερε σε ισχύ τις αποφάσεις της εικονομαχικής Συνόδου του 754 μ.Χ. της Ιέρειας που τότε είχε ανακηρυχθεί ως Οικουμενική, ο Πανόσιος Θεόδωρος Στουδίτης ο Ομολογητής, ακολουθώντας την Ιερά Διδασκαλία της Εκκλησίας και την Απόφαση της Ζ΄. Οικουμενικής Συνόδου που καταδίκασε-αναθεμάτισε την εικονομαχία αλλά και όλες τις αιρέσεις και όλους τους αιρετικούς (δηλ. τους έθεσε εκτός Εκκλησίας) έως της συντελείας του αιώνος τούτου, εξεγέρθη εναντίον αυτής της ληστρικής συνόδου, διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τους ακόμη μη τυπικά-Συνοδικά καθηρημένους αιρετικούς ψευδεπισκόπους και δε δεχόταν ως έγκυρα τα αιρετικά μυστήρια τους, υποστηρίζοντας, όπως είναι φυσικό, ότι όλοι οι αιρετικοί είναι εκτός Εκκλησίας.

Συγκεκριμένα, στις Τίμιες Επιστολές του, ο Πανόσιος Θεόδωρος ο Ηγούμενος της Μονής Στουδίου (ο μόνος Άγιος της Εκκλησίας που προσφωνείται Πανόσιος από το Συνοδικό της Ορθοδοξίας) αναφέρει:

  ΑΓΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ        ΒΕΒΗΛΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΗ΄. Βασιλείω μονάζοντι) 

«...Από την εποχή των Αποστόλων και μετέπειτα, πολλές αιρέσεις με πολλούς τρόπους συγκρούστηκαν με την Εκκλησία, και παρουσιάστηκαν αντικανονικές πράξεις ή παραλείψεις.

Αλλά όμως, η Εκκλησία παρέμεινε με τον τρόπο που προειπώθηκε, αδιάσπαστη και άσπιλη, και θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ιστορίας, με το να απομακρύνονται και να διώχνονται, από αυτήν (την Εκκλησία) εκείνοι που κακώς πίστεψαν και έπραξαν όπως αποδιώχνονται τα κύματα της θάλασσας από τα βράχια της παραλίας....» 

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ 233. Κωνσταντίνω κουράτορι.) 

«...Γιατί η αίρεση είναι αδελφέ αληθινός βόθρος και παγίδα του διαβόλου, η δε κοινωνία αυτών αποχωρίζει από τον Χριστό αυτόν που την δέχεται και τον τοποθετεί έξω από την ποίμνη του Κυρίου την Εκκλησία.

Γιατί όσο διαφέρει το φως από το σκοτάδι, τόσο διαφέρει και η ορθόδοξη Μετάληψη από την αιρετική κοινωνία· γιατί η μεν φωτίζει τον μετέχοντα, η δε σκοτίζει, η μεν ενώνει με τον Χριστό, η δε με τον διάβολο, η μεν ζωοποιεί την ψυχή, η δε την θανατώνει....»

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΝΔ΄. Νικήτα ηγουμένω.) 

«...Όπως, λοιπόν, ο Θείος άρτος όταν μετέχεται από τους ορθοδόξους, κάνει όλους τους μετόχους ένα σώμα, έτσι λοιπόν και ο αιρετικός άρτος κάνει αυτούς που μετέχουν σ΄αυτόν ένα σώμα αντίθετο από τον Χριστό, και ο ματαιολόγος άδικα ματαιολογεί…

    Αφού αυτά έχουν έτσι, καθένας που κοινώνησε, δηλαδή που μετέλαβε τον φαρμακερό άρτο, δεν είναι αρνητής του Χριστού, έκθετος, ανόσιος, εάν δεν επανέλθει έστω με μετάνοια;…» 

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ 534. Συμεών μονάζοντι.) 

«...Γιατί ποιά είναι η κοινωνία λέει ο Απόστολος ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ή ποιά κοινή μερίδα υπάρχει του πιστού με τον άπιστο;

Αν λοιπόν το ποτήριο της ευλογίας είναι το αίμα του Χριστού και ο άρτος που κάνουμε κλάση είναι το σώμα του Χριστού (Θεία Ευχαριστία), είναι φανερό ότι και το αιρετικό ποτήριο και ο άρτος (αιρετικά μυστήρια) είναι κοινωνία του διαβόλου…»

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΔ΄. Ιγνατίω Τέκνω.) 

«  Η κοινωνία από τους αιρετικούς δεν είναι κοινός άρτος, αλλά δηλητήριο, που δεν βλάπτει το σώμα, αλλά αμαυρώνει και σκοτίζει την ψυχή.

Το να την ρίχνουμε και να την κρύβουμε δεν το λέω εγώ, αλλά εκείνοι που το κάνουν με φόβο, για τους οποίους μπορούμε να πούμε τούτο, ότι: «Πολλοί από τους άρχοντες πίστευαν Αυτόν (Κύριο ημών Ιησού Χριστό), αλλά δεν το ομολογούσαν επειδή φοβούνταν τους Φαρισαίους, για να μη γίνουν αποσυνάγωγοι. Γιατί αγάπησαν τη δόξα των ανθρώπων μάλλον, παρά τη δόξα του Θεού». Και εάν οι ευχές της λειτουργίας είναι των Ορθοδόξων, τί σημασία έχει αυτό, εάν γίνεται από αιρετικούς; Γιατί δεν πιστεύουν όπως πίστευε εκείνος που τις συνέταξε, ούτε και πιστεύουν σ’ αυτά που σημαίνουν οι λέξεις...

