Πανθρησκεία = Θάνατος. Η πίστη των Αιρετικών Οικουμενιστών.

("Τί ποιεῖς ἄνθρωπε; Παρεβάθη ὁ νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαῦτα ἐτολμήθη παρά τινος τῶν ἱερωμένων, τὰ ἄνω κάτω γέγονε καὶ οὐ φρίττεις;… οὐκ ἀλγεῖς; οὐκ ἐπιτιμᾷ…, ἀλλὰ κοινωνεῖς;" - Ιερός Χρυσόστομος,  Ρ.G. 55, 252)

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Μόλις [...] μπήκαμε στο άγιο Τριώδιο της Ορθοδοξίας. Περίοδος σωματικής προετοιμασίας και πνευματικής κατάνυξης για να φτάσουμε με τη λήξη του στο μέγα γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου. Η σάρκα υποτάσσεται στο πνεύμα και το πνεύμα υποτάσσεται στο Θεό.

Δέκα εβδομάδες αγγελικής ζωής μέσα σε ένα δαιμονοκρατούμενο κόσμο. Οι παγίδες πολλές για τον κάθε ένα που θα θελήσει να δοκιμαστεί σε αυτό το στάδιο. Ο διάβολος τρίζει τα δόντια του και τρίβει τα χέρια του κάνοντας και αυτός τη δική του προετοιμασία για να βρει τεχνάσματα, διαβολές και κόλπα που θα μας οδηγήσει εκτός πορείας.

Μια από τις παγίδες που στήνει ο διάβολος και μάλιστα στην αρχή αυτής της περιόδου είναι και το καρναβάλι. Ξέρει τί κάνει. Εκτός πίστας από τα πρώτα μέτρα. Εκτροχιασμός. Το μόνο θύμα του δυστυχήματος είσαι εσύ. Εσύ που ενώ είπες και υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι θα “κρατήσεις τη Σαρακοστή” όπως συνηθίζουμε να λέμε, θα πάρεις μέρος στο καρναβάλι για να ξεφύγεις λίγο από τα άσχημα που ζεις καθημερινά και πλέον δεν έχεις τόσες ευκαιρίες για να διασκεδάσεις και να ξεδώσεις.

Έλα μωρέ και τί έγινε; Θα ντυθούμε μασκαράδες, θα πιούμε και θα χορέψουμε λίγο με τους φίλους θα “διασκεδάσουμε” και με άγνωστο ή άγνωστη που θα γνωρίσουμε υπό την κάλυψη του πέπλου της ανωνυμίας για Κανά δύο βράδια και από την Καθαρά Δευτέρα θα νηστέψουμε. Έτσι και αλλιώς όλα επιτρέπονται αυτές τις μέρες. Έτσι και αλλιώς ο Θεός ξέρει να περιμένει!

Και όμως πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες περιστατικών της επόμενης μέρας του Βασιλιά Καρνάβαλου. Μάρτυρες φρικτού πονοκεφάλου από το ποτό μπόμπα που ήπιαμε στην καλύτερη περίπτωση μέχρι μάρτυρες εκτρώσεων λόγω ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης στην χειρότερη περίπτωση. Τί όμορφα να ξεκινάς ή να διανύεις αυτή την ευλογημένη περίοδο με πονοκέφαλο ή με φόνο!

Τελείωσε το καρναβάλι και αφού μαζέψουμε τα κομμάτια μας και το κεφάλι μας ξυπνάμε κατά το μεσημέρι της Καθοράς Δευτέρας για να μπουκώσουμε χαλβάδες και τουρσιά λόγω του εθίμου μέχρι μπριζόλες και παϊδάκια στις εξοχές με την μουσική υπόκρουση βλαχογλεντοτράγουδων με φίλους λόγω των παθών μας και της ηλιθιότητάς μας.

Καθαρά Δευτέρα νομίζουμε ότι είναι η μέρα της ρετσίνας και η μέρα που ο έλληνας θα θυμηθεί την ύπαιθρο, έτσι για αλλαγή. Η μέρα που ο νεοέλληνας βγαίνει προς γνωριμία των …υπόλοιπων ζώων της υπαίθρου. Και το γλέντι καλά κρατεί.

Και ενώ ο νεοέλληνας αυτές τις μέρες του γλεντιού επιδεικνύει τον ανδρισμό του και την παλληκαριά του με φιγούρες και χορούς που θα ζήλευαν ακόμα και ακροβάτες, τις επόμενες μέρες της νηστείας αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί.

Αα, εγώ δεν μπορώ να κόψω το γάλα γιατί ζαλίζομαι. Πίνω τον φραπέ μου μόνο με γάλα γιατί με πονάει η κοιλίτσα μου. Εγώ θα νηστέψω και θα τρώω και τυρί και γιαούρτι γιατί πριν …χρόνια που έκανα εξετάσεις είχα λίγο χαμηλό αιματοκρίτη.

Να χαρώ εγώ λεβέντες και παλληκάρια.

Όταν ήταν να πίνει τα ουίσκι και τις ρετσίνες ποτέ δεν πόνεσε η κοιλίτσα. Ούτε όταν έφερνε στροφές στις παλαμοκροτούμενες ζεϊμπεκιές και όλοι τον καμάρωναν, ζαλίστηκε. Ούτε όταν κατέβαζε τα παϊδάκια και τις ρετσίνες σκέφτηκε ποτέ την υγεία του.

Αλλά τώρα; Ήρθε η ώρα της μεγάλης ευαισθησίας. Ήρθε η ώρα της αποχής από τα κοσμικά.

Αλλά να έμενε ο νεοέλληνας μόνο στο φαγητό; Μπα, δεν είναι τέτοιος ο νεοέλληνας. Τα θέλει όλα να τα έχει υπό έλεγχο και για αυτό ορίζει μόνος του τους κανόνες της “νηστείας” του.

Καλά, θα κρατήσω το φαγητό όσο μπορώ αλλά δεν μπορώ να μην έχω σαρκική επαφή με τον σύντροφό μου. Θα με παρατήσει και θα με περάσει για οπισθοδρομικό. Δεν αντέχω εγώ τέτοια πράγματα. Δεν είμαι καλόγερος. Είπαμε όλα και όλα να νηστέψω αλλά μέχρι εκεί.

Λες και ο Θεός είναι ο σεφ και βγάζει το πιάτο της ημέρας που αν δεν το φας θα πρέπει να αλλάξεις μαγαζί. Τόσο φθηνά παίρνουμε τα θέματα της ψυχής. Τόσο φθηνή θεωρούμε την πίστη μας και την Ορθοδοξία. Τόσο βλάσφημοι γινόμαστε έναντι του Θεού.

Και αφού “νηστέψαμε” όπως νομίζουμε πάμε χωρίς εξομολόγηση να κοινωνήσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Σιγά μην πάω για εξομολόγηση να μάθει ο παπάς τί έκανα και να με πάρει με στραβό μάτι. Καλά έχει σχηματίσει καλή εικόνα για εμένα.

Η εξομολόγηση είναι για τις γριές και τους γέρους που είναι έτοιμοι να πεθάνουν.

Πήγα και τα είπα στην εικόνα της Παναγίας που έχει κάνει και θαύματα ενώ ο παπάς δεν έχει κάνει θαύματα, άρα ανώτερη είναι η εικόνα.

Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ και πάντα κοινωνάω και ποτέ δεν έχω πάθει κανένα κακό. Άρα ο Θεός το δέχεται αυτό που κάνω.

Και πάμε και ανοίγουμε το στόμα μας -το βρώμικο στόμα μας – για να δεχτούμε τη Θεία Κοινωνία τη Μεγάλη Εβδομάδα. Γιατί κοινωνάμε ΜΟΝΟ τη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν είναι για χόρταση η Θεία Κοινωνία. Μια δύο φορές το χρόνο και την βγάλαμε την υποχρέωση. Σαν να χτυπάμε κάρτα υποταγής σε έναν απάνθρωπο Θεό που θέλει δούλους. Σαν να είμαστε σε κινέζικη φάμπρικα, ένα πράγμα.