Έτσι λοιπόν, ούτε εδώ πιστεύει αυτά που λέγει, έστω και αν η λειτουργία είναι ορθόδοξη, αλλά αυτός φλυαρεί ανόητα, ή μάλλον εξυβρίζει, εμπαίζοντας τη λειτουργία, γιατί και οι γόητες και οι επαοιδοί χρησιμοποιούν θεϊκές ωδές στις δαιμονικές τελετές τους. 

Ο αβάπτιστος, εάν δεν υπάρχει ορθόδοξος ιερέας, να βαπτιστεί από μοναχό, ή αν δεν υπάρχει και μοναχός, από λαϊκόν, λέγοντας, Βαπτίζεται ο τάδε στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, παρά να πεθάνει αβάπτιστος· και έχει βαπτιστεί αληθινά. Γιατι «στην ανάγκη γίνεται και μετάθεση του νόμου», όπως έγινε παλιά και έχει αποδειχθεί.» 

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡϞΖ΄. Δωροθέω τέκνω.) 

«...Εάν, όμως, δεν έγινε τίποτε από αυτά, αλλά κοινωνούσε με την αίρεση και δεν πρόλαβε να κοινωνήσει το Σώμα και Αίμα Του Κυρίου, επειδή ο άρτος εκείνος ήταν αιρετικός και όχι σώμα του Χριστού, δεν τολμώ να πω να γίνεται Λειτουργία γι’ αυτόν (γιατί τα θεία δεν είναι παιχνίδια)...«Γιατί καμμιά επικοινωνία δεν υπάρχει του φωτός προς το σκότος». Ούτε με τη μερίδα των ορθοδόξων να κατατάσσεται αυτός που δεν κοινωνεί με την ορθοδοξία ακόμα και την τελευταία ώρα…» 

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΟΔ΄. Φιλοθέω κτήτορι.) 

«... Το ότι λοιπόν απέχεις εντελώς από την κοινωνία με αιρετικούς και αγωνίσθηκες και απείχες, όπως λες, με την χάρη του Χριστού, και να εξακολουθήσεις να απέχεις ακόμα. Γιατί έτσι θα δείξεις την αγάπη και την κοινωνία σου με τον Θεό, αφού η αντίθετη κοινωνία σε χωρίζει από τον Χριστό... Γιατί η ακρίβεια απαιτεί αυτός που πιστεύει ορθά, να μην επικοινωνεί με τους ετεροδόξους ούτε στο φαγητό, ούτε στο πιοτό, ούτε και να έχει σχέσεις με αυτούς...» 

Ας μην προσπερνάμε, Χριστιανοί μου, τα σωτήρια λόγια των Αγίων της Εκκλησίας μας, που είναι ζωντανοί και που το Άγιον Πνεύμα ομιλεί δι' αυτών, διότι κινδυνεύουμε με το φοβερό αμάρτημα της βλασφημίας και τις συνέπειες που επιφέρει αυτό και στην παρούσα και στη μέλλουσα ζωή.

Ας σταθούμε, έστω και τώρα, προ των ευθυνών μας, ως Χριστιανοί και ας αδράξουμε τη μεγάλη ευκαιρία, που μας δίνει ο Κύριος, να Του αποδείξουμε την αγάπη μας, με αυταπάρνηση και ορθή ΟΜΟΛΟΓΙΑ, διακόπτοντας κάθε κοινωνία με τους βέβηλους εχθρούς Του, θυμούμενοι τα σωτήρια και προειδοποιητικά λόγια Του, στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, 18.4:

"Ἔξελθε ἐξ αὐτῆς ὁ λαός μου, ἵνα μὴ συγκοινωνήσητε ταῖς ἁμαρτίαις αὐτῆς, καὶ ἵνα ἐκ τῶν πληγῶν αὐτῆς μὴ λάβητε."

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ-ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

«Όμως ο Υιός του ανθρώπου όταν έλθει θα βρει άραγε την πίστη επί της γης;» (Λουκά ΙΗ΄. 8)

            Την Πίστη αναρωτήθηκε ο Χριστός αν εύρει στους ανθρώπους όταν έρθει ως Κριτής στην Δευτέρα Παρουσία και όχι ακολουθίες και μυστήρια. 

Μόνο την Ορθόδοξη Πίστη και αυτό το είπε για εμάς όχι για τον Ίδιο, για να καταλάβουμε ότι στα έσχατα χρόνια, δηλαδή στα χρόνια του αντίχριστου, που συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, οι άνθρωποι ή θα χάσουν ολότελα την Ορθόδοξη Πίστη ή θα υπάρχουν μόνο ελάχιστοι που θα την κρατήσουν σε ολόκληρη την γη. 

Συγκεκριμένα στα έσχατα χρόνια δηλαδή στα χρόνια αυτά που ζούμε, ο διάβολος δια του αντίχριστου παίρνοντας δικαίωμα από την αμαρτία και την αμετανοησία των Χριστιανών προσπαθεί να αφανίσει την Ορθόδοξη Πίστη.

Γι' αυτό ας αντιληφθούν οι καλοπροαίρετοι Χριστιανοί, ότι μετά τη σύνοδο της Κρήτης (2016), είμαστε σε καιρό πολέμου, αφού η αίρεση επιβλήθηκε συνοδικά, η Πίστη προδόθηκε και η Εκκλησία του Ιησού Χριστού διώκεται. 

Ας παύσουν, λοιπόν, να προβάλλουν την ανάγκη των Μυστηρίων ως μεγαλύτερη από την τήρηση της Ορθόδοξης Πίστεως. Με την ανησυχία τους μην στερηθούν αυτά, τελικά συμβιβάζονται με την αίρεση, με κάθε κακοδοξία και την βλασφημία με αποτέλεσμα να χάνουν στο τέλος και τα δύο, δηλαδή και την Ορθόδοξη και Σωτήρια Ομολογία της Πίστεως και την Χάρη των Ορθοδόξων Μυστηρίων. 

Αυτό δε συμβαίνει επειδή το δόγμα των Χριστιανών είναι ότι η Ορθόδοξη Πίστη είναι η προϋπόθεση των Ορθοδόξων Μυστηρίων. 

Όπως παραδέχονται, άλλωστε και οι ίδιοι οι ψευδεπίσκοποι της κακόδοξης συνόδου της Κρήτης στο άρθρο (3), γράφοντας ότι: «Ἡ εὐθύνη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διά τήν ἑνότητα, ὡς καί ἡ οἰκουμενική αὐτῆς ἀποστολή ἐξεφράσθησαν ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Αὗται ἰδιαιτέρως προέβαλον τόν μεταξύ τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας ὑφιστάμενον ἄρρηκτον δεσμόν.» 

                Έτσι λοιπόν δύο τινά συμβαίνουν με την κοινωνία των Μυστηρίων, σύμφωνα με το Ορθόδοξο δόγμα και τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας:

α) Αν ο Ιερέας είναι Ορθόδοξος, κάνει επομένως και Ορθόδοξα Μυστήρια, ο Χριστιανός όμως που πηγαίνει να μεταλάβει αναξίως, έχει δηλαδή κάποια κρυφή κακοδοξία, αίρεση, ή κάποια αμετανόητη αμαρτία, όπως δηλαδή ο προδότης Ιούδας, τότε κοινωνεί προς κρίμα και κατάκριμα και η Χάρη από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού γίνεται Φωτιά που τον καίει και έτσι δίνοντας δικαιώματα στον πονηρό, λαμβάνει τελικά δαιμονική ενέργεια και αντί να Χαριτώνεται τελικά δαιμονίζεται, όπως κι ο δόλιος ο Ιούδας. 

Ή κινδυνεύει να αρρωστήσει και να πεθάνει πρόωρα, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. 

β) Αν ο λεγόμενος ιερέας είναι φανερά αιρετικός κακόδοξος και βλάσφημος δηλ. προδότης Ιούδας και όχι Ορθόδοξος, όπως είναι όλοι αυτοί οι αποστάτες ψευδεπίσκοποι του Παγκόσμιου Συμβουλίου «εκκλησιών» που επίσημα αποδέχονται την ληστρική σύνοδο της Κρήτης, αλλά και όσοι λέγουν ότι είναι δήθεν Ορθόδοξοι και ανεπίσημα λέγουν ότι δεν αποδέχονται την βλάσφημη Σύνοδο, αλλά επίσημα έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς, τότε αντί για Ορθόδοξα Μυστήρια κάνουν αιρετικά μυστήρια και αντί για Σώμα και Αίμα Χριστού κάνουν δαιμονικό άρτο, όπως πολύ ευλογημένα τονίζει και ο Πανόσιος Θεόδωρος Στουδίτης στις Ιερές Επιστολές του για τον άρτο των αιρετικών. 

            Ποιός Χριστιανός αν θέλει να είναι σοβαρός μπορεί να ισχυριστεί ότι η διδασκαλία της κακόδοξης συνόδου της Κρήτης δεν είναι βλάσφημη και αιρετική, αλλά είναι σύμφωνη και όμοια με την Ορθόδοξη διδασκαλία των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων; 

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΙΣ, ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΕΛΟΙΟΣ. 

Αυτό όμως εξ απόψεως Ορθόδοξης δογματικής σημαίνει ότι οι οικουμενιστες ψευδεπίσκοποι που έγραψαν και συνυπέγραψαν αυτήν την βλάσφημη διδασκαλία του αντίχριστου που δεν έχει προηγούμενο, είναι αδιαμφισβήτητα παναιρετικοί υβριστές Του Κυρίου και υπόκεινται στα αιώνια αναθέματα των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων, δηλ. τίθενται εκτός Εκκλησίας. 

Και στα ίδια αναθέματα υπόκεινται και τίθενται εκτός Εκκλησίας και όσοι λέγουν ότι έχουν δήθεν Ορθόδοξο φρόνημα αλλά παρά ταύτα έχουν κοινωνία μυστηρίων μετ' αυτών. 

Οι Άγιοι Πατέρες μας παρέδωσαν την Πίστη αγνή και ανόθευτη.

Δεν μπορεί να αγνοούνται επιδεικτικά οι Αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων των Ιερών Πατέρων μας. 