Δεν καταλαβαίνουμε ότι η Θεία Κοινωνία δεν είναι ο τελικός στόχος αλλά η αρχή για την πνευματική μας ενδυνάμωση. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι “για το καλό” ούτε έθιμο του Πάσχα. Κουβαλάμε τις αμαρτίες μας και πάμε με τη σαβούρα μέσα μας να δεχτούμε τον Θεό. Δεν είναι ούτε κρασάκι με ψωμάκι, δεν είναι ούτε χρυσό δοντάκι, δεν είναι μεζεδάκι των Ορθοδόξων αλλά είναι ο ίδιος ο Κύριος. Ο Αμνός της εκκλησίας.

Πόσο καρναβάλι είμαστε και πόσο μασκαράδες τελικά; Πότε θα μάθουμε να ζούμε Ορθόδοξα και όχι ΣΑΝ ορθόδοξοι.

Ελπίζω να καταλάβουμε όλοι μας ότι η νηστεία δεν είναι για τον Θεό αλλά για εμάς. Για να φτάσουμε όσο μπορούμε πιό καθαροί ψυχή και σώμα να ζήσουμε το γεγονός των Παθών και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Κυρίου μας Ιησού Χριστού που ήρθε για εμένα, εσένα, εμάς όλους.

Κανένας βρώμικος και αμετανόητος ΠΟΤΕ δεν κατάλαβε τον μεγαλείο του Θεού. Κανένας δεν είναι άγιος για να καταλάβει το μεγαλείο του Θεού. Ο αγωνιστής όμως βλέπει το μεγαλείο του Θεού μέσα από τη διακριτική βοήθεια που του προσφέρει ο ίδιος ο Θεός.

Ο Θεός μάς θέλει αγωνιστές. Αγωνιστής σημαίνει υγρά μάτια και ματωμένα γόνατα και αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός μας θέλει να κλαίμε και να παρακαλάμε αλλά να μετανοούμε για τις απάνθρωπες τάσεις μας και συμπεριφορές μας.

Εμείς αμαρτάνουμε και εμείς πρέπει να μετανοήσουμε. Ο Θεός μας άφησε ελεύθερους και με επιλογές. Δικές μας οι αμαρτίες και δική μας η μετάνοια.

Μην περιμένουμε από το Θεό να κάνει αυτό που δεν θέλουμε εμείς να κάνουμε. Στα χέρια μας είναι η ψυχή μας και εμείς θα αποφασίσουμε που θα την δώσουμε.

Η τελευταία μας επιλογή σε αυτή τη ζωή θα είναι καθαρά απόφαση δική μας. Αιώνιο θάνατο ή αιώνια ζωή. Εμείς θα αποφασίσουμε.

Εύχομαι σε εσένα που το διάβασες να αποφασίσεις για το δικό σου Τριώδιο.

Πραγματικός Αγωνιστής ή μια ζωή Μασκαράς;

Βαξεβανίδης Νίκος 

Άγιος Βουκόλος Καρδίτσας. Εορτή. Αποτείχιση.

Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τον Άγιο Βουκόλο επίσκοπο Σμύρνης. 

Να έχουμε τις πρεσβείες του Αγίου στον Πνευματικό και υπέρ Πίστεως αγώνα ημών.

Εικόνες απο τον Ιερό Ναό Αγίου Βουκόλου στο Μαυρομμάτι Καρδίτσας ο οποίος δεν έχει κοινωνία με τους Αιρετικούς ΠΣΕσατζίδες Ψευδεπισκόπους Οικουμενιστές και τους Παρασυνάγωγους ΓΟΧ. Εκεί λειτουργεί ο Ιερομόναχος Πατήρ Σεραφείμ.

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Η ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤ’ ΑΥΤΩΝ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ «ΠΟΡΝΕΙΑ».

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Η ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤ’ ΑΥΤΩΝ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ «ΠΟΡΝΕΙΑ».

‘Αγαπητοί ἀδελφοί. Ἀς προσέξωμεν τά παρακάτω λόγια τοῦ Ἁγίου ‘Αναστασίου τοῦ Σιναϊτου. Εἶναι πολύ ἐπίκαιρα διά τούς χριστιανούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, προπάντων διά τούς σημερινούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἐκκλησιολογικόν φρόνημα, καί δέν διακρίνουν μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί κακοδοξίας. μεταξύ ἀληθείας καί ψεύδους, μεταξύ φωτός καί σκότους. Καί τοῦτο διότι δέν ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅτι ἐάν θέλουν νά εἶναι γνήσια μέλη τῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, δέν μποροῦν νά εἶναι παραλλήλως καί μέλη τῶν αἱρετικῶν καί σχισματικῶν παρασυναγωγῶν, διότι οἱ αἱρετικές ἤ σχισματικές παρασυναγωγές εὑρίσκονται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐκτός τῆς ‘Εκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία.