Δεν γνωρίζουν ότι όποιος αλλάξει τις Αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων είναι αναθεματισμένος και εκπίπτει στους αιρετικούς;

Συνεπώς, όσοι έχουν «εκκλησιαστική» κοινωνία με αυτούς τους αποστάτες ψευτοχριστιανούς της κακόδοξης συνόδου της Κρήτης, που κοροϊδεύουν τον Ιησού Χριστό, μιλώντας άσχημα για τον Κύριο μας, στα επίσημα πλέον συνοδικά κείμενα τους, και έτσι συμβιβάζονται με αυτήν την μεγάλη βλασφημία, γινόμενοι και αυτοί Ιούδες, προδίδοντας την Ορθόδοξη Πίστη και τον Χριστό χάριν δήθεν του εκκλησιασμού και των μυστηρίιων, τότε αυτοί μεταλαμβάνουν τον διαβολικό άρτο των αιρετικών μυστηρίων και όχι το Σώμα και Αίμα Του Ιησού Χριστού που φαντάζονται, των Ορθοδόξων Μυστηρίων. 

Και το αποτέλεσμα είναι ότι αντί να μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μετέχουν στον αντίχριστο και αιρετικό άρτο του διαβόλου και αντί να Χαριτώνονται, δαιμονίζονται.

            Αδελφοί, ας γρηγορούμε και ας παρατηρούμε με προσοχή τα σημεία των καιρών, τα οποία, με πρώτο την προσπάθεια για εξαφάνιση της Πίστεως, μας παραπέμπουν στα χρόνια του Αντιχρίστου, τα οποία, βέβαια όπως λέγουν οι Άγιοι Πατέρες μας συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία. 

Αποτείχιση η μόνη οδός σωτηρίας.

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ-ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Οἰκουμενισμός καί Κολυμπάρι

Τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός καί τί γενικῶς ἡ αἵρεση

Μέ τόν ὅρο «Οἰκουμενισμός» ἐννοεῖται ἡ (παν)αἵρεση ἡ ὁποία ἐπιδιώκει μία τεχνητή, ἐξωτερική, ἕνωση διαφορετικῶν θρησκευτικῶν πίστεων, ὄχι μέ ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (τήν μόνη Ἐκκλησία), ἀλλά μέ ἀμοιβαῖες θεολογικές ὑποχωρήσεις, τόσο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅσο καί τῶν χριστιανῶν αἱρετικῶν (ἤ τῶν ἀλλοθρήσκων, ἀργότερα), ὥστε νά μειωθοῦν ὅλοι σέ ἕνα - τό κατά δύναμιν – κοινά ἀποδεκτό παρονομαστή θρησκευτικῆς πίστεως ἤ πρακτικῆς. Ἡ αἵρεση αὐτή ἐπικαλύπτεται μέ τήν πρόφαση τῶν «θεολογικῶν διαλόγων».

Πρέπει πρωτίστως νά γίνει ξεκάθαρο, ὅτι «αἵρεση» συνίσταται στήν ἐντός τοῦ χώρου τοῦ Χριστιανισμοῦ παραμικρή ἔστω ἀπόκλιση ἀπό τά Ὀρθόδοξα Δόγματα, καί ὄχι, ὅπως λένε οἱ Οἰκουμενιστές (π.χ. ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης), στήν ἀπόκλιση μόνον ἀπό τά βασικά δόγματα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (τοῦ «Πιστεύω»). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει π.χ. ὅτι «ὅποιος δέν πιστεύει ὅπως ἡ Παράδοση τῆς Καθολικῆς [δηλ. Ὀρθοδόξου] Ἐκκλησίας εἶναι ἄπιστος» (PG 94, 1128a), ἐνῷ καί ὁ βυζαντινός νομικός Κώδικας συνοψίζοντας τήν κοινή ἀντίληψη αὐτή ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων λέει, ὅτι «εἶναι αἱρετικός αὐτός πού παρεκκλίνει ἔστω καί λίγο ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη» (Ράλλη-Ποτλῆ, Α΄ 261).

 Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τόν ὅρο «Ἐκκλησία» γιά τούς αἱρετικούς

Τό ἐπίμαχο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ὀνομάζει τίς χριστιανικές αἱρέσεις «Ἐκκλησίες»: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν πού δέν εὑρίσκονται σέ κοινωνία μέ αὐτήν» (παρ. §6). Αὐτό ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ὁμολογεῖται ἡ πίστη μας «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»· στό «Πιστεύω» θεωρεῖται αὐτονόητο, σέ συνάρτηση μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, ὅτι στή Μία Ἐκκλησία μας αὐτή ὑπάρχει «ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνα Βάπτισμα» (Πρός Ἐφεσίους 4, 5). Ἀντιθέτως, αὐτοί τούς ὁποίους τό Κολυμπάρι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» (Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.ἄ.) ἔχουν δόγματα καταδικασμένα ὡς αἱρετικά ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τό 451 ἕως τό 879 καί ἕως τό 1895 (ἄρα δέν ἔχουμε «μία πίστη», τήν ἴδια - γι΄ αὐτό ἄλλωστε λέγονται καί ἑτερόδοξοι, «ἑτέρου δόγματος»). Ἔχουν ἀκόμη καί διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δῆθεν νοητή ἐπιφοίτηση κ.ἄ.). 

● Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τήν «Δήλωση τοῦ Τορόντο»

Στό ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις...») ἀναφέρεται ὀνομαστικά καί ἐπαινετικά ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο πού συμφωνήθηκε τό 1950 ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, πού ἱδρύθηκε τό 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στό κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι:«Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη [...] ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto […] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχή στό Συμβούλιο», δηλ. στό ΠΣΕ.

Στή «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καί κάποιες ὀρθές ἐκκλησιολογικές διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται μεταξύ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τό νά ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό περιεκτικό ἀπό τό νά ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κεφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δέν περιορίζεται ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καί ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στόν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο».

Τό Κολυμπάρι ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τῶν Συνάξεων Πόρτο Ἀλέγκρε, Πουσάν, Μπαλαμάντ κ.ἄ.

Τό Κολυμπάρι, μέσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις...»), ἐπαινεῖ τούς μέχρι τώρα θεολογικούς διαλόγους Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τά θεολογικά κείμενα πού ἐκδόθηκαν ἀπό αὐτήν [τή σχετική Ἐπιτροπή τοῦ ΠΣΕ...], τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στήν Οἰκουμενική Κίνηση γιά τήν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).

Ἡ ἔμμεση αὐτή ἐπικύρωση, ἀκόμη καί ἄν δέν κατονομάζει τίς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τά ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανών) καί Ἑβδόμη (α΄ Κανών) ἔδωσαν οἰκουμενικό κῦρος στούς ἱερούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρίς νά ἀναφέρονται λεπτομερῶς σέ αὐτούς.

Μιά προσεκτική ματιά δείχνει τί ἀπαράδεκτα καί αἱρετικά ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στά σημαντικότερα ἀπό τά κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».

Τό κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι«Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ  Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικές κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες Ἐκκλησίες [...] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καί ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νά ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικές διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων !

Τό κείμενο τοῦ Πουσάν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει μεταξύ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τή μαρτυρία μας γιά τό εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μέ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε πού οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπό τήν Ἐκκλησία !

Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καί ἀπό τίς δύο πλευρές ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτό πού ὁ Χριστός ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Του [...] δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται σάν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπό τίς Ἐκκλησίες μας. Στά πλαίσια αὐτά εἶναι προφανές ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμός ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς “ἀδελφές Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τήν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στήν πιστότητα πρός τό Θεῖο Σχέδιο, πολύ ἰδιαίτερα δέ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι«οἱ εὐθῦνες γιά τόν χωρισμό εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν!

        Παρά ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιά «καθώς πρέπει» (“decent”) αἱρετική Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς, ὅτι «οἱ διάλογοι πού διεξάγονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν, οὔτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοί εἶναι μαρτυρία περί τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).

 Τό Κολυμπάρι ἀπέρριψε ὀρθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος συμμετέσχε στή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἀλλά δέν ὑπέγραψε τό ἐν λόγῳ προβληματικό κείμενο, σέ εἰδική ἀνάλυσή του («Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ΑκΜΣ καί ἡ κατάληξή τους»), μαρτυρεῖ ὅτι στό Κολυμπάρι ἀπορρίφθηκαν (προσοχή!) οἱ ἑξῆς διορθωτικές (ὀρθόδοξες) προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ.«Θεοδρομία», ΙΗ΄ 3.4 [Ἰολ –Δεκ 2016] 416-436):

(α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων (αἱρετικῶν), ἀσχέτως ἀπό τόν τρόπο πού τούς ἐντάσσει στήν Ἐκκλησία, ὅταν μεταστραφοῦν.

(β) Τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ Ὀρθοδοξία τήν κατανοεῖ μόνον ὡς ἐπιστροφή («ἐπισυναγωγή») τῶν ἄλλων στήν Ὀρθοδοξία.

        (γ) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν βλέπει τόν ἑαυτό Της ὡς μέρος «τοῦ διαιρεμένου χριστιανικοῦ κόσμου», δηλ. σάν θραῦσμα ἑνός ἑνιαίου μείγματος Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως.

Ἡ ἀπόρριψη ὅλων τῶν παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» τό τί πραγματικῶς ἐννοεῖ τό Κολυμπάρι ὀνομάζοντας «Ἐκκλησίες» τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς. Τούς θεωρεῖ «Ἐκκλησία», ὅπως εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι.

● Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ἱεραποστολή μας στούς αἱρετικούς

        Στό ἴδιο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, γράφεται ὅτι οἱ διάλογοι διεξάγονται ἐνῷ ταυτοχρόνως «ἀποκλείεται κάθε πράξη προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προκλητικῆς ἐνέργειας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» (παρ. §23).

Ἄς προσεχθεῖ ἐδῶ, ὅτι δέν γίνεται λόγος περί «βιαίου προσηλυτισμοῦ» (“forcible conversion”), ἄρα ἐννοεῖται καί ἡ ἁπλῆ προσπάθειά μας νά φέρουμε κάποιον στήν Ὀρθοδοξία. Μάλιστα, ἡ προσθήκη τῆς φράσεως «κάθε ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ», καθιστᾷ καταφανές, ὅτι ἀπαρνούμαστε γενικῶς τό καθῆκον νά ὁδηγοῦμε τούς ἄλλους στήν Ὀρθοδοξία, ἐπικρίνοντας τίς αἱρέσεις τους κ.λπ.!