Διδάσκει, λοιπόν ὁ ἅγιος ‘Αναστάσιος ὁ Σιναϊτης: «Ὅτι οὐ δεῖ κοινωνεῖν παντί ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ὁ θεῖος ‘Απόστολος ἡμᾶς διδάσκει λέγων. Εἶς Κύριος, τουτέστιν ὁ ἀληθής Κύριος, μία πίστις, τουτέστιν ἡ εὐσεβής. Αἱ γάρ λοιπαί οὐκ εἰσί πίστεις, ἀλλά θνήξεις. Ὥσπερ οὖν ἀποδημοῦντες τῆς ἰδίας γαμετῆς, ἐάν συγγενώμεθα ἄλλῃ, οὐκ ἔστι γάμος, ἀλλά πορνεία. Πολλῶ μᾶλλον φυλάξωμεν τήν σωφροσύνην ἡμῶν, καί τῆς ἁγίας ἡμῶν ἀμιάντου συζύγου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας μή χωρισθῶμεν» (‘Αναστασίου τοῦ Σιναϊτου, ‘Ερώτησις ριγ. PG 89, 765).

Δηλαδή, ὅπως τό νά ἐγκαταλείψη ὁ σύζυγος τήν γυναῖκα του καί νά προσκολληθῆ σέ ἄλλη, αὐτό δέν εἶναι γάμος, ἀλλά πορνεία, ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τούς χριστιανούς ἐκείνους πού ἐγκαταλείπουν τήν ἀμίαντον Νύμφην, χωρίζονται δηλαδή ἀπό τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί ἑνώνονται μέ ἄλλη «σύζυγο», ἤτοι ἐπικοινωνοῦν μέ τό σχίσμα καί τήν αἵρεσιν.

Εἶναι φοβερόν τοῦτο καί ἀποτέλεσμα τῆς ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως τῶν ἡμερῶν μας, καί τῆς ἐπιρροῆς τοῦ οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος. Εἶναι καί λυπηρόν, διότι εἶναι τόσον ἁπλά τά πράγματα καί αὐτοί δέν θέλουν νά τό κατανοήσουν. Προτιμοῦν τό σκοτάδι, παρά τό φῶς. Προτιμοῦν τό οἰκουμενιστικόν ψεῦδος, παρά τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. Δηλαδή οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ποτέ δέν κατενόησαν τί σημαίνει Ὀρθοδοξία καί τί σημαίνει κακοδοξία; Ποτέ δέν κατενόησαν, ὅτι ἡ μόνη Κιβωτός σωτηρίας εἶναι ἡ Μϊα, Ἁγία, Καθολική καί ‘Αποστολική Ἐκκλησία. 

Μέ τό ἴδιο πνεῦμα ὁμιλοῦν καί ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ ‘Εκκλησιαστικός συγγραφεύς Κλήμης ὁ ‘Αλεξανδρεύς καί ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. ‘Ας ἀκούσωμεν τί λέγει ἀπευθυνόμενος σέ ὅσους ἀφήνουν τήν κοινήν Μητέρα τῶν Ὀρθοδόξων, τήν ‘Εκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τρέχουν σέ «κοινούς οἴκους», ὅπως χαρακτηρίζει τίς ἐκκκλησίες τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν, ὁ Μέγας Βασίλειος:

«Ἀκούσατε οἱ τήν ‘Εκκλησίαν καταλιμπάνοντες, καί ἐν οἴκοις κοινοῖς συστρεφόμενοι, τά ἄθλια τοῦ τιμίου σώματος ἀπορρήγματα, ὅτι χρή τάς εὐχάς ἀποδιδόναι ἐν μέσω Ἱερουσαλήμ, τουτέστιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ. Οὐδέ γάρ κατά τήν παλαιάν λατρείαν ἴδιον ἐξῆν ἑκάστω πἠγνυται θυσιαστήριον, ἀλλ’ ἕν ἀποδέδεικτο τοῖς θυσιάζειν προαιρουμένοις». (Μ. Βασιλείου εἰς Ψαλμ. 115, Ὁμιλ. ε. P.G. 30, 113).

Ἀλλά καί ὁ ‘Εκκλησιαστικός συγγραφεύς Κλήμης ‘Αλεξανδρεύς παρατηρεῖ ὅτι ὁ ἐμπεσών εἰς τήν αἵρεσιν «διέρχεται δι’ ἐρημίας ἀνύδρου» «τόν ὄντως Θεόν καταλιπών, μή μετέχων εἰς κοινωνίαν πραγματικοῦ σώματος καί αἵματος Χριστοῦ», ὡς (διότι) τῶν αἱρετικῶν «μή κατά τόν κανόνα τῆς ‘Εκκλησίας χρωμένων». (Στρωμ. Α, ΧΙΧ. ΒΕΠΕΣ 7, 274). Καί ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Πάση θυσία φυλαξώμεθα, μή λαμβάνειν μετάληψιν αἱρετικῶν ἤ διδόναι» (Ἔκδ. Ὀρθ. Πίστ. IV, ΙΓ. PG 94, 1153).

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Επέζησε απο έκτρωση.

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Τον Ιούνιο του 2016 έγινε η λεγόμενη ληστρική σύνοδος όπως την ονομάζουμε του Κολυμβαρίου και με την Χάρη του Θεού ένας μικρός αριθμός μοναχών στην αρχή και κληρικών και λαικών στην συνέχεια κάναμε αποτείχιση. Ως λαΪκή είχα την αυτοσυνειδησία ότι ευρίσκομαι μέσα στην Εκκλησία του Χριστού

και είχα χρέος να προφυλάξω ακέραιη την εν Χριστώ μου Πίστη και με όπλα τις Συνόδους και τους Κανόνες και οδοδείκτες τους αγίους να κάνω τείχος στην αίρεση και τον μολυσμό αυτής και να κρατηθώ μέσα στην Εκκλησία του Χριστού ώστε να συνεχίζω με ασφάλεια να κάνω τον αγώνα μου για την σωτηρία της ψυχής μου. Μου φαινόταν και συνεχίζει να μου φαίνεται απλό.Ημουν, είμαι και παρακαλώ τον Θεό να με ελεεί για να συνεχίσω να βρίσκομαι στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία στον παρόντα και στον μέλλοντα αιώνα.

Ενάμισυ χρόνο μετά όμως συνηδητοποιώ ότι υπάρχει ένα αλλαλούμ απόψεων που κυκλοφορεί στον χώρο της αποτείχισης ο οποίος τονίζω οτι για μένα είναι ο μοναδικός φυσικός χώρος ύπαρξης της Εκκλησίας (σύμφωνα με την διδασκαλία των αγίων μας).

Σας παραθέτω κάποιες από αυτές που έχουν πέσει στην αντίληψη μου σε μια προσπάθεια να σας μεταφέρω την εύλογη μου, πιστεύω, ανησυχία.

1η θεματολογία.

Οι γοχ αν όχι όλες σίγουρα κάποιες παρατάξεις τους έχουν μυστήρια. Επειδή δεν είμαστε σύνοδος για να αποφανθεί για το θέμα του ημερολογίου, μέχρι τότε αφού μας ενώνει η κοινή πίστη και ο αντιοικουμενιστικός αγώνας καλό είναι να έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία μτολογίσε τους εν Χριστώ αδελφούς μας. Λάθη γίνανε και από τις δύο πλευρές στο παρελθόν.

Ερωτήσεις που μου δημιουργούνται.