Ἀντιθέτως, οἱ θεόπνευστοι ἱεροί Κανόνες ἐπιτάσσουν, ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος δέν προσπαθεῖ νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν Ὀρθοδοξία πρέπει νά τιμωρεῖται (Καρθαγένης ρλα΄ καί ρλβ΄).

● Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ὀρθόδοξη ἀντιρρητική θεολογία τῆς τελευταίας χιλιετίας

        Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ «Στῦλος γεγονώς Ὀρθοδοξίας», θεωρεῖ προβληματική ὁποιαδήποτε Σύνοδο δέν συντελεῖ στήν ἐπίλυση εἴτε κάποιου ἐπείγοντος λειτουργικοῦ θέματος εἴτε κάποιας αἱρέσεως, καί προσθέτει: «Οἱ σύνοδοι ὅμως πού τώρα ὑποκινοῦνται ἀπό αὐτούς ποιά εὔλογη αἰτία ἔχουν; Ἄν μέν ἔχει προκύψει κάποια ἄλλη νεότερη αἵρεση [...] νά ποῦν ποιές εἶναι οἱ ἐπινοήσεις στήν ὁρολογία καί ποιοί οἱ εἰσαγωγεῖς της» (PG 26, 689a). Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δέν εἶχε οὔτε τήν ἀγάπη οὔτε τήν φώτιση γιά νά ἐπιλύσει τό παλαιοημερολογιτικό πρόβλημα· καί δέν καταδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἤ πολύ περισσότερο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τίς περιλαμβάνει καί τίς ἀθωώνει ὅλες· δέν ἐπικύρωσε π.χ. οὔτε δέχθηκε ὡς 8η καί 9η Οἰκουμενικές τίς σχετικές προηγηθεῖσες Συνόδους τοῦ 879-880 καί τῶν μέσων τοῦ 14ου αἰ. (Ἡσυχαστικές). Ταιριάζει σχετικῶς τό τοῦ Μ. Ἀθανασίου: «Αὐτοί πού ἀπαξιώνουν τήν Σύνοδο πού ἔγινε ἐναντίον της [τῆς αἱρέσεως], δηλαδή ἐκείνην τῆς Νικαίας, τί ἄλλο θέλουν ἀπό τό νά ἐπικρατήσουν τά φρονήματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Ἀρείου; Γιά ποιό ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἄξιοι λοιπόν παρά νά καλοῦνται Ἀρειανοί καί νά ἔχουν τό ἴδιο ἐπιτίμιο μέ ἐκείνους;» (PG 26,1032a).

Ἑπομένως, καί στήν ἐποχή του, ὅπως καί σήμερα, οἱ αἱρετικοί δέν ἐπιδίωκαν τήν καταδίκη τῆς Ὀρθοδόξου Α΄ (Οἰκουμενικῆς) Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά τήν σιωπηλή προσπέραση-ἀντικατάστασή της καί τοῦ Συμβόλου της ἀπό ἄλλη, αἱρετική, σύνοδο καί ἀπό διφορούμενο σύμβολο πίστεως (Μ. Ἀθανάσιος PG 25,549a-c & 26,808d). Καί ἐδῶ ἀντιστοίχως, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ὄχι μόνον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά καταδικάσει τίς πρόσφατες αἱρέσεις, ἀλλά ἐπιπλέον τίς ὀνόμασε καί «ἐκκλησίες», καί ἔτσι διαρρήδην ἀποδεικνύεται ἐξ ἴσου αἱρετική !

Ἀντί ἐπιλόγου

Ἀπό ὅσα ἀναπτύχθηκαν γίνεται ἀντιληπτό τό μέγεθος τῆς αἱρέσεως τοῦ Κολυμπαρίου. Οἱ παραπάνω αἱρετικές θέσεις εἶχαν ἀκουσθεῖ καί νωρίτερα, ὅμως τώρα ἔχουμε ἐπισημοποίησή τους ἀπό Σύνοδο, μέ ταυτόχρονη ἐκτόξευση διωγμῶν καί ἀπειλῶν ἐναντίον ὅσων δέν τίς δεχόμαστε. Ἔτσι ἰσχύουν ὅσα λέγει γιά  τήν κλιμάκωση τῆς αἱρέσεως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: Πῶς λέγεται, ὅτι δέν κηρύσσουν οὔτε διδάσκουν αἵρεση, «μολονότι διδάσκουν κάθε μέρα ἐμπράκτως αὐτό πού διακήρυξαν συνοδικῶς καί πού τό ἐπιβεβαίωσαν ἀναθεματίζοντας ἐκείνους πού ἀντιδροῦν στήν ἀπόφαση, δηλ. στήν “συγκατάβαση” αὐτῶν [τῶν αἱρετικῶν];» (PG 99,1072b).

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ορθόδοξης Θεολογίας είναι η στενή σχέση δόγματος και Αποκαλύψεως. Δεν υπάρχει κανένα δόγμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία που να μην πηγάζει άμεσα από την Αποκάλυψη.

Αποκάλυψη εννοούμε τη φανέρωση του Θεού στον κόσμο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Αποκάλυψη αυτή του Θεού πραγματοποιείται με τις ενέργειές του και εκδηλώνεται σε ολόκληρη τη φάση της θείας οικονομίας, που αρχίζει από τη δημιουργία, περνάει μέσα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και συνεχίζεται μέσα από την Εκκλησία.