Όταν δηλαδή λέγαμε ότι η Σύνοδος θα αποφανθεί για το ημερολόγιο εννοούσαμε ότι θα πάρει απόφαση για το αν ακολουθούσε κάποια από τις δύο παρατάξεις το σωστό; Δεν ήμασταν εμείς η Εκκλησία, αυτοί οι σχισματικοί και η Σύνοδος θα έδινε λύση στους εν μετανοία παλαιοημερολογίτες που θα επέστρεφαν σε αυτή; Πώς μας ενώνει η κοινή πίστη αφού έχουν αναγάγει το ημερολόγιο σε δόγμα και μας θεωρούν σχισματικούς; Πώς είναι δυνατόν να έχουμε και οι δύο πλευρές έγκυρα μυστήρια αφού δεν έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ μας άρα δεν αναγνωρίζουμε η μία την άλλη και έχουμε και οι δύο πλευρές συνόδους που είναι και το εκκλησιαστικό θεσμικό όργανο της Εκκλησίας; Ποιάς Εκκλησίας αναρωτιέμαι τελικά εννοούσαμε και εννοούμε; Υπάρχουν πολλές; Τί σημαίνει ότι μας ενώνει ο αντιοικουμενιστικός αγώνας; Όλοι είμαστε εκκλησία έτσι απροϋπόθετα; Και τους οικουμενιστές τους ενώνει η αγάπη και ονομάζουν τους πάντες εκκλησία και εμείς αυτό το λέμε προδοσία και κάναμε διακοπή μνηνοσύνου. Δύο μέτρα και δύο σταθμά κατά το δοκούν θα χρησιμοποιούμε; Από πού προέκυψε ότι πρέπει να αμφιταλαντευόμαστε αν έχουν έγκυρα μυστήρια; Έχουν αποστολική διαδοχή; ‘Οχι. Τους αποκαλούμε επισκόπους και ιερείς. Έχουν έγκυρες χειροτονίες; Όχι. Μας θεωρούν σχίσμα; Ναι. Υβρίζουν τους αγίους μας Παϊσιο και Πορφύριο και δεν εξανιστάμεθα με ιερή αγανάκτηση. Αμφισβητούν τον Άγιο Νικόδημο γιατί δεν βολεύουν οι ερμηνείες του τις πλάνες τους. Είχαμε κοινωνία μαζί τους πριν την σύνοδο της Κρήτης; Όχι. Αλλάξαμε Εκκλησία; Όχι. Πώς ξαφνικά γίνανε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας ενώ πριν ήταν ξεκάθαρα η έτσι τουλάχιστον νομίζαμε τα όρια μεταξύ μας; Γιατί ασχολούμαστε με το αν θεωρούν τα μυστήρια μας έγκυρα και εμάς εκτός Εκκλησίας; Δεν αισθανόμαστε ασφάλεια ότι ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού και ξαφνικά χρειαζόμαστε επιβεβαίωση; Πώς είναι δυνατόν να λέμε ότι δεν είμαστε σύνοδος για να δώσει λύση στο θέμα που υφίσταται πανω από εκατό χρόνια αλλά παρά ταύτα να προτρέπονται λαΪκοί αποτειχισμένοι ομολογητές λόγω έλειψης ιερέων να εκκλησιάζονται σε γοχ ναούς; Όταν κάναμε αποτείχιση στα κείμενα που δημοσιοποιούσαμε κάναμε ξεκάθαρο προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα προσχωρήσουμε σε καμία παράταξη γοχ. Άλλαξε κάτι;

2η θεματολογία.

Όσοι μετείχαν στην σύνοδο της Κρήτης, είτε αποδέχτηκαν τις αποφάσεις αυτής, είναι όχι απλά αιρετικοί αλλά παναιρετικοί όμως «άκριτοι», εκτός Εκκλησίας αλλά «άρρωστα μέλη» αυτής, προδότες της πίστεως που όμως παρά το ότι δεν υπάρχει κοινωνία πίστεως ανάμεσα σε μας και αυτούς υπάρχει «κοινωνία Αγίου Πνεύματος» και ενώ είναι άμοιροι Θείας Χάριτος ψευδοεπίσκοποι, ψευδοποιμένες, λύκοι βαρείς συνεχίζουν να ποιμαίνουν την Εκκλησία του Χριστού αφού διατηρούν την «λειτουργική Χάρη» του αξιώματός τους. Που παρά το γεγονός ότι έφυγε ο άγγελος Κυρίου και ερημώθηκε ο τόπος όσα τελούνται εκεί μέσα είναι «πλήρη Χάριτος».

Συμπεράσματα που τουλάχιστον εγώ βγάζω.