Στο μέλλον, εάν συγκληθεί αληθινή Πανορθόδοξη  Σύνοδος, θα την χαρακτηρίσει ως Ληστρική, θα καθαιρέσει και θα αναθεματίσει όσους υπέγραψαν τις κακόδοξες αποφάσεις.

Εκείνος(και όχι μόνο αυτός) που επί 10ετίες επιδίωκε διακαώς τη σύγκληση της «συνόδου» αυτής, είναι ο Αρχιοικουμενιστής Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Δικαιώνεται απόλυτα και μετά το θάνατό του, ο μακαριστός και εν ζωή επίτιμο μέλος του Συλλόγου μας Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ο οποίος σε κείμενό του που αναρτήθηκε σε ιστολόγια  2 μήνες πριν την εκδημία του προς τον Κύριον12, την 22 και 23-6-2014, με τον τίτλο «Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ», έγραψε μεταξύ άλλων, «Διαβάζουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία. Και διαπιστώνουμε, ότι μεγαλύτερος εχθρός της Πίστεως απ’ όλους τους αιώνες δεν ενεφανίσθη άλλος, εκτός του φέροντος το αποστολικόν όνομα Βαρθολομαίος.

 Αυτός ο εκκλησιαστικός ηγέτης δεν πιστεύει «εις την μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν», που ίδρυσεν ο Χριστός επί «της πέτρας» της πίστεως και ομολογίας του Πέτρου και όχι βεβαίως επί του Πέτρου. Άλλο πέτρα και άλλο Πέτρος. Η «μία εκκλησία» ονομάζεται και «μία ποίμνη» (Ιωάν. 10: 16). Δεν πιστεύει ο Βαρθολομαίος εις την «μίαν ποίμνην» (ή εις το εν πνευματικόν «σώμα» του Χριστού, όπου κατοικεί το Πνεύμα το ΄Αγιο(Εφ. 4: 4), αλλά πιστεύει στις Αιρέσεις, αποκαλώντας αυτές Εκκλησίες. Η Εκκλησία κατ’ αυτόν δεν είνε μία, αλλά πολλές...

Ο Παύλος κήρυξε «εν βάπτισμα» (Εφ. 4:5), το βάπτισμα της Εκκλησίας, όπου υπάρχει η αληθινή Πίστις, η εξ αποκαλύψεως από τον Θεό, που περιλαμβάνει τις αναγκαίες για τη σωτηρία μας ουράνιες αλήθειες. «Εν βάπτισμα», λέγει ο θεόπνευστος Παύλος, πολλά βαπτίσματα λέγει ο Διαβολόπνευστος Βαρθολομαίος. Και τα βαπτίσματα των αιρετικών είνε έγκυρα κατά τον δεσπότη του Φαναρίου. Ο Οικουμενισμός είνε παναίρεσι».

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας μας απλώς «κουκούλωσε» το ζήτημα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Η Απόφαση της Κρήτης, δια της οποίας αναγνωρίσθησαν ως «Εκκλησίες» οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Διαμαρτυρόμενοι, άνοιξε διάπλατα το δρόμο για την παγκοσμιοποίηση! Ο Οικουμενισμός θριαμβεύει! Οι δογματικές μας διαφορές κουκουλώθηκαν! Η Ορθοδοξία μας πληγώθηκε!

 Το πλήρωμα της Εκκλησίας, κατά την Ορθόδοξο Παράδοση, κρίνει, επικροτεί ή και απορρίπτει τις Αποφάσεις των Συνόδων, δηλ. αναγνωρίζει και κατατάσσει κάθε Σύνοδο στην ιστορία της Εκκλησίας είτε ως Οικουμενική, είτε ως Ληστρική! Οι Ιεράρχες συσκέπτονται και αποφασίζουν, αλλά ο πιστός Λαός επικυρώνει ή απορρίπτει τα Αποφασισθέντα!

΄Εχουμε την διαίσθηση, ότι η Σύνοδος της Κρήτης με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί την Ορθοδοξία μας σε νέο Σχίσμα!...». Το κείμενο είναι εύγλωττο! Δεν χρειάζονται σχόλια.

Οι αιρετικές αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου συμφωνούν με όσα πρότεινε με την από 29-5-2016 επιστολή της στον Οικουμενικό Πατριάρχη, η Ιερά Κοινότητα του Αγίου ΄Ορους; Δεν συμφωνούν! Σιωπηλή αποδοχή των κακοδοξιών, ή έστω ανοχή, σημαίνει συνενοχή με τους επισκόπους που υπέγραψαν τα αιρετικά κείμενα.

Όταν στη Θεία Λειτουργία χωρίς φόβο απευθύνονται στον Κύριο15, να μνησθεί τον Πατριάρχη Κων/λεως Βαρθολομαίο, ως «ορθοτομούντα τον λόγο της αληθείας Του», δεν συνειδητοποιούν ότι κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν από τον Κύριο ως Θεομπαίχτες16;

Η μνημόνευση του επισκόπου στη Θεία Λειτουργία, ενώπιον της αγίας Τράπεζας, εκκλησιαστικά σημαίνει εκτός άλλων, ότι έχουν την ίδια Πίστη με τον μνημονευόμενο επίσκοπο!Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διασώζει αγνή, ανόθευτη και απαραχάρακτη την δογματική διδασκαλία-ομολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας;OΥΔΟΛΩΣ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΖΕΙ!