Άρα υπάρχουν τρεις κατηγορίες. Η Εκκλησία όπου υπάρχει η ορθή Πιστή άρα και η σωτηριώδης Χάρη του Χριστού που ενεργεί τα μυστήρια Του. Η αίρεση που δεν είναι εκκλησία και δεν υπάρχει η ορθή πίστη και όλα τα προαναφερόμενα που την ακολουθούν και οι οικουμενιστές που είναι παναιρετικοί άρα δεν έχουν ορθή πίστη αλλά είναι εκκλησία άρα έχουν μυστήρια. Πού υπάρχει στην εκκλησιαστική γραμματεία άκριτος και κεκριμένος αιρετικός; Δυνάμει και ενεργεία σε δογματικούς όρους; Τι σχέση έχει το ανάθεμα με την καθαίρεση; Πότε μια σύνοδος ασχολήθηκε με τα μυστήρια των αμετανόητων αιρετικών; Όπως και με τους γοχ, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε περί μυστηρίων θα αποφανθεί μια μελλοντική Ορθόδοξη Σύνοδος. Ποιών; Των μετανοημένων που θα θελήσουν να επιστρέψουν στην Εκκλησία άρα είναι έξω από αυτήν. Αν δεν γίνει ποτέ ποιά είναι η εκκλησιολογία μας; Ότι υπάρχουν παντού μυστήρια; Μα όπου υπάρχουν μυστήρια δεν υπάρχει και Εκκλησία; Μήπως τελικά γίνουμε πρεσβευτές μιας μίνι θεωρίας των κλάδων ή ενός σε μικρή κλίμακα οικουμενισμού; Μη γένοιτο.

3η θεματολογία.

Και πριν από την σύνοδο ο πατριάχης και οι λοιποί είχαν αιρετικές θέσεις.

Από πότε όμως οι προσωπικές θέσεις του καθενός ανεξαρτήτου αξιώματος μέσα σε αυτήν είναι νόμος της Εκκλησίας. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και πριν την σύνοδο αποτείχιση και ίσως να βάζαμε φρένο στα νοσηρά σχέδια αυτού και των ομοιδεατών του, θα μπορούσαμε και να μη είχαμε κάνει όπως και έγινε για τους περισσότερους από εμάς. Δεν θα μας χρεωθεί αυτό ως προδοσία.

Κάποιοι από μας λέμε ότι αν δεν την αναγνωρίζουμε είναι σαν να μην υφίσταται οπότε αφού δεν υφίσταται δεν έχει κάποια εκκλησιολογική συνέπεια και έτσι η αποτείχιση μας είναι για διαμαρτυρία. Αυτό έχει ως φυσικό επακόλουθο σε αυτόν τον συλλογισμό ότι δεν εκκλησιαζόμαστε μεν στους οικουμενιστές για να μη μολυνθούμε από την αίρεση αλλά συμμετέχουμε σε όλα τα υπόλοιπα μυστήρια (γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες κτλ.).

Με αυτήν την λογική πως θα πείσουμε τους αδελφούς μας που βρίσκονται μέσα στην αίρεση να φύγουν από κει που η σωτηρία της ψυχής τους κινδυνεύει; Στην ληστρική της Κρήτης νομιμοποιήθηκε συνοδικά η αίρεση με την αναγνώριση ως εκκλησίες των αιρετικών κοινοτήτων. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι είμασταν στην προ και βρισκόμαστε στην μετά σύνοδο εποχή. Αυτή είναι το ορόσημο και τώρα αν θέλουμε να σωθούμε πρέπει να κρατηθούμε μέσα στην Εκκλησία. Στην ΜΙΑ Αγία Καθολική και Αποστολική.

Ο πονηρός θα μας κοσκινίσει με σκοπό να πλανήσει τους πάντες και επειδή καταλαβαίνει ότι ο «καιρός γαρ εγγύς» θα χρησιμοποιήσει όλα του τα όπλα με την μεγαλύτερη σφοδρότητα για να τα καταφέρει. Μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός μας έχει προειδοποιήσει με το «άραγε όταν έρθω θα βρω την πίστη στον κόσμο;» Καλή φώτιση και καλό αγώνα σε όλους μας.

Καλά Χριστούγεννα

Λιάκου Μαρία