Ο Βαρθολομαίος ηγείται από 10ετιών στο χώρο της Ορθοδοξίας, έργω και λόγω, του Διαχριστιανικού και του Πανθρησκειακού Οικουμενισμού! Δεν συνειδητοποιούν ότι με τη μνημόνευση του ονόματος του Βαρθολομαίου  μολύνονται με την θανατηφόρο πνευματική νόσο της παναίρεσης του Οικουμενισμού, και εάν δεν παύσουν τη μνημόνευσηθα οδηγηθούν στο δεύτερο θάνατο17; Πνευματική τύφλωση18;

  Δεν ομολογούν την αλήθεια λόγω των απειλών του Βαρθολομαίου; Δεν γνωρίζουμε. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο ερευνών νεφρούς και καρδίας το γνωρίζει και θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του19.

Aπλά υπενθυμίζουμε ότι το ΄Αγιο Πνεύμα δίνει στους αληθινούς χριστιανούς πνεύμα δυνάμεως και δεν δίνει πνεύμα δειλίας20. Εάν σιωπούν, επειδή πτοούνται για τις  συνέπειες που θα υποστούν από τον Αρχιοικουμενιστή του εσβεσμένου Φαναρίου Βαρθολομαίο, τους υπενθυμίζουμε ότι οι δειλοί σε θέματα πίστεως θα ριχτούν την εσχάτη ημέρα πρώτοι στην πνευματική λίμνη με το άσβεστο πυρ της αιώνιας κόλασης21. Αυτά ισχύουν και για τους μοναχούς και τις μοναχές όλων των Ι.Μ. της Ελλάδος που δεν καταδικάζουν  τις αιρετικές αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου.

 Μ. Φωτίου: «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ (ἄρα δὲν πρόκειται γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει ἤδη καθαιρεθεῖ, ἀλλὰ περὶ κάποιου ποὺ διδάσκει κακοδοξίες)· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως...· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους» 

Β' Κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου:

«Μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτονἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης γράφει δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοιἁπλῶς κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, ὁΧρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοιςκοινωνοῦντας μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99, 1049 Α).

Οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες (1272 μ.Χ.) ποὺ βασανίστηκαν γιὰ τὴν Πίστη καὶ ἁγίασαν, ἔγραφαν πρὸς τὸν Παλαιολόγο: «Ἂν ἡ κοινωνία αὐτῶν ᾖ πρόδηλος, καὶ ἐν ἑνὶ τοῦ ὀρθοῦ ἔκπτωσις καὶ ἀνατροπή; ὁ γὰρ αἱρετικὸν δεχόμενος, τοῖς αὐτοῦ ὑπόκειται ἐγκλήμασι· καὶ ὁ ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, ἀκοινώνητός ἐστιν, ὡς συγχέων τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας» (Ἐπιστολὴ ἁγιορειτῶν πρὸς τὸν Βασιλέα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον, Δοκίμιον Ἱστορικὸν Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, ἐκδ.1896, σελ. 97-107).

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός γράφει: «Φεύγετε καὶ ὑμεῖς ἀδελφοί, τὴν πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καὶ τὸ μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων». Ἴδε ἐγώ Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ...ὁλατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται»

Πλὴν κἂν μέγας, κἂν μικρός, ἐπ' ἴσης πάντες τὴν πίστιν ὡμολογήσαμεν καὶ τὴν τιμίαν σφραγῖδα ἐλάβομεν, καὶ πάντες τῷ Διαβόλῳ ἀπεταξάμεθα, ἐμφυσήσαντες αὐτόν, καὶ πάντες ὁμοίως τῷ Χριστῷ συνεταξάμεθα, προσκυνήσαντες αὐτῷ· εἰ ἄρα ἐνοήσατε τὴν δύναμιν τοῦ μυστηρίου τῆς κολυμβήθρας καὶ τῆς ἀποταγῆς τοῦ ἀλλοτρίου. Παρακαλοῦμεν μαθεῖν τὴν δύναμιν τῆς ἀποταγῆς. Ἡ ἀποταγή, ἣν ἕκαστος ἐπὶ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ποιούμεθα, μικρὰ μὲν φαίνεται λεγομένη, νοουμένη δὲ καὶ πάνυ ἐστὶ μεγάλη ...ἣν ὁ ἰσχύσας φυλάξαι, τρισμακάριστός ἐστι· διὰ γὰρ ὀλίγων ῥημάτων πᾶν κακὸν ὀνομαζόμενον, ὃ μισεῖ ὁ Θεός, ἀποτασσόμεθα.

Μάρκος ο Ευγενικός !

“Εμείς δι’ ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλά διότι είναι όχι μόνον Σχισματικοί, αλλά και Αιρετικοί. Δια τούτο σας παρακαλώ αποφεύγετε τους Παπικούς όπως φεύγει κάποιος από φιδιού και από προσώπου πυρός, αλλά και τους «Ορθοδόξους» που σχετίζονται με παπικούς.  

Όσο πιο μακριά φεύγει κανείς απ’ αυτούς τους «Ορθοδόξους», τόσο πιο κοντά έρχεται εις τους Αγίους Πατέρες.  Ενώ όσο πιο κοντά τους έρχεται, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από τους Αγίους μας. Δεν χωρεί καμμία συγκατάβασις σε ό,τι έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη μας”.